Catherine.nl

“Waarom?”, vroegen mijn mede-discussianten verbaasd. We zouden daar economisch immers veel profijt van hebben. “Ik geloof er niets van”, antwoordde ik. We kunnen in Nederland geen grote projecten aan. Met de Noord-Zuid-lijn liep het mis, de Betuwelijn ontspoorde voordat er ook maar één trein over reed. We zijn niet goed in het managen van dingen die groter zijn dan mezelf. En als grote projecten –geheel in de lijn van wat je mag verwachten- financiëel uit de hand lopen, nemen we niet ruiterlijk ons verlies  (schrammen en builen oplopen hoort nu eenmaal bij een volwassen samenleving), maar dan schreeuwen we moord en brand.

Broodje kaas versus kaviaar
In mijn achterhoofd speelde natuurlijk ook het enorme cultuurverschil tussen de hemelse werkelijkheid van de Fifa en de zuinige sfeer van Het Torentje. Fifa: de wereld van de onbegrensde mogelijkheden, de dure Hilton-suites, auto met chauffeur, toastjes kavier en champagne, ons-kent-ons, vriendjespolitiek, en het elkaar toeschuiven van majeure financiële voordelen. Onze Haagse elite daarentegen is van het broodje kaas en de doe-maar-gewoon-dan-doe-je-gek-genoeg-mentaliteit. En daar zal Sepp Blatter, de hoofddompteur van het voetbalcircus, het niet voor doen, hetgeen kort daarna in een achtergrondreportage van KRO’s Reporter werd bevestigd.

Blatter is de spin in het web van een organisatie met maffia-achtige trekken. Om te voorkomen dat Blatter nu zijn leger juristen op me afstuurt voeg ik er aan toe: dit was het beeld, dat naar mijn mening in die uitstekende uitzending oprees. Kort daarna bood Cruyff namens Nederland het bidbook aan, waarin we voor onszelf pleiten als beste kandidaat voor die WK in 2018. En inderdaad: Cruyff arriveerde geheel in stijl, per fiets in de wereld van sex, drugs en rock’n roll. Groter had het verschil niet kunnen zijn.

In de gevangenis voor het dragen van een verkeerd jurkje.
Toen ik dus die studio een paar weken geleden uitstapte werd ik gekweld door gewetenswroeging. Die betrof mijn eigen bekrompen geest: als je klein blijft denken zul je nooit groot worden, dus misschien had ik toch wat ruimhartiger voor het grote avontuur moeten (durven) te kiezen. Ik voelde me als een grote jongen die zijn kleine zusje een speeltje had willen afpakken. Sinds deze week ben ik compleet genezen van mijn twijfel. Machtsorganisaties die jonge meisjes in de gevangenis laten gooien, omdat ze de verkeerde jurkjes dragen, deugen niet. Maar wat schetst mijn verbazing nu ik hedenochtend in het Algemeen Dagblad lees, dat ook de Nederlandse overheid inmiddels heeft toegezegd aan de Fifa-praktijken mee te willen werken, mocht ons de gelukzaligheid van het WK 2018 treffen. Blatter heeft ook aan Nederland gevraagd om tijdens de WK een speciaal juridisch regiem  te hanteren, ontheven te worden van het betalen van belasting, fiscaal-vriendelijk te zijn voor sponsors, de politie af te sturen op jonge meisjes die lak hebben aan de portemonnee van Blatter, die nota bene zomogelijk de Nederlandse wetgeving wil laten aanpassen om zijn financiële belangen optimaal veilig te stellen. En we schijnen daarmee nog akkoord gegaan te zijn ook, zonder het te beseffen.

Foutje bedankt!
Sorry, foutje. De tweede kamer-leden hadden het zo druk met debatteren over de vraag of in de Oostvaardersplassen het vee wel of niet moet worden bijgevoerd, dat ze er niet aan toegekomen zijn om het WK-dossier van de Fifa goed te lezen. Ik zei het al: we kunnen wereldse projecten niet aan. In de uitzending van Standpunt.Cafe vertelde een deskundige me, dat onze lokale economie dus enorm van de WK zou profiteren. In het  AD evenwel lees ik, dat de Fifa alle risico’s aan de Zuid-Afrikaanse overheid heeft gelaten, er zelf met de poet van door gaat,  en de lokale economie per saldo met de kater blijft zitten. Arme Zuid-Afrikaanse belastingbetaler. Ik ben definitief genezen: laat die beker in godsnaam aan ons voorbijgaan en verklaar lui als Blatter tot persona non grata. Ze vormen het symbool van een voorbije tijd van grootheidswaanzin.