Catherine.nl

We zijn onderweg naar Noord-Brabant, we gaan kijken naar een labradoodlepup (vervolg op de vorige column) en de spanning is dan ook duidelijk voelbaar. Wat als de klik er niet is, wat als het een angstig hondje is, en wat als.. en als..

‘Mam, denk je dat hij mij wel lief vindt en dat er een klik is?’
‘Lieverd, dat weet ik niet, daarom gaan we ook eerst kijken hoe de pup is, hoe het voor jou voelt.’
‘En voor mij’, zegt mijn dochter vanaf dezelfde achterbank.
‘Zeker en voor jou. Wat denk je meis, is het de juiste pup voor ons?’
‘O ja,' zegt ze, 'dat geloof ik sowieso, we gaan er niet voor niets heen, voel ik. Ik ben alleen wel benieuwd hoe hij eruit ziet, hoe klein hij is.’

De pup waar we naar gaan kijken is het laatste uit het nest en inmiddels 3 maanden oud. Nu zullen er mensen zijn die dan denken: Hmm.. de laatste uit het nest, er zal toch niets mee zijn?
Maar voor ons was dat nou juist het aantrekkelijke, de pup die overbleef zou speciaal voor ons bestemd zijn, zo voelde dat.

‘Mam, zou hij nog klein zijn denk je? En gaat hij zijn familie ook erg missen?’
De ene vraag na de andere kwam bij ze op, een hele goede manier om de aandacht van de 2 uur durende reis te halen.
Bewapend met een hondenriem, hondendeken, drink- en etensbak, snoepjes, en een inmiddels hoog knuffelniveau en dus klaar om een puppy te knuffelen, komen we aan op onze bestemming. Een gespannen gezichtje kijkt me aan, ik geef hem een knipoog en pak zijn hand. Mijn dochter loopt al vooruit, ze is er helemaal klaar voor zonder twijfels, dit is de pup die bij ons hoort.

Als de deur open gaat stormt er een grote enthousiaste labradoodle naar buiten.
‘Mag ik jullie voorstellen,' zegt de vrouw des huizes, 'moeder doodle’.
Nog geen tel later springt er een flinke zwarte bol wol voor onze voeten, vol vertrouwen loopt hij rondjes om onze voeten. We kijken elkaar aan en denken allemaal hetzelfde, dit noemen ze een pup?

Ik kijk naar de kinderen en zie ze voor mijn ogen smelten voor deze vrolijke en flinke bol wol. Als we binnen zijn wordt al snel duidelijk dat de klik er is.
‘Zie je wel,' zegt mijn dochter, 'dat zei ik toch, deze hoort bij ons! En we noemen hem Dex.’ Een hele toepasselijke naam voor een hond met een belangrijke taak als hulphond/therapiehond. Dex betekend in het Spaans 'gelukkig', kan het nog mooier?

Inmiddels wordt Dex getraind door hondenschool Drenthe uit Klijndijk, getraind om mijn jongste te kunnen steunen en helpen binnen zijn autisme. Beiden hebben veel lol en veel te leren, stapje voor stapje leren ze zich op elkaar af te stemmen.

‘Mam, kijk wat ik Dex heb geleerd, high five Dex’, zegt mijn zoon, waarop de hond gaat zitten en zijn poot tegen de hand van mijn zoon tikt. Hoe belangrijk een high five van een hond kan zijn voor een jongen als mijn zoon is duidelijk te zien aan de trotse big smile die hij op zijn gezicht heeft. Trots dat dit hem is gelukt, zijn maatje, zijn ondeugende vriendje.  
‘Zie je wel,' zegt mijn dochter naast mij, 'ik zei het toch, dit is onze pup.’
Ontzettend trots ben ik op mijn kinderen als ik zie en hoor hoe goed ze het doen!

Bron afbeelding: Flickr / The hills are alive