Catherine.nl

Vara sloeg de plank mis
In de week voorafgaand aan de relaunch van Brandpunt zond de Vara zijn actualiteitenrubriek “Uitgesproken Vara” uit. Ik schrok ervan: het leek alsof 40 jaar televisieontwikkeling aan de redactie van dit programma voorbij was gegaan. Natuurlijk kwam de kritiek terecht op het hoofd van de dragende presentator Jan Tromp. Jan is 60-plusser en daardoor leek het alsof hij op zijn leeftijd werd aangesproken. In een discussie voor BNR Nieuwsradio noemde ik Jan Tromp van een “andere generatie”. Ik had er meteen spijt van, want het leek alsof ik doelde op zijn leeftijd, maar ik had het over zijn manier van denken en opereren.

Ik had wat duidelijker moeten zeggen, dat Jan representant is van een bepaalde journalistieke lijn en dat die het op televisie helaas niet goed doet.  Hij is een uitstekend nieuwsanalist, hij kan mooie verhalen schrijven, maar hij voldoet niet aan de eisen die je aan televisie-presentatoren kunt stellen, namelijk dat ze op de een of andere manier “door de buis komen”. Het heeft niet te maken met schoonheid, intelligentie en vakmanschap, maar met overtuigingskracht. Leeftijdsdiscriminatie wijs ik af. Maar mensen op leeftijd staan natuurlijk niet buiten kritiek: beoordeel ze op hun professionaliteit.

Paul over zijn top
Wie ook sterk onder vuur ligt (we leven in een meedogenloze wereld) is Paul de Leeuw. Zijn actualiteitenshow Madiwodo doet het ronduit slecht en daarnaast gaat het Paul de Leeuw ook als producent niet erg voor de wind. SBS besloot deze week zijn Zaterdagavondshow met Beau van Erven Dorens en Marc-Marie Huijbregts van het scherm te halen nog voordat alle geproduceerde programma’s zijn uitgezonden.

Ik begrijp de tegenvaller wel. Het programma is een kopie van hetzelfde programma, dat bij de Vara werd uitgezonden, maar nu zonder Paul de Leeuw. Je kunt de kijker geen knollen voor citroenen verkopen zonder afgestraft te worden.  Bovendien is het niet kies, om formats die Paul de Leeuw heeft ontwikkeld met publiek geld vervolgens uit te venten bij de commerciële omroep. De Vara maakte terecht bezwaar tegen deze faux pas van Paul. Daarnaast zijn Beau en Marc presentatoren, die niet zomaar door het publiek omarmd worden.

Beau van Erven stapelt mislukking op mislukking: hij speelt de anarchistische student die maar niet volwassen wil worden. Tot zijn dertigste was dat leuk, nu begint die rol te vervelen. En van Marc-Marie is zijn vloeiende overstap van de publieke omroep (DWDD) naar de commerciële omroep en dan nog wel SBS niet goed te begrijpen. Eerder al liet Paul de Leeuw met zijn mislukte productiebedrijf Marat zien, dat hij misschien wel artiest maar geen ondernemer is. Soms donder je in het water als je verder probeert te springen dan je polstok lang is.

In retraite
Paul zelf heeft zich als presentator uitgeput. Hij is teveel en te intensief op de buis geweest en heeft te lang hetzelfde kunstje herhaalt.  Hij wordt voorspelbaar,  laat onvoldoende ontwikkeling zien en gaat meer-en-meer op zijn routine drijven.  Een jaar in retraite en versterkt terugkomen kan dan wonderen doen, als je de roem tenminste even kunt missen. Het is de tol van de moderne programmeringsfilosofie: wat succes heeft wordt zo vaak herhaald dat daardoor de levenscyclus van een programma en een presentator steeds korter zijn geworden. Leeftijdsdiscriminatie moet stoppen, maar het zelfkritische vermogen van (sommige ouder wordende) televisie-grootheden kan wel wat beter ontwikkeld worden.