Verbinden

Na twee maanden Zuid Afrika is het wel weer even wennen. Ik zie worstelende CDA-politici het nieuwe partijprogramma “Kiezen en Verbinden” uitleggen. Overigens op de site van het Brabants Dagblad “Kiezen en Verbieden” genoemd.

Want ja, hoe leg je nou aan mensen uit wat dat “verbinden” is, zou het “iets voor elkaar over hebben zonder ervoor betaald te worden” kunnen zijn? Een mooi staaltje van “verbinden” hadden wij onderweg. Ik wilde nu wel eens naar Graaff-Reinet, een plaatsje dat me intrigeerde, op bijna 700 kilometer van Kaapstad.

Een ongelooflijk saaie weg er naar toe. Stoffig en heet. Toen we er uiteindelijk waren was het 43 graden. Het museum waar we voor kwamen was gesloten, de andere bezienswaardigheid was aardig, een paar leuke winkeltjes, wat galerietjes, maar om daar nou 700 kilometer voor te rijden…Later zou blijken dat we de lange weg gingen om een levensles te leren.

Iemand had ons verteld dat Nieu Bethesda, een nog stoffiger dorp weer 50 kilometer verder, heel erg interessant was. Je moest daar vooral het Owl-house van ene Helen Martin gaan bekijken. Een klein huis met een tuin van 80 vierkante meter waarin allerlei beelden van uilen, kamelen, vogels. En we moesten naar de boerderij van een ex-iT-er, die de stad zat was en zelf geitenkaas en bier was gaan maken aan een romantische rivier.
 
Leuke dag gehad, wij terug. Opeens hoor ik een raar geluid: ja hoor, lekke band.
Reizen door Afrika over dirt-roads kan haast niet zonder lekke banden, dus we waren blij dat we gecheckt hadden of er een reserveband in de auto was en een krik.
De krik deed het echter niet.
Wat nu?
 
Staan we daar in de hitte, we kennen niemand binnen een straal van 600 kilometer, er is echt geen wegenwacht en er is al zeker een half uur niemand voorbij gekomen. Dan nadert een Opel Monza uit het jaar kruik, bijeengehouden door tape. Erin een grote donkere man met zijn vrouw en kinderen.
 
Peter zwaait als een gek.
“Hebben jullie misschien een krik bij je die het doet?”
Ja hoor. De man hijst zich onder onze auto, heeft in een mum alles omhoog, de band los en het reservewiel erop.
“Heel erg bedankt,” zeggen wij en willen hem iets geven, maar daar wil hij niet van weten.
 
We staan onderaan een heuvel, de helpende auto is bijna over de heuvel verdwenen als we tot de ontdekking komen dat het reservewiel blokkeert. Peter knippert verwoed met zijn lichten. Deze mensen zijn onze laatste redding. De man-met-gezin komt terug in de achteruit.
Het reservewiel past helemaal niet.
 
De meneer zegt dat er maar één ding opzit, en dat is het wiel met de lekke band naar Graaf-Reinet  brengen. Hij gaat met z’n vrouw en kinderen daar winkelen, hij zal de band op de terugweg meenemen. Dat gaat wel even duren, denk ik, heen en terugrijden, garage vinden, wiel erop, reken maar drie uur.
 
Na 50 minuten komt de man terug.
“We hebben maar niet gewinkeld”, zegt hij, ”we konden u toch niet zo lang in die auto laten zitten.”
Ik moet zachtjes huilen om zoveel vanzelfsprekende goedheid.
Dat is nu verbinden.
Maar wie doet dit in Nederland?

