Catherine.nl

Ik vind het verschrikkelijk dat hij zich zo ellendig heeft gevoeld dat hij geen uitweg meer zag. Ik weet dat hij depressief was, ziek en dat ik medelijden met hem zou moeten voelen. Dat heb ik ook wel, soms voel ik dat echt, maar ik ben ook zo ontzettend boos op hem. Dat hij niet aan mij gedacht heeft en niet aan de jongens, dat neem ik hem heel erg kwalijk. Dat Tobias hem vond in bed en zei: "Papa slaapt en hij wordt niet wakker." Hij had al zijn medicijnen ingenomen. Ik overstuur, de kinderen overstuur omdat ze dachten dat papa dood was. Ik heb een ambulance gebeld en hij is naar het ziekenhuis gebracht. Wij waren naar de verjaardag van mijn neefje geweest, de jongens en ik. Hij had geen zin om mee te gaan. Zag het niet zitten om met mensen te praten en vragen te moeten beantwoorden of hij na zijn ontslag al een nieuwe baan gevonden had. Dat begreep ik wel. Het is ook vervelend om steeds je verhaal te moeten doen en dan al die adviezen aan te moeten horen over wat je moet doen om weer aan het werk te komen. Dus ik ben alleen gegaan. Misschien had ik het niet moeten doen, maar soms moest ik er even uit zijn. Het was zo zwaar om steeds die somberheid van hem door alles heen te voelen. Iedere keer te merken dat hij nergens toe kwam, zichzelf er niet toe kon zetten om een sollicitatiebrief te schrijven, omdat het toch allemaal geen zin had. Hij zat maar op de bank voor zich uit te kijken of naar de tv te staren. Hij durfde denk ik niet naar buiten uit angst dat hij mensen tegen zou komen.

Maar hij deed verder ook niets in huis. Ik ben meer gaan werken en had het best fijn gevonden als hij iets aan het eten zou doen of een keer zou opruimen maar zelfs dat bracht hij niet op. Ik heb echt geprobeerd om hem te helpen, met hem te praten, maar op den duur zie je het zelf ook niet meer zitten. Ik geef eerlijk toe dat ik wel eens uit mijn slof geschoten ben en geroepen heb dat het zo voor mij ook geen doen was. Ik weet niet of dat heeft meegespeeld. Ik voel me er niet schuldig over. Ik ben ook maar een mens. Ik ben wel blij dat we op tijd thuis zijn gekomen. Voor de jongens ben ik blij, omdat ik gezien heb hoe bang en verdrietig ze waren. Voor mezelf weet ik het niet. Ik zie er tegenop, als hij straks thuis komt dat het weer zo uitzichtloos wordt. Hij lijkt beter nu, maar ik weet niet of ik dat kan vertrouwen. Als ik eerlijk ben zou ik de situatie willen ontvluchten, ergens anders naar toe met de kinderen. Ik weet dat dat niet kan. Ik kan hem niet in de steek laten,  maar ik weet ook niet of ik nog genoeg van hem hou om samen verder te gaan. Ik weet niet of ik hem kan vergeven dat hij mij en de kinderen dit aan had willen doen en wie zegt mij dat hij het niet opnieuw probeert.’

Het verhaal van Pieter 
'Ik beloof haar dat dit niet meer zal gebeuren', zegt Pieter. 'Het is waar dat ik me niet gerealiseerd heb wat het voor Emma en de kinderen zou betekenen als ik er niet meer was geweest. Ik voel me daar schuldig over. Ik heb er niet aan gedacht dat het voor de jongens een gebeurtenis zou zijn die ze hun hele leven met zich mee zouden dragen. Ik begrijp heel goed dat Emma mij dat kwalijk neemt. Ik begin het nu wat anders te zien, maar voor dit gebeurde had ik het gevoel dat het eigenlijk voor iedereen beter zou zijn als ik er niet meer zou zijn. Ik was het afgelopen jaar iedereen alleen maar tot last. Ik gunde Emma een man die haar echt tot steun kon zijn, geen blok aan haar been zoals ik. Natuurlijk voelde ik ook wel, dat ze het liefste vertrokken was met de kinderen. Ik heb zelfs tegen haar gezegd dat ik haar dat niet kwalijk zou nemen. Misschien had ik het zelfs makkelijker gevonden, hoewel ik er ook bang voor was. Mijn ontslag anderhalf jaar geleden was voor mij een enorme klap, omdat ik het niet echt had zien aankomen. Ik had een paar ontslagrondes overleefd en ik dacht dat we het zouden redden. Achteraf gezien was die periode waarin ik ook mensen van mijn afdeling moest ontslaan verschrikkelijk. Ik ging er kapot aan, maar zag in dat het nodig was. Misschien had ik daardoor, doordat de directie steeds overleg had met mij over de plannen, de illusie dat ik belangrijk was voor het bedrijf. Maar ze lieten mij net zo hard vallen. Financieel waren er geen grote problemen, ik kreeg een uitkering en Emma kon meer gaan werken. Maar die uitkering is wel eindig en het werd me al snel duidelijk dat het op mijn leeftijd vrijwel onmogelijk is om een baan min of meer op mijn niveau te krijgen en wat dan. Dan hadden we het huis moeten verkopen. Ik denk dat ik in het begin zeker 50 sollicitatiebrieven heb verstuurd, maar ik ben niet een keer uitgenodigd. Op mijn leeftijd heb je afgedaan. Ik werd gek van het nietsdoen. Hoe minder ik deed hoe minder ik tot iets kwam en hoe meer ik er tegenop ging zien om de deur uit te gaan. De huisarts heeft mij verwezen naar een psychiater en die heeft mij medicijnen voorgeschreven en gesprekstherapie. Maar ik had niet het idee dat die medicijnen hielpen. Die middag, toen Emma en de kinderen weg waren voelde het allemaal zo uitzichtloos. Ik had het idee dat ik er nooit meer uit zou komen. Toen heb ik die pillen ingenomen en een paar doosjes Paracetamol. Het was alsof ik in een soort roes was. Ik dacht niet zoveel. Ik weet niet eens of ik dood wilde, ik wilde dat het afgelopen zou zijn.’

