Catherine.nl

Anti-Aging en moleculair arts Paul Musarella wist er eindelijk wèl raad mee. Uit een bloedonderzoek – op meer dan 300 punten – werd overduidelijk dat ik heel wat tekorten had aan mineralen, vitaminen, hormonen etc. Daar word je wel moe van, ja. Als ik van iets, zeg maar, 40 mocht hebben, had ik bijvoorbeeld 0,8. Dat is te weinig. Hoe dan ook. En ik heb ernstige vorm van candida . Een schimmel in je darmen en bloed dat als een  allesverslindend monster huishoudt in je lijf. Vandaar de tekorten dus. Dit monster voedt zich met precies dat wat het leven aangenaam maakt. etc.  Google het maar eens.

Conclusie: ik mag helemaal geen zoet meer!! Mede-junks die dit lezen zullen met me meevoelen.
Ik ben een snoep-junk. Niet alleen chocolade, maar gewoon wel alles zoet. Naast de Milkareep met biscuit (de grote uitvoering dan), vind ik natuurlijk de Nestlé melk met noten heerlijk, van alles met bv Butterscotch, heel dure bonbons, taart met marsepein en liefs knapperig bodem,  Sneker Zoethoudertjes, mannetjes en bielzen (in die combi), Pims en bitterkoekjes, maar ook de gewone likkoekjes, volkoren biscuitjes, maar dan voor de helft met chocoladepasta en pindakaas en of jam, noem maar op, met hier en daar een Mars of eenvoudig rolletje Klene drop, ook allemaal goed.

Ergens heb ik ooit geleerd dat dát ‘lekker’ is en hetzelfde als ‘lief’ en ‘gezellig’. Ik ben de enige in Nederland die niet van de wijntjes is, ook niet na een romantische strand- of boswandeling, en zelfs niet bij een open haard en hij of ik wulps liggend op een berenvel. Nee, ik vind thee met een rol biscuit en stukjes Bonbonbloc erop als beleg en dan soppen, het aller-heerlijkste en gezelligste dat er is. Mijn man komt veel te kort.

Mijn kinderen snappen het weer wel. ‘Zullen we koffie drinken’ is dan ook hier thuis het meest gebezigde eufemisme.

Al die gezelligheid zou nu dus helemaal wegvallen. Waar leef je dan voor, zul je je afvragen. Heb je alles gehad, moet je wéér afkicken! Ondoenlijk, dit. Maar, ik was toch gemotiveerd. Want net als bij het afkicken van die slechte relatie, dacht ik: zoals ik me de afgelopen twee jaar gevoeld heb, zo wil ik mij nooit meer voelen!! Ik ging dit rigoureus aanpakken. De beuk d’r in.

Ik kocht het boek met de onbegrijpelijke titel Het Heden Ik Kookboek, waar ik wel een beetje van opknapte. Met lijstje op zak liepen we door de natuurvoedingswinkel. Mijn man deed zijn eigen gemene boodschappen en ik kocht uitsluitend groen, volkoren, zuurdesem en kokosolie. Wist je dat er zelfs volkoren rijstewafels zijn van meerdere granen? Dat is toch wel een hele verrassing??!! Dat, besmeerd met notenpasta, kon wel eens het hoogtepuntje van mijn dag worden!

Het grote afkicken kon beginnen. De pillen van Musarella zouden de candida killen en de rest aanvullen. Ik zou mij, sprak de lieve man mij bemoedigend toe, na twee weken al een ander mens voelen, vol energie.  Het zou een nieuw begin worden. Ik besloot hem te geloven.
Géén koekje bij de koffie meer, überhaupt geen cappuccino. Geen zoet, alleen zuur. Tjonge jonge, des te meer valt je dan op aan wat voor verleidingen je bloot staat. Naar de apotheek een recept ophalen: PING!! Pavlov!!: Dropjes. Na  tandartsbezoek: PING: troostbonbons. Zaterdagavond:  roze koeken met slagroom. En kom maar eens ongeschonden langs de kassa van Albert Heijn! Ik durfde niet meer zonder begeleiding ergens heen. Vooral eind van de middag en ’s avonds roept mijn lijf om zoet. “Ik ga even tanken”, zeg ik in het wilde weg. Mijn dochter kijkt mij begrijpend aan en maakt het aanhalingsteken met haar handen: “Tanken”, zegt ze met een priemende blik. “Ja ja... Ik denk dat je nog wel genoeg benzine hebt. Blijf maar thuis.”

Met etentjes thuis zit er water in mijn wijnglas. Pffff, wat een zelfbeheersing moet ik opbrengen... die Chardonnay  ziet er net zo heerlijk stroperig uit! Ik neem geen vlees, geen sausje, geen pasta. Het toetje is ijs met rode vruchten, slagroom en noten-merengue.  Ik stel iedereen gerust dat ik er ab-so-luut niet mee zit, hoor. Als de gasten weg zijn kiep het overgeblevene meteen in de vuilnisbak. Bewaren is veel te link. In een onbewaakt ogenblik neem ik bij een benzinestation een puntzak mee en prop in de auto met twee handen mijn mond vol. De rest donder ik al rijdend uit het raam..... Thuis zijn er opeens geurige warme kleffe cakejes gebakken (“heerlijk voor jullie hoor” roep ik zonnig), ik neem niet, maar ga later stiekem naar de keuken om er daar twee tegelijk in mijn mond te steken. Oh nee, toch maar niet. Want ik realiseer me gelukkig op tijd mijn Hogere Doel. Ik ben verdorie geen slaaf van mijn driften. Wat is mijn echte belang ook al weer?

Al met al, het is me heel redelijk afgegaan. Als je maar niet de fout in gaat, want dan ga je onmiddellijk weer glijden, merkte ik steeds. Dus ook niet dat éne snoepje... Als bonus zes kilo kwijt, maar vooral: trots op mezelf, want goed volgehouden. Ik voel me honderd keer beter ook.

En na stoppen met roken en ophouden met die man was dit eigenlijk een peulenschil. Toch wat geleerd in al die jaren.

Bron afbeeldingen: dreamstime.com