Het laatste taboe

Bent u blij, echt blij met uw lichaam? Ik bedoel dan inclusief vetrollen, rimpels en cellulitis? Ik niet. En zeker niet nu de feestdagen weer hebben gezorgd voor extra kilootjes hier en daar. Dat laatste schrijf ik er met opzet bij want vet verdeelt zich nooit mooi en regelmatig over het lichaam. Altijd teveel op bepaalde plekken. Na mijn vijftigste zijn dat buik en omtrek. Of je zwanger bent van een tweeling… En denk maar niet dat fitness (doe ik twee keer per week) helpt om die buik weer enigszins in normale proporties te krijgen.

Als moderne vrouw (want dat ben ik) grijp ik naar moderne middelen om het buikmonster voor eens en altijd te verslaan. Liposuctie. Waarom niet? Een vakantie minder en het geld is opgehoest. Moet kunnen. Het gaat hier immers om een lange termijn investering want het vet komt nooit meer terug, beloven de websites. Doen, besluit ik en maak een afspraak voor een intake gesprek. Appeltje eitje. Maar dan…

Eerlijk is eerlijk. Als het had gekund, zou ik het stiekem laten doen. Niemand iets vertellen. Want ik weet dat alles wat te maken heeft met cosmetische ingrepen in Nederland nog niet is ingeburgerd. Had ik besloten om een dieet te gaan volgen: geen probleem. Had men mij sterkte toegewenst. Meer sporten zou mij lof hebben opgeleverd. Maar liposuctie??

Veel keuze had ik niet. Zo’n ingreep doe je er niet even zingend tussendoor. Dus restte niets anders dan opbiechten. Eerst de familie. Tijdens het avondmaal. Dat ik overwoog…Vertelde nog niet eens van de intake die al stond gepland. Stilte. Een wat? Herhaling: liposuctie. Daarna brak de hel los. Of ik had verkondigd in mijn blootje te gaan liften naar Alaska. De kinderen: hoe haalde ik het in mijn hoofd? Waarom? Wist ik wel dat? Zo helemaal tegennatuurlijk. Manlief at stilletjes door. Hoopte natuurlijk dat het zo’n menopauze gril zou zijn. Niet dus, maar laat hem maar in die waan.

Niet alleen mijn familie reageerde, op zijn zachtst gezegd, weinig empatisch. Overal waar ik het onderwerp ter sprake bracht, volgde eenzelfde reactie. Op het hysterische af. Tegennatuurlijk was de meest gebruikte motie van afkeuring. En dat uit de mond van mensen die er niet voor terugdeinzen hun haar te verven, tatoeages aan te laten brengen of piercings op de meest intieme lichaamsdelen.

Morgen heb ik het intake gesprek. Weet nog niet of ik het echt zal laten doen. Maar wil die beslissing zelf nemen en me niet laten leiden door alle negatieve oordelen in mijn omgeving. Ondertussen vraag ik me af: waarom zoveel verontwaardiging en afkeer over zoiets als liposuctie? En dat in een progressief land waar drugs en seks in etalages worden aangeboden…Leven er dan toch nog taboes in Nederland en heb ik er eentje te pakken?

Reactie plaatsen

Image CAPTCHA
Voer de code van de bovenstaande afbeelding in.