Catherine.nl

Het duurde even voor ik eerlijk tegen mezelf durfde te zijn. Maar toen besefte ik het. Ik was bang voor dit onderwerp. Ik moest een te grote drempel over. Ik wilde niet. Ik durfde het niet.

We moeten terug in de tijd om het te snappen. Een aantal dierbaren in mijn omgeving is gestorven aan borstkanker. Eerst moeders van vriendinnen. Toen kwam het nog dichterbij. Vriendinnen kregen het. Vrouwen van mijn eigen generatie. Eén van mijn vriendinnen ging na een lange strijd ten onder. Vechtend, boos, intens verdrietig  omdat ze haar dochtertje had willen zien opgroeien, maar daar de kans niet toe zou krijgen.

Ik heb een foto van haar in mijn rekeningenbak liggen. Ze kijkt me stralend aan, in goede doen, nog onwetend van de korte toekomst die haar toelachte. Als ik alle facturen heb betaald en mijn bakje leeg is, ligt alleen haar foto er nog in. Tevreden lachend als of ze me bemoedigend vanuit het hiernamaals toe spreekt: "Goed gedaan!"

Een paar maanden na de dood van mijn vriendin kwam haar dochtertje bij ons logeren. Die kleine dappere meid, ze trad het leven, ondanks haar grote verlies met een blije lach tegemoet. Als ze me aankeek met haar grote groene  ogen schrok ik, telkens weer. Ze was precies haar moeder. Het leek wel of ze steeds meer één aan het worden waren.

Toen ik de kleine dame 's avonds na een vrolijke dag instopte en ze na een klein verhaaltje met haar duim in haar mond insliep, werd ik kwaad, zo kwaad! Hoe wreed is het dat een kind zijn moeder verliest door die alles vernietigende ziekte. Die kanker die zich nestelt in dat deel van het lichaam dat de Romeinen mamma hebben genoemd. Mamma: borst.

De basis, het fundament voor het eerste contact met een kind; mamma is de aarde waarin het zich kan wortelen, de plek van waaruit het kan gaan groeien, het begin van een toekomst.

Ik weet nog dat ik mijn kind na de geboorte op mijn borst gelegd kreeg. Een oergevoel maakte zich van mij meester. De kleine handjes die zijn mamma omvatte terwijl hij met alle kracht zijn eerste voeding tot zich nam. Ik wist: wij zouden elkaar nooit meer loslaten.

En toch gebeurt het, waarschijnlijk dagelijks. Moeders worden van hun kinderen gescheiden. Mamma, ziek, strijd, dood. Het is niet eerlijk. Van mamma moet de natuur afblijven. Ik zou wel van de daken willen schreeuwen: Moeder natuur, alsjeblieft, laat mamma's leven!

Meer nog dan welke andere vorm van kanker verwart borstkanker mij. Omdat het wezen van de vrouw erdoor wordt aangetast. De plek waarachter het hart ligt, de plek waartegen je je geliefde aandrukt. Als ik een wens zou mogen doen, zou ik wensen dat de borst, de mamma, onaantastbaar zou worden, het eeuwige leven zou krijgen. Nou ja, misschien niet eeuwig. Maar wel het leven.

Tranen biggelen over mijn wangen. Wat een onrecht in de wereld, wat een waardeloze ziekte, die borstkanker. Ik wil weg van het onderwerp, ik wil het wegstoppen, achter me laten. Mijn blik valt op mijn rekeningenbak, het is bijna leeg. Slechts een vel papier ligt bovenop de foto van mijn vriendin. Ik zie haar ogen, groen, lachend. In mijn verdriet knipoogt ze naar me: "Goed gedaan!"

Bron afbeelding: Margriet Bordes