Catherine.nl

"Crimineel dat ze die overdosis (soms 100 milligram, terwijl je maar een paar milligram nodig hebt) er niet uit halen. Ik heb verschillende fabrikanten aangeschreven, maar ze veranderen er niets aan.”

Dit zijn dan van die dingen die je toevallig hoort op zo’n congres, maar waarom weten wij dit niet?

Even later komt José op het podium. Ze is pedicure voor zwervers en junks.
“Mijn patiënten hebben dat probleem van gevoelloze handen en voeten niet,” zegt ze grijnzend, ”want mijn patiënten voelen helemaal niets. Niet lichamelijk, maar ook niet geestelijk.”
Ze vertelt over wat ze allemaal meemaakt.
Over junks, voor wie ze haar koffertje met veilen en tangetjes zo moet neerzetten dat ze de inhoud niet zien, omdat elk voorwerp verhandeld kan worden en er dus vaak wat weg  is.
Over een oudere, agressieve vrouw van wie de teennagels echt geknipt moeten worden, maar niemand durft dat.
Of José eens lang kan komen?

Bij binnenkomst wordt ze meteen hartelijk begroet: “Als jij met je poten aan mij durft te komen,  sla ik je helemaal in elkaar.”
Waarop José zegt: ”Als jij niet onmiddellijk je bek houdt ram ik je zo in elkaar dat je een week niet kunt lopen.” Gezelligheid, maar na deze ceremonie mag José toch haar voeten doen.

Er is ook het verhaal van de alcoholverslaafde zwerver, die zich al een jaar(!) niet gewassen heeft.
Een pedicure uit de zaal: “Ik heb ook eens zo iemand  in de praktijk gehad, maar die man stonk zo verschrikkelijk, ik heb hem weggestuurd, ik hield het niet meer, hoe doe jij dat?”
“Ach,” zegt José, “ik denk ten eerste altijd: Het is maar een half uurtje en dan: Het is maar lucht. Soms doe ik een kapje voor m’n mond, met daarin een druppeltje geurende olie, maar dat helpt niet altijd. Iemand die zich een jaar niet gewassen heeft krijg je niet een, twee, drie schoon, zeker de voeten niet.  Tien minuten in een badje is niet genoeg, dat kan ik je verzekeren.
Dus ja, daar moet alcohol aan te pas komen. Zegt die man: ”Ook zonde.”

Ze laat foto’s zien van de voeten van een Surinaamse patiënt. Ik grens aan kokhalzen. Verkalkte veel te lange nagels, schimmel onder z’n voeten, blauwe plekken. Ook een leek kan zien dat hier iets moet gebeuren.
De Surinamer blijkt niet veel uit zijn huis te komen. Hij heeft er geen geld voor. Een bijstandsuitkering, een hoge huur. En natuurlijk familie in Suriname die denkt dat hij miljonair is, omdat iedereen die naar Nederland gaat als vanzelf miljonair wordt. Tsja…

Hij heeft dus geen geld voor een pedicure, maar José ziet de ernst van de situatie en geeft hem een behandeling. Hij heeft namelijk de ziekte van Besnier-Boeck. Als hij later wat geld heeft gespaard om José te kunnen betalen, krijgt ze een tientje fooi van hem.

Ongelooflijk dat er mensen zijn als José, die zich belangeloos inzetten voor hun medemensen die het een stuk minder hebben.

En ook ongelooflijk dat vitamineproducenten door kunnen gaan met schadelijke hoeveelheden vitamine B6 te produceren terwijl ze er bovendien nog grof geld aan verdienen.

Bron afbeelding: Shutterstock.com