Catherine.nl

Zij liet mij ook affirmaties opzeggen, uit het boek van Louise Hay. Een ervan was: ‘Ik ben tevreden en gezegend met wat ik heb’.  Dat klinkt heel simpel om te doen, maar als je dat niet echt zelf vindt, dan krijg je het je mond niet uit! En dan gelooft je lijf het ook niet. Heel apart.

Ik was destijds namelijk helemaal niet blij. Met niks. En al helemaal niet met mezelf. En niemand kon me ergens een plezier mee doen, want het was het verkeerde cadeautje, de verkeerde bos bloemen of ik zag zelfs niet eens wat anderen voor aardigs voor me deden. Er was iets in mij dat gevuld moest worden en ik kon het zelf niet, en mijn vrienden en vriendinnen deden hun allerbest maar het was niet wat ik nodig had.

Nou ja, we hebben het de afgelopen maanden op deze plaats genoeg gehad over wat het probleem was en ik heb geprobeerd wat van mijn opgestoken wijsheden over te brengen.

Maar waar ik het niet eerder over gehad heb is over wat er voor mij na mijn grote transformatie kwam.

Je kent het wel: alles wat naar boven moet leg je op de trap. Dan hoop je dat er ‘iemand’ is (graag een liefdevolle hij) die het mee naar boven neemt en misschien zelfs wel op de desbetreffende plek opbergt! Maar dat gebeurde nooit. Daar ben ik jaren boos, verongelijkt  en moe over geweest. Onder andere. Waarom was er toch nooit iemand die dit zag, die mij eens wat uit handen nam en dan liefst nog vóór dat ik het moest vragen?

Hoe meer ik me tekort gedaan voelde, hoe groter het gat dat gevuld moest worden en des te heftiger mijn schreeuwende ego van zich liet horen. Ik was onuitstaanbaar en vooral doodongelukkig.

Ik leerde met veel pijn en moeite de hoop op een verlosser op te geven. En echt waar: op een gegeven moment vond ik écht dat ik en ik alleen verantwoordelijk was voor mijn leven en dat van mijn kinderen. Ik  verwachtte niets meer van een ander. En niet vanuit een grrrrrr-gevoel, maar gewoon, omdat ik eindelijk echt gewoon leefde en de lat voor tevredenheid, bijvoorbeeld, een stuk lager legde.

En toen kwam hij. Hij had geen tien dagen eerder moeten komen, want hij was gillend weggelopen. En terecht. Want nu was ik er pas klaar voor. Wat mij als theorie door mijn therapeut was voorgehouden al die jaren: ‘uw leven moet mooi genoeg zijn en wat iemand anders daar nog aan toe kan voegen is extra’, leek eerst zo weinig en werd toen opeens zo veel.

Want waar ik vroeger min of meer op zat te wachten, of stiekem eiste en vond dat ik allemaal recht op had, had ik nu niemand meer nodig. Ook dat klinkt vreselijk kaal, maar is het tegenovergestelde.  Want nu kréég ik opeens van alles! Ongevraagd, onverwacht en alles was goed. Het leven werd één groot cadeautje. Ik wist gewoon niet waar ik het laten moest!

De dingen van de trap verdwijnen nu als sneeuw voor de zon. Ik mag en hoef niks en alles. Ik doe (denk ik) niemand tekort en voel mij (bijna nooit meer) tekort gedaan. Ik vind nog steeds dat ik voor alles van mezelf en mijn kinderen verantwoordelijk ben, maar opeens ben ik de helft van ‘wij’ en vind ik het niet eng hem te vertrouwen, ook al is hij zo anders,vaak, dan ik. Hij heeft voor mij gekozen, staat onvoorwaardelijk aan mijn kant, maar hij leeft niet voor mij, of omgekeerd. En het kan zomaar gebeuren dat hij een deel van mijn zorg van me overneemt en iets aan ons geeft dat zo waardevol is, en zo ‘extra’, dat ik er door verrast en ontroerd word.

Het nieuwe gevoel dat geboren is, is namelijk dankbaarheid. Een totaal nieuwe ervaring. Het duurde even voordat ik het ontdekte en wist wat het was. Dankbaarheid. En nederigheid.

Ik ben tevreden en gezegend met wat ik heb.

Bron afbeeldingen: bol.com/dreamstime/unclutterer.com