Catherine.nl

Het begint al met de namen van al die apparaten. ‘Of ik ook cardio wil doen?’ De hoogblonde dame, slank en gespierd, kijkt me vragend aan. Cardio? Iets met mijn hart, denk ik. Trainen ze die spieren tegenwoordig ook al? En is dat niet gevaarlijk? Hartaanval of zo. Ik ben tenslotte de jongste niet meer. Al deze gedachten gaan door mijn hoofd terwijl ik schaapachtig knik. Cardio, ja dat wil wel. Er wordt een aantekening gemaakt in mijn persoonlijke trainingsplan. Het is allemaal heel persoonlijk in deze sportschool. Dat spreekt mij aan. Het is alleen jammer dat ik niet begrijp waarover het gaat, maar dat komt later wel. Tenminste dat hoop ik.

Als ik vertel eigenlijk alleen te komen voor mijn buik, om het buikvet eraf te trainen, word ik afkeurend aangekeken. De blonde haarbos gaat heen en weer: ‘Ja, dat willen ze allemaal.’ Weg persoonlijke benadering. Ineens ben ik ‘ze’. Teleurstellend. Ik neem een slok koffie. Er volgt uitleg. Waarom ik het helemaal bij het verkeerde eind heb. Dat het gaat om het geheel, om mijn hele lichaam. Daarom maakt ze een plan afgestemd op mijn wensen en behoeftes. Natuurlijk, knik ik en sla de rest van de koffie in een slok achterover.

Daarna gaan we oefenen. Of althans ik doe dat. Zij kijkt en instrueert. De helblauwe ogen gericht op het geheel want daar gaat het om. Dus trainen we kuitspieren, bekkenbodem en biceps. Eindelijk, na veel zweten, is het zover. Ik mag het zelf proberen. Of ik ben geslaagd voor een belangrijk diploma, wordt mijn persoonlijke plan overhandigd. De toegang tot een beter leven, zo voelt het. Totdat ik het bekijk. De eerste regel. Daar waar mijn naam staat. Of beter gezegd niet staat. Een heel andere naam die daar prijkt. Is ze vast vergeten te veranderen. Niets persoonlijks dus. Gewoon een standaard aanpak. Even voel ik woede. Ontgoocheling. Maar dan neemt mijn volwassen ik het alweer over. Zo is het leven…