Catherine.nl

Vijfentwintig minuten slapen op de kop af, dan terug het hok in en met hernieuwde energie aan het werk. Hoe kun je zo leven? Altijd haast, altijd opgejaagd door de klok. Niets voor mij, dacht ik maar vrijwel direct daarna: heb ik zelf eigenlijk ook niet zo’n soort leven?

Toegegeven, het artikel zou me niet zo hebben geraakt als het geen december was geweest. Als ik het had gelezen in bijvoorbeeld: juli. Ergens op een strand in het zuiden. Waarschijnlijk had ik het dan met een gapende glimlach doorgekeken, naast me neer gelegd en er verder nooit aan teruggedacht. Maar het is nu geen juli. Het is december. De maand waarin alle feestvreugde van een heel jaar is samengepropt. Zeer efficiënt natuurlijk. Eén party-maand en niet allemaal plukjes feest door het jaar heen. Het liefst duwen we alle verjaardagen er ook nog in en is het time management compleet. Of we er nog enige lol aan beleven…Een kniesoor die daarom maalt.

Dus stressen we ons van Sint naar Kerst. En dat bedoel ik letterlijk en ben daar niet de enige in, te oordelen naar de verhalen om mij heen. In november begint het al. Reclames op televisie, in winkels, overal eigenlijk: Sinterklaas is in aantocht. De leukste cadeaus zijn snel weg. Haasten dus om die binnen te halen. Niet wachten tot de Sint-koopavonden. Tenminste als je geen masochistische aanleg hebt. Als je het niet leuk vindt om al hyperventilerend in lange rijen te wachten voor de kassa met cadeaus die niet op het verlanglijstje stonden. Want ja, die waren natuurlijk al uitverkocht. In gedachte zie je al voor je hoe de kinderen zullen kijken als deze tweede keus dingen worden uitgepakt…

Tussen werk, gezin en boodschappen door schud je wat gedichten uit je mouw om na het grote feest op de vijfde, de zolder op te zoeken om te zien of er nieuwe Kerstversiering nodig is. Kan die piek nog mee? Ontzetting. Natuurlijk niet. Dat kreng kon al tijden niet, maar ik vergat steeds om een nieuwe te kopen. Dit jaar moet het echt anders. Morgen na het werk, als ik een treintje later pak, schiet ik even de Hema in. Moet daar niet te lang blijven hangen, want dan eten we weer laat, is de avond zo kort en er moet nog veel gebeuren. Het is tenslotte december.

Op dat moment knapte er iets in mijn hoofd. Een laatste restje autonomie knokte zich naar boven. Knipperend met mijn ogen keek nog eens naar de piek in mijn hand. Een oud ding, kleuren vervaagd, maar is daar iets mis mee? Kon nog best een Kerst mee. En de rest van de Kerstspullen? Die bekeek ik morgen wel. Nu naar beneden. Op de bank een dutje doen en geen vijfentwintig minuten, maar net zo lang als ik dat wil.

Bron afbeelding: sxc.hu