Onbekende talenten zingen de bekendste liedjes uit het Eurovisie Songfestival!
Volg Catherine via Facebook Twitter Hyves RSS Print pagina
Gemeente
Peter belt uit Zuid-Afrika. Hij is het helemaal zat, heeft een hele dag zitten wachten op iemand die ADSL zou komen aanleggen. Eindelijk is die man er, heeft hij geen boor bij zich. Dat is net zo iets als een bakker zonder meel. Dus: tot volgende week, meneer! Hij zucht. Hele dag voor niks gewacht. Maar wat wil je, this is Africa.
Toevallig heb ik ongeveer dezelfde ervaring, maar dan in Nederland. Mijn straat is opgebroken omdat de gasleiding vernieuwd wordt. Omdat de vuilnis op dinsdag wordt opgehaald zet ik het zodanig neer dat ze het makkelijk mee kunnen nemen. Als ik ’s avonds thuiskom, staat al mijn vuilnis nog pontificaal voor de deur. Geen punt, ik bel de gemeente. “He, wat vervelend“ zegt de mevrouw van de gemeente, “U moet bij het GAD zijn, dit is het telefoonnummer.” Ik bel het GAD. Dat was dinsdagmiddag.
Op woensdag aan het eind van de dag bel ik weer de gemeente, want “we komen eraan, mevrouw,” maar niks dus. Het vuil staat er nog steeds.
Tot mijn grote ergernis staat ook donderdag het vuil er nog. Ik naar het stadhuis.
“Nou, daar begrijp ik niks van,” zegt de mevrouw aan de balie. “Ze hebben mij echt beloofd om langs te komen.” Ik zie dat ze het vervelend vindt en gedeelde smart is halve smart.
Er schijnt een speciale meneer voor de vuilophaal in onze gemeente te zijn, maar die heeft weer niks over het GAD (Gewestelijke Afvalstoffen Dienst) te zeggen te hebben, dus zinloos om hem te bellen.
Donderdagmiddag wordt er aan de deur gebeld.
De plaatselijke diender.
“Weet U dat U ’s nachts Uw vuil niet buiten mag laten staan?” zegt hij. Ik leg hem de situatie uit. “Toch mag het niet,” zegt hij.
Nou, ok, this is dus blijkbaar Europa.
De mevrouw van de gemeente komt op de fiets nog langs.
“Ik heb ze gemaild en gebeld, hoor,” zegt ze, “nu moet het toch goed komen, ze hebben echt beloofd het op te halen.”
Donderdagavond besluit ik toch maar veiligheidshalve alle vuil in m’n hall te zetten. Normaalgesproken heb ik één zak, maar nu zijn er nogal wat dozen bij van verpakkingen. Vrijdagmorgen staat het er nog.
Ik ben nu echt boos, ik betaal 177 euro per jaar om m’n rotzooi op te komen halen en ze doen het gewoon niet.
Ik smijt alles woedend in m’n auto en breng het zelf naar de vuilstort.
Kijk, dit verhaal is natuurlijk geen drama. Ik bedoel, er zijn erger dingen. Maar het is wel tekenend voor onze maatschappij, waar niemand verantwoordelijkheid voor niks neemt. Behalve de mevrouw aan de balie die er niet over gaat, maar tenminste haar best doet.
En dan woon ik nog in een gemeente die is uitgeroepen tot de beste gemeente van Nederland. Hoe moet de rest wel niet zijn?
“Nou, zeg ik tegen Peter, gedoe met mensen die langs zullen komen en hun beloftes niet houden is geen Afrikaans probleem. Het is hier eigenlijk nog veel erger. Ze krijgen allemaal dik betaald, hebben overheidspensioen en het interesseert ze gewoon geen zak. Het wordt tijd dat hier mensen weer eens aangesproken worden op hun verantwoordelijkheden. Want zolang niemand ergens over gaat, ja inderdaad, komen wij ook terecht op het niveau van Afrika.”
Bron foto: Roy Beusker Fotografie B.V.
Catherine in de media
-
De Andere FinaleNed2za 26 mei, 19:00
GezondNu
Catherine interviewt elke maand interessante mensen voor gezondNU! Onderstaand meer over dit vernieuwende gezondheidsblad:
Reacties
Reactie plaatsen