Catherine.nl

‘Maar?’’, vraag ik opnieuw.
‘Ik ben niet verliefd,’ zegt Yvonne,’ terwijl ik tegelijk ook denk: “Mens word nou eens een keer volwassen”. Op Rob ben ik vreselijk verliefd geweest. Hij was voor mij de liefde van mijn leven, maar ik kennelijk niet voor hem. “Dus wat heb je aan verliefdheid?”, hou ik me dan voor.’

Yvonne heeft zich enkele maanden geleden aangemeld voor therapie, nadat haar ex-man, Rob, voor haar totaal onverwacht, besloten had om bij haar weg te gaan. Zijn vertrek veroorzaakte bij haar totale ontreddering en het heeft een tijd geduurd voor ze weer enigszins overeind gekrabbeld was. Ze vond het heel moeilijk om alleen te zijn en was bang dat haar grote wens om nog op de valreep moeder te worden nooit in vervulling zou gaan. Op aanraden van een vriendin begon ze met internet daten. Het grote aantal mannen dat reageerde op heer profiel gaf haar voor even een kick. Ze hoefde kennelijk maar uit te zoeken. Een paar mislukte dates en teleurstellingen verder is ze nu dus Jochem tegen gekomen.

‘Je weet hoe graag ik een gezin wil,’ zegt ze. ‘En ik kan het me niet veroorloven om daar nog jaren mee te wachten. Ik bedoel: Stel dat ik het uitmaak met Jochem, dan moet ik weer wachten tot ik een nieuwe man tegen kom met wie het klikt en die kinderen wil. Dan ben ik inmiddels ruim over de veertig. Dus kan ik het wel vergeten. Jochem voelt een beetje als mijn laatste kans. Er zijn echt niet zoveel mannen, die kinderen willen met iemand van mijn leeftijd. Ofwel ze hebben al kinderen en willen er niet nog een tweede gezin bij, of ze kiezen toch liever voor een jongere vrouw. Dus aan de ene kant denk ik: ‘Wees realistisch. Dit is een aardige man, met een baan en een prettig karakter die graag met mij verder wil. Hij is lief voor mij, wil samen met mij een huis kopen, en hij wil net als ik al heel lang kinderen, maar zijn ex-vrouw wilde dat niet. Ik heb tegen hem gezegd dat het niet eens zeker is dat ik zomaar zwanger kan worden.

Rob wilde geen kinderen en ik had het daar moeilijk mee, maar heb het uiteindelijk wel geaccepteerd. Omdat ik vind dat je allebei achter zo’n belangrijke beslissing moet staan. Als een van beiden niet wil, dan houdt het op. Dat zijn nieuwe vriendin nu wel zwanger is, was voor mij echt een ontzettende klap. Hij wilde dus wel een kind, maar niet met mij. Jochem wil dat wel, van het begin af aan, zonder bedenkingen. En nu aarzel ik. Alleen omdat ik niet verliefd ben, hem niet zo aantrekkelijk vind. Hij is niet lelijk of zo, maar hij is een beetje dik en vrij klein, terwijl ik val op grote, slanke mannen. Hij is, hoe zal ik het zeggen, een beetje gewoon. Ik weet dat het verschrikkelijk klinkt en ik zou het ook nooit zeggen waar hij bij is, want ik weet hoe pijnlijk hij dat zou vinden, maar ik vind het moeilijk om hem mee te nemen naar mijn vrienden. Ik weet dat zij niet goed begrijpen wat ik in hem zie. Het is niet zo, dat ik me voor hem schaam, of ja, misschien toch eigenlijk wel een beetje. Hij heeft zo weinig tekst.

Rob was iemand die in elk gezelschap leuke verhalen had te vertellen. Jochem is heel rustig en een beetje saai. Hij heeft van die doorsnee meningen, is niet grappig. Soms ben ik bang dat ik alleen maar met hem verder wil om een kind te krijgen, maar dat zou tegenover hem niet eerlijk zijn. Weet je, eigenlijk zou ik zo graag willen dat jij hem een keer zou zien. Jij kent me, dus misschien dat jij je een beeld kunt vormen van hem en mij en of we bij elkaar passen.’

Het verhaal van Jochem, 36 jaar, gescheiden.

