Lelijk

Relaties | 3 | 29 november 2011 | Door Catherine Keyl

Ze staat bovenaan de trap van de school en ze ziet haar klasgenoten op het speelplein staan. Ze hoopt dat ze zullen roepen: “kom gezellig met ons meedoen!” maar ze schreeuwen: ”Oooh, wat ben jij lelijk!” Het was zo’n schok, dat ze daarna niet meer goed naar buiten durfde. Dat ze zestien uur voor de spiegel stond voor haar haar werkelijk goed zat. En daarna nog niet naar buiten ging. Jarenlange therapieën waren het gevolg.

Eindelijk durfde ze, inmiddels dertig jaar later, van de week naar onze studio te komen. Omdat ze nog steeds niet zeker van zichzelf was zeiden we haar toe dat ze eventueel vermomd of achter een scherm haar verhaal mocht vertellen. Het wonder geschiedde: ze durfde in beeld verslag van haar ervaringen te doen. Dit gaat over Body Dismorfic Disorder, ingebeelde lelijkheid. Het verhaal van deze vrouw staat niet alleen.

Plastisch chirurgen, als ze goed in hun vak zijn, (her)kennen allemaal wel zo’n patiënt, want een op de vijftig Nederlandse vrouwen heeft deze obsessie. Uitsluitend en alleen aan je neus kunnen denken, die te groot of te klein is en dus veranderd moet worden door de chirurg.

Ooit heb ik nog eens een vrouw gesproken die last van BDD had. Zij had haar oren, haar ogen, haar neus en haar borsten dan weer groter en dan weer kleiner laten maken. En als de chirurg het te gek vond worden ging ze gewoon naar een ander. Bij de meeste vrouwen gaat het wel goed, maar hebben we niet allemaal een klein beetje BDD?

In mijn omgeving ken ik eigenlijk geen enkele vrouw die zichzelf echt mooi vindt. Als je zegt: ”Maar je ziet er toch fantastisch uit!” dan komt altijd: ”Ja, maar heb je wel eens naar m’n benen/wallen/acne/ cellulitis gekeken!” Zo was het ook met de vrouw die in onze uitzending een make-over kreeg.

Ze droeg altijd een spijkerbroek, want ze had zulke spillebenen, vond ze zelf. Onmiddellijk besloot Maik de Boer haar een rokje aan te doen en toen bleek ze dus prachtige benen te hebben.

Slechts 2% van de vrouwen is tevreden met haar uiterlijk, blijkt uit onderzoek. Er is ooit een proef gedaan waarbij een groep vrouwen een half uurtje glossy magazines moesten lezen en een groep vrouwen niet. U raadt het al: de vrouwen die de glossy’s lazen, vonden zichzelf lelijker.

Op de een of andere manier vergelijken wij ons altijd met andere vrouwen.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik samen met een beeldschone vrouw een programma moest presenteren. De moed zakte me in de schoenen. Als zij de studiovloer opging vielen de cameramensen in katzwijm en hoorden ze niets meer van wat ik zei.

Gelukkig weet ik nu dat het vanzelf over gaat, want na drie keer was het mooie er vanaf en kwamen de cameramensen weer tot zinnen.

Maar het doet wel pijn.

Daarom heb ik al lang geleden besloten me niet meer met anderen te vergelijken. Ik ben zoals ik ben en als je me niet leuk vindt: jammer, even goede vrienden. Dan heb ik misschien kansen gemist omdat ik niet zo jong/strak/flashy was, maar ik heb wel andere kansen gekregen en die gepakt. Daar moet je natuurlijk wel voor openstaan. En ze ook durven pakken. Als je er zo naar kijkt zijn er uiteindelijk voor elke lelijkerd mogelijkheden.

Bron foto: Shutterstock

Reacties

joke reageerde op wo 30 november, 20:24

Hallo Catherine, Lees net met veel plezier dit blog. Je bent echt een schat en dat weet ik als geen ander. Je praat ook even over je zelf en hoe je jezelf altijd ziet. Wij vind je niet lelijk hoor en weet je schoonheid zit ook van binnen. Want de mooiste vrouw\man kan de grootse hork zijn. Ik vind die mevrouw met BDD inderdaad ook een kanjer. En ik vind mezelf nu ook mooi op mijn benen staan. Haha. Het was en is en blijft een geweldige ervaring. Groeten en hele mooie feestdagen en tot in Februari als het programma weer verder gaat. Joke

beantwoorden

Jan Jansen2 reageerde op wo 30 november, 21:08

Dat is 'n verschrikkelijk probleem en zo wijd verbreid. Mensen met 'n dergelijk probleem zijn nl. niet slechts voro zichzelf 'n last maar voor 'n ieder waarmede ze 'n relatie hebben. Letterlijk 10-tallen vrouwen ontmoet en geen één ervan was zonder negatieve gevoelens t.a.v. 't een of 't andere lichaamsdeel. En reken maar dat ze lastig zijn... Dagelijks wordt erover gezeurd. Mij hield de vraag: "Hoe ontstaat zoiets?" bezig edoch daarop 'n antwoord geven is geen garantie dat de visie zich wijzigt. Hetgeen mij ertoe bracht te denken aan 'n (gesublimeerde) 'reden voor onvrede' die ontworpen is door 'n/het GEVOEL en zich uitstekend laat gebruiken om ten alle tijden en onder alle omstandigheden niet tevreden te hoeven zijn. En dat heeft zo z'n voordelen (voor bepaalde mensen). De ander moet (mede)lijden.