Catherine.nl

Alsof je daar uit komt als je in je eentje ergens gaat zitten denken. Ik heb tegen hem gezegd: ‘Als je wilt onderzoeken wat er mis is in onze relatie en hoe we dat kunnen oplossen dan moet je niet weglopen. Dan zullen we juist samen moeten proberen om hier uit te komen. Ik ben daartoe bereid. Want natuurlijk zijn er problemen. Ik ben nota bene altijd degene geweest die dat heeft aangegeven. Ik ben denk ik al dertig jaar bezig om hem duidelijk te maken dat we moeten praten. Maar hij had nooit tijd. Ik heb er altijd alleen voor gestaan. Vanaf dat de kinderen klein waren, is hij altijd veel van huis geweest voor zijn werk. Ik had het daar moeilijk mee, maar hij kon zich totaal niet in mij verplaatsen. Ik moest het maar zien te rooien, als hij weer eens een week in het buitenland zat. Dat heb ik ook altijd gedaan. Het betekende wel dat ik mijn baan heb moeten opgeven. Ik ben toen wel nog een studie begonnen, waarvoor ik een avond en een zaterdag naar college moest, maar dat lukte ook niet omdat ik er nooit op kon rekenen dat hij er dan was. Vanwege zijn werk zijn we vier keer moeten verhuizen. Als de kinderen en ik me ergens thuis voelden moesten we weer weg. We hebben een aantal jaren in de VS gewoond en daar was het voor mij uiteraard helemaal onmogelijk om een baan te vinden.

Het komt erop neer dat ik me mijn hele leven heb aangepast en heb gezorgd dat thuis alles liep zodat hij kon doen wat hij wilde en nu de kinderen groot zijn en de tweeling binnenkort het huis uit gaat, vertrekt hij. Hij heeft zogenaamd gewacht tot de kinderen volwassen waren. Alsof hij ooit aan de kinderen gedacht heeft. Ik heb nooit wat aan hem gehad. Ik heb alles kunnen opvangen, als ze ziek waren of als er problemen waren op school en later met uitgaan en met vrienden toen ze opgroeiden. Met name de tweeling was in de puberteit niet gemakkelijk. Wat mij enorm steekt is dat ze nu ineens heel erg naar hem toe trekken. Ergens begrijp ik dat wel, want hij heeft nooit de strijd met ze aan hoeven gaan, dus hij bleef de leuke papa die ze idealiseerden omdat hij er zo weinig was. Nu heeft hij plotseling tijd voor ze en heeft hij interessante gesprekken met ze, over hun studie en zo. Het voelt allemaal zo oneerlijk. Als het dan al zo is dat hij al jaren niet meer van me houdt dan had hij dat eerder moeten zeggen. Dan had ik de kinderen nog gehad en was ik jonger geweest. Als ik al een nieuwe relatie zou willen (niet dat ik daar nu mee bezig ben, maar stel dat) dan kan ik dat nu wel vergeten. Ik heb het gevoel dat ik totaal alleen en met lege handen achter blijf. Terwijl ik wel nog van hem houd, ondanks alles. Voor mij is een huwelijk namelijk niet iets wat je opgeeft als het even wat minder gaat.’

Het verhaal van Chris
‘Ze zegt,’ reageert Chris, ‘dat ze van me houdt, maar ik merk daar al heel lang niets meer van. Het enige dat ik al jaren hoor is dat ze overal alleen voor staat, dat ik er niet ben voor haar, dat ik haar op beslissende momenten met de kinderen niet gesteund heb, dat ze voor mij haar carrière heeft moeten opgeven. Dat zijn de grote verwijten. Daarnaast zijn er ook nog de dagelijkse verwijten over van alles en nog wat. Dat ik haar genegeerd heb toen we samen op een feestje waren, dat ik mijn spullen niet opruim, dat ik niet informeer hoe het met haar moeder is, als ze die aan de telefoon heeft gehad, dat ik niet aardig genoeg doe tegen haar vriendin of dat ik juist te belangstellend doe. Kortom, ik kan het al jaren niet goed doen in Ivonnes ogen. De boodschap is dat ik alleen maar aan mezelf denk, dat ik geen aandacht voor haar heb en dat ik haar ongelukkig maak. Maar ze houdt wel van me, hoor ik nu. Dat zegt ze wel meer trouwens: zij houdt wel van mij, maar ik hou niet van haar, of niet genoeg, of niet op de goede manier.