De therapie
Na de zelfmoordpoging van Pieter is de zorg van deskundigen, familie en vrienden  in eerste instantie vooral op hem gericht. Hij heeft op de Psychiatrische Afdeling van het ziekenhuis (PAAZ), waar hij een paar weken verbleef, gesprekken gehad en er is onderzocht of andere medicatie bij hem wel effect zou hebben. Hij lijkt inmiddels goed te reageren op anafranil (een ander antidepressivum dan hij aanvankelijk slikte). Het komt vaker voor dat depressieve patiënten niet reageren op het eerste of tweede middel en dat herhaaldelijk andere medicatie moet worden geprobeerd. Intussen worstelde Emma met al haar emoties en zocht op advies van de behandelend psychiater van haar man hulp bij onze praktijk. Later zou Pieter ook bij die behandeling betrokken worden omdat ze uiteindelijk samen moesten proberen dit trauma te overleven. Niet alleen Pieter maar ook Emma heeft het zwaar. Thuis moet ze zorgen dat alles blijft draaien en ze moet haar beide zoontjes die heel geschokt zijn door wat er gebeurd is, opvangen. Voor haar eigen emoties is nauwelijks ruimte. Ze wordt heen en weer geslingerd tussen angst, verdriet, woede en schuldgevoel. Ze voelt zich door Pieter in de steek gelaten, heeft behoefte om bij hem weg te lopen, maar voelt zich ook gevangen in de situatie. Je laat niet iemand in de steek, die zo depressief is dat hij een einde aan zijn leven wilde maken. Wat de situatie extra gecompliceerd maakt is dat ze al die emoties niet kwijt kan bij degene die het dichtste bij haar staat, bij haar man. Ze is hem kwijt geraakt, zegt ze in het afgelopen jaar. Hij was er niet meer voor haar, was alleen maar met zichzelf en zijn eigen ellende bezig en alles wat ze probeerde om hem te helpen stuitte af op die loodzware wanhoop die om hem heen hing. Pieter heeft eerder periodes van somberheid en negativiteit gehad maar dan kon ze hem nog wel bereiken. En hij had zijn werk, waardoor hij wel de deur uit moest.

Emma probeert Pieter zoveel mogelijk te sparen door haar gevoelens bij hem weg te houden, maar hij voelt natuurlijk toch wat er speelt en maakt zich zorgen. Ik ben ervan overtuigd dat de verwijdering die opgetreden is omdat Emma Pieter probeert te sparen en hij niet durft te vragen wat haar bezig houdt, voor beiden niet goed is. In de gezamenlijke gesprekken vraag ik hun om elkaar precies te vertellen wat ze doorgemaakt hebben in de afgelopen periode. Ik vraag Emma om aan te geven wat ze nodig heeft van Pieter. En wat ik hoop gebeurt. Pieter gaat zich realiseren dat hij allerminst een blok aan Emma’s been hoeft te zijn, maar dat hij haar kan ondersteunen in de zorg voor de kinderen en het huis, maar belangrijker nog: door er voor haar te zijn nu ze door alle emoties zo verward en op de rand van de uitputting is. Gelukkig slaat de nieuwe medicatie aan, waardoor Pieters depressie opklaart. Maar ik ben ervan overtuigd dat de gesprekken waarin Emma en Pieter zich weer verbonden met elkaar gaan voelen ook helpen om een terugval in de toekomst te voorkomen.

Bron afbeelding: sxc.hu