Catherine.nl

Na een jaar kwamen de eerste barstjes. De euforie over de verliefdheid maakte plaats voor onbegrip, we begonnen elkaar tegen te vallen.  Dingen werden moeilijk. Maar: alles was op te lossen. Liefde overwint immers alles? Er kwamen steeds meer ruzies. De woede die ik voelde jegens hem ging alle perken te buiten. Het was wanhoop, dat dit mij gebeurde, terwijl ik alles gaf wat ik had!

“U heeft een heel brood nodig, maar u neemt genoegen met kruimels”, zei mijn mentor.  “Zoek iemand die gemakkelijk kan geven wat u nodig heeft.”

Maar nee, ik zou immers bij hem blijven. Dus ik vocht en vocht. En hij duwde me weg, maar ook weer niet echt...We klampten ons aan elkaar vast.....Het was een grote nachtmerrie. Steeds als ik dacht dat ik eindelijk besefte dat de relatie afgelopen moest zijn, hield iets mij weer tegen en hield ik  toch weer vast. Alles was beter dan niets. Ik wist immers wat het was in de steek gelaten te worden, dat zou ik hem niet aandoen. Ik wist wat echte liefde was, ik zou bij hem blijven, no matter what.

Zolang je blijft denken dat er nog wat te halen, te “redden”  is, is het dus blijkbaar nog niet erg genoeg. Ik verlegde ongemerkt mijn grenzen en kon kennelijk maar geen afscheid nemen van de pijn.

“Houdt het dan nooit op?” vroeg ik mijn wijste en beste vriendin. “Wanneer zie ik eindelijk onder ogen dat ik er mee op moet houden?” “Het houdt pas op als jij vindt dat het genoeg is”, zei ze dan. “Kennelijk vind je het nog niet erg genoeg. Beslis maar.”

“Je staat met één been in het licht, en met je andere in het donker. Je hoeft dat ene been alleen maar bij te trekken en je vol te laten lopen met het licht en de warmte. Dat is jouw beslissing” zei lieve healer Jayne Jubb, bij wie ik regelmatig een mentaal bad kwam nemen. 

Bijtrekken,  beslissen gelukkig te worden, loslaten.... makkelijk gezegd, maar het was eerder andersom: mijn sombere been zat muurvast verankerd, halsstarrig te hopen en vast te klampen. Ik greep wild om me heen voor hulp en houvast: vriendinnen, mannen, van alles en nog wat in de new age sector, maar de paniek bleef en werd erger en erger.

Als de dood zo bang was ik: hoe zou het zijn zonder de houvast van die man? Moederziel alleen. Verloren. Ook met praktische zaken als wonen, geld, kinderen, zou ik allemaal alleen moeten dealen. Ik zou verdrinken in een enorme leegte. Voor me lag een diepe, donkere krater. Een oneindige onpeilbare diepte. Een soort doodgaan.

Zoek in jezelf, zeggen Happinez en consorte, wees in het NU. Ja lekker is dat! Als je alles van jou in een ander gestopt hebt, dan is het bij jou binnen héél erg leeg. Als je dan gaat zitten mediteren ben je gauw klaar. Maar op een gegeven moment was het dan toch genoeg: er was zó weinig van me over: zó wilde ik me in ieder geval nooit meer voelen. Er was geen weg terug. Schoorvoetend besloot ik mijn therapeut te vertrouwen en ging met hem mee.

Hoe het niet moest wist ik nu eindelijk wel. Zo wilde ik me in ieder geval nooit meer voelen.

Huiswerk: Schrijf eens een week of twee op wat je allemaal voelt als je je slecht en ongelukkig voelt. Bewaar dat goed. Wil je je graag zo voelen? Of is het nog niet erg genoeg?  Of neem je jezelf voor: zo wil ik mij nooit meer voelen?

Visualiseer en beschrijf dan eens waar je over een jaar wilt zijn, hoe je je dan wilt voelen! Wat zou je dan moeten doen, wat zou je dan verliezen, en wat wil je winnen? Doe dat zo nauwkeurig mogelijk. Ook goed bewaren!

Volgende keer: Loslaten, hoe doe je dat?

Bron afbeeldingen: cleanfoodconnection.com / sxc.hu