Catherine.nl

Ik weet het nog goed. Ik lag in de stoel bij de kaakchirurg en ik was plaatselijk verdoofd. De kaakchirurg maakte zich klaar voor het eruit trekken van mijn verstandskies.
“Nou, daar gaan we”, zei hij toen hij de tang om de kies had gekneld.
Hij trok. En hij trok. En hij trok nog eens. Ik voelde hoeveel kracht hij zette, maar hoorde niet de bevrijdende krak. Toen stopte het trekken.

“Komt u maar even zitten”, zei de kaakchirurg.
Verbaasd kwam ik overeind. De kaakchirurg nam plaats naast mij.
“Kijk”, zei hij. “Ik kan hier wel gaan staan trekken, maar als niet loslaat, dan komt die kies er niet uit. Dus, wat we nu gaan doen is het volgende. U zegt mij na: ik laat de kies los. Ik laat de kies los...”
Ik was totaal onthutst, maar deed netjes wat hij vroeg:
“Ik laat de kies los, ik laat de kies los.”
“Goed zo”, zei de kaakchirurg. “Hou die gedachte vast en ga maar weer liggen.”
Ik ging liggen. ‘Ik laat de kies los.’ Daar was de tang weer. ‘Ik laat de kies los.’ Eén rukje volgde en... krak. De kies was eruit. Het was een verbijsterende ervaring.

Maar ook een ervaring waar ik heel veel van leerde. Blijkbaar was ik iemand die heel goed kon ‘vasthouden’ en niet zo goed kon ‘loslaten’. Iets wat ik ook wel herkende in mijn leven. Ik wilde altijd dat alles bleef zoals het was, uit angst voor het onbekende. Maar dat was dus niet zo handig. Soms moet je dingen loslaten. Sterker nog: je moet de hele tijd dingen loslaten! Want het leven verandert, iedere seconde. En zo besloot ik om het te gaan leren: loslaten.

En dat bleek dus te kunnen met de kracht van je gedachten! Want dat was openbaring nummer 2. Het idee dat ik met mijn gedachten mijn kies kon beïnvloeden... En als dat kon, wat dan nog meer? We spreken over 1993, dit was nog ver voor mijn bewuste spirituele ontwikkeling. Het was ook nog voor The Secret. Visualiseren was nog niet ‘in’.

Maar ik leerde uit boeken dat de indianen het al eeuwen doen. Heb je last van iets uit het verleden, dan krijg je een vishaakje aan je kleding met een touwtje eraan vast. Aan dat touwtje wordt een paar keer getrokken, om je bewust te maken hoe vervelend dat is. Als je er genoeg van hebt, maak je het haakje los en je zegt: ik laat het los. En weg is het. Gewoon loslaten.

Ik moet nu ook weer iets loslaten. Dit is namelijk mijn laatste column op deze site. Anderhalf jaar heb ik met plezier deze plek gevuld met mijn verhalen en nu is het voorbij. Want het leven verandert, iedere seconde. U kunt nieuwe schrijfselen van mij nog wel volgen op mijn website www.jannekeleber.nl En ook op mijn webblog.
Want ik mag dan aardig hebben leren loslaten, maar vastleggen blijft ook nog een passie van mij.

Maar goed, voor hier is het nu afgelopen. Ik maak een vishaakje aan me vast, met een touwtje. Daar trek ik een paar keer aan en daar gaan we.
Ik laat u los.
Ik laat u los.
Daar gaat u al.
Het ga u goed!

Ook benieuwd naar een consult? 
Kijk voor meer informatie op de website van Janneke Leber.

Bron afbeelding: Shutterstock.com