Catherine.nl

Het einde van het jaar naderde. Nooit zag ze er meer tegenop dan nu. Met haar man aan haar zijde had ze de december maand nog wel aangekund. Hij wist er met zijn humor altijd het beste van te maken. Omdat ze nooit een kerstboom wilde, uit protest tegen wat zij de verplicht gezellige feestdagen noemde, nam hij de versiering in die tijd voor zijn rekening. Het ene jaar hing de kamer vol slingers. Het andere jaar vol met rode ballonnen in de vorm van een hart. Hij kookte voor haar en met tal van grappen en geluk leidde hij haar de donkere dagen door.

Nu was ze met Kerst in haar eentje geweest. Ze had alle uitnodigingen afgeslagen, omdat ze het niet kon opbrengen met een blij gezicht ergens aan de dis te zitten. In plaats daarvan stortte ze zich op de bedankjes die ze moest schrijven voor de vele blijken van belangstelling op de crematie plechtigheid, ruimde zijn kleren op en ordende de financiële administratie. Ze vermeed radio en televisie en slaagde er zo redelijk in de Kersttijden ongemerkt aan haar voorbij te laten gaan.
Ze richtte haar blik op januari. Maakte alvast goede voornemens om te proberen of het komend jaar en zij samen in harmonie zouden kunnen optrekken.

De mensen om haar heen waren vriendelijk voor haar. Konden ze iets voor haar doen? Iets meenemen uit het dorp? Sneeuw ruimen op het pad naar haar huis? Ze wimpelde alles af. Ze was streng voor zichzelf. Ze moest proberen het evenwicht in het leven weer te vinden. Alleen en zelfstandig.

Het lukte haar bijna. Tot de laatste dagen van de maand. Haar buren kwamen vragen of ze een borreltje wilde komen drinken onder de Kerstboom nu die er nog stond. Ze zei dat ze niet kon. Ze moest weg, ze zou onverwacht naar vrienden gaan, maar toch hartelijk bedankt en heel graag een andere keer. Om haar afwezigheid te fingeren, deed ze alle lichten uit en ging ze vroeg naar bed.

Daar brak ze. Haar gelukkige huwelijk overviel haar, overdonderde haar met een geweldig gevoel van eenzaamheid. Ze huilde, ze was totaal verloren. Ze wilde haar man terug, ze wilde geen feestdagen meer hoeven doormaken, geen Oudejaarsdag vieren, geen vuurwerk horen, geen Nieuwjaar wens uiten. Ze kon niet meer. Ze was op.

Het verdriet putte haar uit. Ze was door en door koud en lag te klappertanden in het grote bed. Ze zou een douche moeten nemen. Daar kalmeerde ze altijd van. In het donker schuifelde ze naar de badkamer. Ze deed het licht pas aan nadat ze de deur gesloten had. De buren mochten niet merken dat ze thuis was. Ze draaide de kraan vol open en langzamerhand deed de warmte zijn werk. Ze kalmeerde en ontspande. Ze sloot haar ogen en liet de spetterende stralen haar gezicht masseren. Ze moest verder, ze moest haar leven leven. Het was alsof ze haar man om zich heen voelde. Alsof ze zijn lach hoorde die haar altijd weer het licht had geschonken. Alsof hij zei dat zijn dood niet haar einde was. Ze moest zich hervinden. Ze moest verder.

Toen de douchecel één grote dampige ruimte was geworden was het tijd terug te keren naar haar hier en nu. Ze opende haar ogen.
In de nevel keek ze naar de spiegel boven de wastafel. Alles was mistig maar ineens zag ze het. Het hartje dat hij voor haar had getekend, met een vette vinger zodat het lang zou blijven zitten. Ze glimlachte, drukte er een handkus op, droogde zich af, stapte uit de douche, deed overal de lichten aan en stapte met opgeheven hoofd het nieuwe jaar tegemoet.

Bron afbeelding: Margriet Bordes