Catherine.nl

Paul is door zijn werk gebonden aan Amsterdam, en ik werk van thuis uit, dus het was steeds de bedoeling dat ik daarheen zou gaan, maar ik merk nu het zover is dat ik er ontzettend tegenop zie. Ik voel me hier tegenover Paul heel vervelend over. Hij merkt natuurlijk ook, dat ik uitvluchten zoek, zo van: ‘Eerst moet mijn huis verkocht worden,’ terwijl ik dat huis natuurlijk ook zou kunnen verhuren voorlopig, tot de markt weer wat aantrekt. Hij denkt dat ik twijfel aan onze relatie, maar dat is het niet. Ik weet niet wat het is. Het heeft ermee te maken dat ik mijn leven hier met mijn vriendinnen en mijn huis moet opgeven, maar eigenlijk slaat dat nergens op, want met vriendinnen kun je bellen en e-mailen en elkaar opzoeken. Mijn vriendschappen zijn zo hecht,het maakt echt niet uit als we twee uurtjes in de trein moeten zitten om elkaar te zien. En het huis dat ik nu krijg is veel mooier en ruimer dan mijn huisje hier. En toch zit daar iets ingewikkelds voor mij. Het is Pauls huis. Hij heeft daar met zijn ex-vrouw gewoond en hij heeft het daarna wel helemaal verbouwd en veranderd, maar het punt is dat hij dat helemaal alleen gedaan heeft. Het is niet  dat het mijn smaak niet is. Paul heeft een uitstekende smaak, het ziet er allemaal prachtig uit. Maar er is zo weinig van mij in dat huis. Paul zegt dan wel dat k mijn dingen mee kan nemen, maar als we er over praten wat er zou passen in zijn huis dan wordt het moeilijk. Zijn stijl is veel strakker en moderner en hij verdraagt het eigenlijk niet echt dat ik dat verstoor. Maar daardoor voelt het nog altijd alsof ik op bezoek ben bij hem. In zijn huis en eigenlijk zelfs in zijn leven. Het voelt niet helemaal eerlijk. Voor hem verandert er niets, behalve dat ik bij hem kom wonen. Hij wil dat graag, maar hij heeft alles ook wel heel zakelijk geregeld. Het huis staat op zijn naam. Onze financiën blijven volledig gescheiden. Mijn huis heeft nauwelijks overwaarde, ik mag blij zijn als ik quitte speel en ik verdien natuurlijk veel minder dan hij. Het is net alsof ik mijn zelfstandigheid voor een stuk inlever en dat maakt me angstig. Ik heb het de afgelopen jaren met de jongens alleen gedaan na de scheiding. Ik heb het moeilijk gehad, toen mijn ex-man besloot dat hij een nieuw leven wilde met een nieuwe liefde, maar ik heb het gered. Misschien is dat het, dat ik het eng vindt om mijn zelfstandigheid opnieuw op te geven. Ik weet inmiddels dat een relatie niet voor eeuwig hoeft te zijn, dus wat, als het niet goed gaat tussen ons. Paul ziet dat als een motie van wantrouwen, maar als hij geen rekening houdt met de ongelijkheid, waarom dekt hij alles dan zo goed af, financieel.’

