Catherine.nl

Ze is weg. Mijn dochter. In haar kamer slingeren nog wat spulletjes rond. Knuffels ook. Ze wil dat allemaal niet meenemen naar haar nieuwe huis. Maar weggooien mag ook niet. Dat doet mijn moederhart deugd. Dat ze die herinneringen niet zomaar ergens in een vuilnisbak kiept. 

 

Waarom lees je hier zo weinig over, vraag ik me af. Over het uit huis gaan van je kinderen. Het is toch een keerpunt in je leven. Iets, kortom, dat de nodige aandacht verdient. Temeer omdat het zo tegenvalt. Het doet mij veel meer dan ik had verwacht. Want ondanks mijn volle leven – baan, hobby’s, vrienden, sport – ben ik er kapot van. Net zoals mijn eigen moeder indertijd. En dat is vreemd, vind ik. Mijn moeder leidde een huisvrouwenbestaan. Leefde voor haar kinderen. Logisch dat zij een gapend gat ervoer toen die weggingen. Maar ik? Waarom knaagt het ook zo aan mijn ziel? Dat past toch niet bij een vrouw van deze tijd. Bij een vrouw die volop meedraait in deze wereld. Althans, zo zie ik mezelf graag …

 

Er zit niets anders op. Ik zal het onder ogen moeten zien. Moeten erkennen dat onder die geëmancipeerde buitenkant een taai moederhart klopt. Een hart dat op dit moment pijn heeft en niet kan worden getroost door welke hobby, vriendin of sportactiviteit ook. 

Zij is weg. Mijn dochter. En ik moet loslaten. Haar een wedergeboorte gunnen. Maar net zoals bij iedere geboorte gaat dit niet zonder de nodige barensweeën.

 

Claudia Biegel debuteerde in 2011 met de roman Foute Sarahs bij uitgeverij Mistral. Ook werkte ze mee aan de Mistral verhalenbundel: Wintercrime. Op dit moment schrijft ze haar tweede roman. Volg Claudia op twitter: @claudiabiegel.