Reacties

Catherine, Wat een prachtige column is dit. Ik zou doodsangsten uitstaan als ik zomaar ergens in Zuid Afrika zou staan met een lekke band. Je hoort tenslotte erg vaak afschuwelijke verhalen. Wat fijn, dat we weer even weten, dat er toch altijd weer fantastische mensen bestaan, die heel gewoon zomaar een onbekende willen helpen. Hartverwarmend. Mijn reactie zou overigens hetzelfde zijn als bij jou, zo ongeveer in tranen uitbarsten, omdat we dit soort dingen zo bijzonder vinden, terwijl het eigenlijk een normaal en vanzelfsprekend iets zou moeten zijn, een onbekende met zo'n probleem helpen. groet, Annet
Mooi verhaal over verbinden en Zuidafrika. Ontroerend ook zoals een wonder. Ik geloof daar heilig in en heb ook Nederlandse en Belgische voorbeelden gelukkig. Trouwens jij en ik zouden het ook zo doen toch? Daarom was ik wat verdrietig over je slotzin! Geweldig dat je weer zo happy bent, Kick
Catherine, wat een prachtig moment om dit te ervaren, mensen die het hart op de goeie plaats ' hebben, hier wordt je helemaal stil van, een gevoel van diepe ontroering. Een verbondenheid met elkaar, eigenlijk zou het "normaal" moeten zijn, wat zouden we een " rijdom" hebben, zo jammer dat veel mensen dit gevoel niet kennen. Liefde - warmte - verbondenheid. Ik reis regelmatig naar de woestijn in Algerije, de Touaregnomaden, hun leimotief is Asshak: met respect, geduld, open en liefdevol met elkaar samenleven, als iedereen dit zou doen zouden we een mooiere wereld hebben www.woestijn.net
Mooi verhaal Catherine, fijn te lezen dat je het zo fijn hebt in Zuid-afrika. Maar die helpende handen zijn denk ik in nederland ook wel te vinden hoor. Ik wil mezelf niet op mijn borst kloppen hoor maar ikzelf moet eens leren zeggen dat het niet zo goed uitkomt. Nee staat niet in mijn woordenboek en je klopt nooit tevergeefs bij mij aan. Maar ik denk dat ik niet de enige ben. Fijn dat je daar in verwegnistan iemand tegen kwam die zonder aarzelen jullie heeft geholpen. Tis net wat je zegt dat is verbinden. Groetjes joke
Wat een ontzettend mooie column deze morgen over Afrika. Mooi dat deze man zoiets voor je doet.Ontroerend.
Vandaag 25 Januari zit ik in de V&A Waterfront, Kaapstad bij mijn vaste sushi restaurant Willoughby en komt daar naast mij zitten? Helaas was her maar van korte duur, want ergens anders in her restaurant was een ander tafeltje vrij. Jammer, want ik had wel even over Zuid Afrika willen kletsen. Nou wie weet gebeurt dat een volgende keer. Nog veel plezier in het mooie Zuid Afrika. PS huur volgende keer een auto bij mij. Krijg je een goede auto met goede reserve band en service! Wouter Evers, Somerset West, Zuid-Afrika - 4 seasons car rental
Prachtig verhaal,jammer genoeg in Nederland ondenkbaar.Hoezo?Welnu werkte op een call centrum voor Menzis.Belde een mevr.die borstkanker had dat ze het benodigde bed niet mocht kopen.Ze had ook reuma,raadde mevr.een electrische onderdeken aan,heb zelf reuma.Moest op het matje komen;"waar bemoei jij je mee".!!De mevr.was blij met de raad en dat was het voornaamste.Een meneer,die recht had op bepaalde medicijnen kreeg die niet.Heb alles uitgezocht en kreeg het voor elkaar dat hij ze wel kreeg,vergoed en wel :)).Om kwart op vijf wéér naar de manager op het matje geroepen.Werd op staande voet ontslagen, de reden...te menselijk, te klantvriendelijk.Geef niets ben er trots op....Help mensen die het nodig hebben, een glimlach terug is zooooo mooi, het warmt je hart....groetjes Antoinette
geweldig antoinette dat jij zo menselijk bent geweest. Wat een slechte werkgever die jou onslaat omdat je te goed helpt. Blijf dit maar gewoon doen hoor. Het is net wat je zegt een glimlach is het mooiste dank je wel. Groetjes joke
Joh, Antoinette, bij zo'n miserabele werkgever wil je toch ook niet eens meer werken? Volgens mij zijn klantvriendelijkheid en menselijkheid trouwens absoluut geen redenen om iemand op staande voet te ontslaan.Jammer van je ontslag, zeker in deze tijd, maar ik hoop voor jou, dat er andere werkgevers zijn die deze column lezen. Wedden dat jij zo weer een baan hebt? succes!
Pracht verhaal Catherine, en toch verbaast het me als langdurig verblijver in Zuid-Afrika niet. Ik had op dezelfde onverharde weg ook eens in de bloedhitte een lekke band, maar kon dat zelf oplossen, maar wel nadat de (enige) passant zich ervan verzekerd had dat ik het zou redden. Ik werd eens midden in Kaapstad door een bus-taxichauffeur op gang geholpen, nadat ik mijn auto enige uren had geparkeerd met de lichten aan. Hij mistte daardoor kostbare werktijd, en was slechts met moeite ervan te overtuigen wat geld aan te nemen voor zijn fantastische hulp. Dus zulke ervaringen zijn niet uniek. Het heet: UBUNTU, en wij hooghartige westerlingen kunnen er veel van leren, vooral wij Nederlanders. Het is hoog tijd om het imago van Zuid-Afrika bij te stellen!

Reactie plaatsen

Image CAPTCHA
Voer de code van de bovenstaande afbeelding in.