Hoewel ik meteen tegen Yvonne heb gezegd dat ik absoluut niet kan beoordelen of Jochem de geschikte partner is voor haar, maar hooguit met haar kan nagaan wat haar verwachtingen en verlangens zijn in de relatie, brengt ze de keer daarna toch Jochem mee. Als reden geeft ze aan dat het voor Jochem toch ook belangrijk is om te weten wat haar verwachtingen van een relatie zijn. Ik voel me wat overvallen, maar besluit toch om met Jochem en Yvonne samen te praten.

Ik herhaal opnieuw dat ik geen keuze voor hen kan maken en daar ook geen advies in kan en wil geven. ‘Dat hoeft ook niet,’ zegt Jochem. ‘Ik weet wat ik voel en wat ik wil en ik ben er van overtuigd dat ik genoeg van Yvonne houd voor ons allebei. Ik begrijp best dat zij nog twijfelt. Zij is pas een jaar bij Rob weg en ik ben, als ik het goed begrijp, zo’n beetje zijn tegenpool. Zij moet daaraan wennen. Ik ben ook nog maar net weg bij mijn vorige relatie, maar tussen mij en mijn vriendin ging het al lang niet goed. Dus toen ik Yvonne leerde kennen was voor mij duidelijk dat ik de knoop moest doorhakken en weg moest gaan bij mijn vriendin. Ik heb Yvonne gezegd dat ik haar daarmee echt niet onder druk wilde zetten. Natuurlijk wil ik graag samen met haar verder, maar als zij nog niet zeker is, dan wil ik haar de ruimte geven. Ik weet alleen niet precies wat haar ervan weerhoudt, om echt voor mij te kiezen. Als er dingen zijn die haar storen dan kan ik daar aan werken.

Ze weet niet of wij echt bij elkaar passen, zegt ze en ze is niet echt verliefd. Maar wij zijn geen zestien meer en we hebben allebei het nodige meegemaakt. Verliefdheid is misschien minder een basis voor een stabiele relatie dan een gevoel van vriendschap. Ik ben wel verliefd op haar, maar ik ben nuchter genoeg om te weten dat die verliefdheid na verloop van tijd over gaat. En dan is het veel belangrijker dat je gewoon goed met elkaar kunt opschieten en dat je dezelfde dingen wil in het leven. Yvonne maakt zich druk over het feit dat wij te verschillend zouden zijn. Zij staart zich  blind op die verschillen. Ze vergeet dat we beiden houden van reizen, dat we heel erg kunnen genieten van lekker eten, dat we het leuk vinden om samen een weekend thuis te zijn en het belangrijkste: we willen allebei heel graag kinderen.

En wat die verschillen betreft: ik zie dat meer als elkaar aanvullen. Het is waar dat ik minder behoefte heb aan gezelschap om me heen dan Yvonne. Ik ben graag met zijn tweeën en in gezelschap ben ik altijd nogal op de achtergrond. Het zal wel met verlegenheid te maken hebben. Vroeger was dat nog veel meer het geval.
Ik weet ook, dat het seksueel nog niet optimaal is tussen ons. Voor mij is dat niet het belangrijkste in een relatie. Ik weet dat Yvonne vindt dat ik haar in dat opzicht nog niet goed aanvoel. Ik denk dan dat we daar over moeten praten en dat zij mij moet duidelijk maken wat ze wil. Maar volgens haar kan ze dat niet uitleggen. Het is niet iets wat ik doe of laat, ja, misschien ook dat wel, maar het is een kwestie van chemie, denkt ze. En die is er niet tussen ons. Natuurlijk doet dat pijn, als ze zoiets zegt. Maar waar ik me aan vast houd is dat ze toch telkens ook weer laat merken dat ze me niet  kan missen. Als ze echt zou zeggen dat ze niet met me verder wil, dan zou ik dat verschrikkelijk vinden, maar dan zou ik dat wel accepteren. Maar voorlopig ben ik daar niet van overtuigd en denk ik dat ze zichzelf en onze relatie gewoon wat meer tijd moet geven.’

De therapie.