Het verhaal van Paul
‘Ik wou dat ik het begreep,’ zegt Paul. ‘We hebben hier jaren naar toe geleefd. Of laat ik het anders zeggen: Ik heb hier jaren naar uit gekeken en ik dacht dat zij ook niets liever wilde dan meer bij elkaar zijn. Ik had er alle begrip voor dat Lies wilde dat Jochem eerst zijn middelbare school afrondde. Hij zat een jaar voor zijn eindexamen en hij had al een jaar gedoubleerd, dus ik was het met haar eens dat hij niet in zijn laatste jaar van school moest veranderen. En los daarvan: wij hebben allebei onze geschiedenis met relaties die heel erg fout gelopen zijn, dus we wilden ook elkaar de tijd gunnen om het rustig aan te doen. Ik vond dat het laatste jaar best zwaar, zo’n weekendhuwelijk. Het maakt je leven erg onrustig en aan contacten met vrienden kwam ik helemaal niet meer toe. Voor Lies lag dat wat anders, omdat we de weekends veel bij haar doorbrachten, maar vooral ook omdat zij natuurlijk door de week meer tijd heeft. Ik moet zeggen dat ik het pijnlijk vind, als ik haar hoor zeggen dat zij haar leven moet opgeven en vind het ook niet helemaal terecht. Ik heb twee jaar me volledig aangepast aan haar leven en haar gezin. Ik heb dat met liefde gedaan, terwijl ik intussen de verbouwing regelde en uiteraard mijn werk had. Het klopt dat ik in die verbouwing de beslissingen heb genomen en de keuken en het sanitair heb uitgezocht. Dat kon ook moeilijk anders, want ik was er al mee begonnen voor ik haar kende en ook nadat wij elkaar ontmoet hadden, was zij er niet bij als er keuzes gemaakt moesten worden. Ik heb nooit gehoord dat ze iets niet mooi vond of het anders had gewild, want dan zou ik daar zeker rekening mee gehouden hebben. Ik heb evenmin ooit de indruk gehad dat ze bijzonder aan haar eigen spullen gehecht was. Ik dacht dat ze zelf eigenlijk ook toe was aan nieuwe meubels,, maar ze kon zich dat niet veroorloven. Kortom: ik vraag me af wat er nu eigenlijk precies speelt. Ik vind het allemaal nogal tegenstrijdig: Aan de ene kant is ze bang om afhankelijk van mij te zijn. Aan de andere kant vindt ze het moeilijk dat we gescheiden rekeningen hebben. Wat wil je dan. Ze weet dat ik nooit moeilijk doe over geld. Ook in de periode dat we een lat-relatie hadden en ik de weekends bij haar doorbracht heb ik altijd royaal bijgedragen in haar huishoudgeld. Vakanties heb ik grotendeels betaald. Het huis staat inderdaad op mijn naam, maar daar rust nog een behoorlijke hypotheek op en bovendien, zie ik dat ook als een waardevaste belegging voor de toekomst. Een toekomst waarin ik met haar samen wil zijn en zij profiteert dus mee van alles wat ik opgebouwd heb. Dus ik begrijp niet waar dit plotselinge wantrouwen vandaan komt. En ik moet zeggen dat het me heel erg kwetst. Het feit dat haar ex-man onbetrouwbaar is gebleken mag ze niet op mij projecteren. Wanneer ze nu plotseling twijfels heeft over onze relatie, dan moet ze dat zeggen en zich niet verschuilen achter dit soort vage redenen. Maar als zij waarde hecht aan onze relatie dan verwacht ik wel dat ze nu een beslissing neemt om te verhuizen. Ik wil weten waar ik aan toe ben en ik ga echt niet nog eens jaren door op deze manier.

De therapie
Lies en Paul hebben beiden een geschiedenis waarin ze op een pijnlijke manier verlaten zijn door hun vorige partners. Daarom is het begrijpelijk dat ze voorzichtig zijn in het aangaan van een nieuwe verbinding. Aanvankelijk hielden ze beiden hun eigen leven en zagen elkaar in de weekends. Dat voelde veilig, omdat ze nog steeds hun eigen basis hadden. Nu ze op het punt staan om samen te gaan wonen, voelt Lies de angst dat ze teveel van zichzelf opgeeft en opnieuw afhankelijk wordt. Het gaat niet om zijn of haar huis en zijn of haar meubilair, maar om de angst dat ook deze man haar uiteindelijk zal verlaten. Paul heeft een scheiding meegemaakt  waarin hij naar zijn gevoel onevenredig veel heeft moeten prijsgeven. Er is een heftige strijd geweest over de alimentatie en over het contact met de kinderen. Paul voelt zich op ieder gebied verliezer. Zijn ex-vrouw is in het huis blijven wonen, maar heeft bovendien volgens Paul, de kinderen zo tegen hun vader opgezet dat er jarenlang tot zijn verdriet geen contact is geweest. Pas de laatste tijd is er weer een voorzichtige toenadering. Het feit dat zijn nieuwe partner ineens ook begint over het delen van huis en financiën maakt hem wantrouwig. Gaat het bij haar om hem of gaat het om zijn geld?

Conflicten in een relatie gaan bijna nooit over de inhoud van de ruzies. Het gaat niet over de onderbroeken die naast de wasmand worden gegooid in plaats van erin, of over het feit dat je partner geen aandacht aan jou besteedde op een feestje, maar wel aan een aantrekkelijke collega. Het gaat altijd over de grote onderwerpen daarachter. Over liefde, veiligheid. Ben ik wel belangrijk voor jou, kan ik erop vertrouwen dat je er voor me zult zijn, zul je wel bij me blijven? Zo ook bij Paul en Lies. Het huis en het geld dat hij niet zou willen delen staat voor het verlangen naar wezenlijke verbondenheid en vertrouwen in de relatie. Door hun vorige relaties is dit vertrouwen beschadigd en die pijn is nog niet helemaal genezen.

Door te praten over waar het feitelijk over gaat, over vertrouwen en veiligheid, gaan Lies en Paul begrijpen wat de angst van de ander is en waar die vandaan komt. Het delen van die wezenlijke angst maakt dat het vertrouwen in elkaar groeit. En dan blijken ze eigenlijk heel makkelijk oplossingen te kunnen vinden rondom geld en spullen. Oplossingen waar ze zich allebei goed bij voelen.

Bron afbeelding: Flickr.com - Andi Licious / Creative Commons / CC BY 3.0