Ik heb vaker op het punt gestaan om ermee te stoppen, dat zeg ik heel eerlijk. Als ik haar ongelukkig maak en ik voel me zelf ook niet goed in deze relatie, wat voor zin heeft het dan nog om ermee door te gaan. De gedachte aan de kinderen heeft me  steeds tegen gehouden. Volgens Ivon heb ik nooit wat met de kinderen gedaan, maar dat is niet zo. Het is waar dat zij het leeuwendeel van de zorg op zich heeft genomen, maar dat was ook de afspraak. Zij wilde dat zelf. Ik moet eerlijk zijn: als zij dat niet gedaan had zou het voor mij op mijn werk veel moeilijker zijn geweest. Ik had in mijn functie niet de mogelijkheid om part-time te werken en ik moest vaak naar het buitenland. Ik waardeer dat heus, maar Ivon houdt vol dat ik nooit enig respect heb gehad voor alles wat zij voor mij opgeofferd heeft. Het is waar dat ik moeite heb met het woord opofferen. Ik heb altijd gedacht dat we dit samen hadden besloten en dat zij er achter stond. Het komt er eigenlijk op neer dat ik de verwijten zat ben. Ik kan er niet meer tegen om steeds te worden afgeschilderd als degene die haar leven kapot heeft gemaakt. De kinderen zijn min of meer zelfstandig, ze vinden het erg, dat we uit elkaar gaan, mar ze begrijpen het ook wel. Ik ben niet de enige die moeite heeft met de negativiteit van Ivon. Voor hun is dat vaak ook niet makkelijk. Financieel kan ik zorgen dat Ivon goed verzorgd achterblijft. Het zou voor haar zelf beter zijn als ze ook weer wat meer gaat werken. Als ik dat zeg wordt ze woedend, maar ik zeg het voor haar eigen bestwil. Ze heeft veel capaciteiten en het zou haar afleiding geven en misschien een gevoel van zelfrespect  Misschien vinden wij elkaar wel weer terug als we nu een time-out nemen. Het lijkt mij onze enige kans, want zo gaat het niet verder.

De therapie
Eigenlijk voel ik het al tijdens het eerste gesprek met Ivonne en Chris. Hij heeft in feite zijn besluit genomen. Om het voor Ivonne nog wat te verzachten benoemt hij het in eerste instantie als een proefscheiding en stemt hij toe in gesprekken, maar het wordt steeds duidelijker dat zijn gevoel voor haar weg is. Het feit dat Ivonne, die zegt nog wel van hem te houden, hem telkens weer overlaadt met verwijten, helpt daarbij ook niet echt. Dat ze boos is, begrijp ik wel. Ze voelt zich gekrenkt en afgedankt en onder haar woede voelt ik pure paniek voor haar toekomst alleen. Ze heeft het idee dat ze alles kwijt is waaruit haar leven de afgelopen jaren heeft bestaan: haar kinderen hebben haar niet meer nodig en haar man geeft aan liever zonder haar te zijn. Dus wat is dan nog haar betekenis. Het lukt me wel af en toe om die paniek te benoemen, maar steeds weer keert ze er naar terug. De woede werkt in zekere zin om de wanhoop op afstand te houden en zich sterker te voelen. Tegelijk verwijdert de woede haar verder van Chris. Als ik haar dit voor houd, keert haar boosheid zich tijdelijk ook tegen mij. Ik kies partij. Iedereen kiest altijd partij voor Chris. Hij kan zich o zo charmant voordoen en iedereen trapt daar in. Maar ik weet niet hoe hij echt is. Chris is keihard. Die opmerking bijvoorbeeld dat zij nu wel weer meer kan gaan werken, dat geeft al aan dat hij ook in financieel opzicht op een koopje van haar af probeert te komen. Maar dat zal hem niet lukken. Omdat de gesprekken steeds dreigen uit de hand te lopen, besluit ik om met beiden een keer alleen te praten. Misschien zal het me in het individuele gesprek lukken om Ivonne duidelijk te maken hoe zij door haar aanvallen Chris steeds verder van zich verwijdert. In het individuele gesprek ziet zij dit enigszins, maar ze blijft toch bij haar standpunt dat Chris de schuldige is en dat hij moet veranderen. Zij heeft immers zich al die jaren al weg gecijferd. In het individuele gesprek met Chris wordt me duidelijk dat het te laat is om deze relatie te redden. Chris bekent dat hij gevoelens heeft voor een collega. Hij heeft hier tot nu toe nog niets mee gedaan, zegt hij, en hij wil dat ook niet zolang de relatie met Ivonne niet beëindigd is, maar het heeft hem wel een soort blik gegeven op een toekomst waarin hij zich weer gelukkig zou kunnen voelen. Hij is niet van plan om dit tegen Ivonne te zeggen, omdat ze zich daardoor nog meer gekwetst zal voelen. Wel wil hij er duidelijk over zijn dat wat hem betreft de scheiding niet voor tijdelijk zal zijn. Wat verdrietig, zeg ik en denk aan Ivonne, maar als ik Chris aankijk, zie ik dat er ook in deze scheiding alleen maar slachtoffers zijn.

Bron afbeelding: sxc.hu