Of Yvonne en Jochem bij elkaar passen? Ik heb geen idee en dat zeg ik hun ook. Het is zeker waar dat verliefdheid alleen geen basis is voor een relatie en dat het verstandig is om ook na te gaan of je op belangrijke punten niet teveel van elkaar verschilt. Maar als er zelfs in dit eerste stadium van de relatie geen chemie is tussen partners en als je de ander niet zo aantrekkelijk vindt, dan is dat toch ook een lastig punt. Duidelijk is, dat beiden nog maar kort weg zijn bij hun vorige partner en daar ook nog niet volledig los van zijn. Voor Jochem is dat feitelijk zo. Hij moet het huis dat hij samen met zijn vriendin had, nog verkopen en de financiële scheiding verloopt niet bepaald vlekkeloos. Yvonne ziet in Rob nog steeds haar grote liefde, en wil eigenlijk, als ze hem niet terug kan krijgen net zo’n man als hij, maar dan wel iemand die ook echt voor haar kiest.

Verder valt op dat Jochem en Yvonne wel heel verschillend zijn. Hij is introvert en verlegen, zij is iemand die graag mensen om zich heen heeft. Zij vindt intimiteit belangrijk, zowel seksualiteit als het uitwisselen van gedachten en gevoelens.
Hij heeft er behoefte aan zich terug te trekken en voor hem is het samen in een huis zijn vaak voldoende. Verder blijken hun wensen en verwachtingen erg uiteen te lopen. Jochem heeft een baan als leraar, waar hij zich niet prettig in voelt, terwijl Yvonne ambitieus is en zich in haar werk, als bedrijfsjurist verder wil ontwikkelen. Het voorstel van Jochem dat hij minder wil werken en zelfs thuis wil blijven om als huisman voor hun kind te zorgen spreekt haar echter niet aan. Ze wil graag taken verdelen en vindt het  prettig dat Jochem gewend is om zijn deel in het huishouden te leveren, maar ze wil geen huisman. Ze zegt het niet met zoveel woorden, maar ze wil eigenlijk tegen een man op kunnen kijken in intellectueel opzicht en dat kan ze niet tegen Jochem.

Als ik de verschillen benoem, probeert Jochem ze meteen te bagatelliseren. Hij wil alles veranderen: of het nu gaat over zijn manier van vrijen of over zijn politieke denkbeelden: hij wil en kan zich in alles aanpassen aan de wensen van Yvonne.
Yvonne reageert daarop met de boodschap dat ze dit nu juist zo benauwend vindt. Ze wil geen man die alles doet wat zij vraagt. Ze wil een man tegenover zich met een eigen persoonlijkheid. Iemand die staat voor wat hij vindt en wil.

Ik leg uit, dat in elke relatie na verloop van tijd verschillen duidelijk worden. Vaak worden die in het begin gecamoufleerd door de verliefdheid, (hier dus niet) maar als je een tijdje bij elkaar bent, verandert de bereidheid van partners om zich aan te passen aan elkaar en zul je de verschillen die er zijn moeten overbruggen of accepteren. Verschillen die te maken hebben met iemands karakter zullen niet veranderen. Wanneer je je daar levenslang aan blijft storen en blijft proberen om je partner alsnog om te vormen,  dan weet je dat dit ook levenslang voor spanningen zal zorgen. Jochem zal geen vlotte prater of hartstochtelijk minnaar worden. Hij zal waarschijnlijk wel een betrouwbare partner en lieve vader zijn. Of dat voor Yvonne genoeg is, zal ze zelf moeten beoordelen. Op zichzelf is verliefdheid geen absolute voorwaarde voor een relatie. Er zijn verstandshuwelijken en zelfs gearrangeerde huwelijken die heel gelukkig en stabiel zijn.

Maar verliefdheid helpt wel en lichamelijke aantrekkingskracht zeker. Ook het feit dat Jochem en Yvonne andere ideeën hebben op het gebied van politiek, idealen en stijl van leven, maakt het niet eenvoudig. Eigenlijk is het belangrijkste dat hen bindt de kinderwens. Ik raad hun aan om in ieder geval de tijd te nemen en zich niet te zeer te laten opjagen door de biologische klok.

Niet veel later krijg ik een telefoontje van Yvonne, dat ze zwanger is. En gelukkig?, vraag ik. Met de zwangerschap heel erg, zegt Yvonne en met Jochem ook. We beleven dit echt samen.