Catherine.nl

Voor haar lengte is dat veel te weinig. Ze is langer dan ik en ik ben 1meter 72. Maar ze is nog niet tevreden. Zij vindt zelf nog steeds dat haar bovenbenen te zwaar zijn. En dus blijft ze lijnen. Ze eet echt bijna niets. Ze moet dit jaar eindexamen doen. Ik probeer haar voortdurend uit te leggen dat je hersenen ook voeding nodig hebben. Je kunt niet presteren op een bakje magere yoghurt en wat groentes. Brood of aardappels eet ze niet. Vlees of vis ook niet want ze is vegetarisch. Daar komt bij dat ze heel fanatiek sport. Ze voelt zich doodmoe, maar ze moet lopen of fietsen, ook al kan ze het bijna niet meer opbrengen. Ik kan niet aanzien hoe ze zichzelf kapot maakt. Ik heb uren, dagen op haar ingepraat. Haar verteld hoe mooi ze is en dat ze er nog veel mooier uitzag toen ze ietsje voller was. Ze is nooit dik geweest. Je hoort vaak dat meisjes beginnen met afvallen omdat ze eigenlijk een beetje te mollig zijn, maar dat heb ik van haar nooit gevonden. Zij zelf wel, maar als ze daar wat over zei, dacht ik dat het puberonzekerheid was. Die meiden zijn allemaal bezig met hun lijn en met hoe ze er uitzien.

Ik had eerst helemaal niet door waar ze mee bezig was. Het begon bij haar met een soort obsessie dat ze gezond wilde eten. Dus niet meer snoepen, geen frisdrank, alleen nog maar water. Ze was toen ook al vegetarisch, maar in het begin at ze nog wel vleesvervangers. Ik probeerde te zorgen dat ze genoeg binnenkreeg al vond ik het allemaal wel wat lastig, vooral omdat ze me voortdurend op mijn vingers keek als ik aan het koken was en alle verpakkingen uit de vuilnisbak haalde om te kijken wat er allemaal in zat. Ik ging me echt zorgen maken toen ik zag dat ze steeds meer begon af te vallen en dat er ook steeds meer dingen op de ‘verboden lijst’ kwamen. Leo had het al eerder gehad met haar. Hij vond dat ik veel te veel met haar mee ging. Je houdt dan toch rekening met haar met koken. Allerlei dingen die Tim en hij lekker vonden maakte ik niet meer klaar. Hij vond dat ik harder tegen haar moest optreden. Hij heeft haar een paar keer van tafel gestuurd als ze weer zo zat te ‘pikken in haar eten’, zoals hij dat noemt. Ik wilde dat niet want dan weet ik helemaal niet meer wat ze binnen krijgt. Ik heb steeds geprobeerd om het met praten op te lossen. Verder ga je rare dingend doen: Stiekem room door de yoghurt roeren of haar mee naar de stad nemen en dan een gebakje gaan eten. Als ze dan iets nam was ik helemaal gelukkig. Maar de laatste tijd voel ik steeds meer dat ik het contact met haar verlies. Ze lijkt in een andere wereld te leven. Voor mij was de genadeslag toen ik op haar kamer laxeertabletten vond. Ik ben alles gaan doorzoeken, omdat ik vond dat het typisch rook op het toilet als zij geweest was. Ik heb die tabletten weggegooid, haar geconfronteerd met het feit dat ze volgens mij anorexia heeft en haar gedwongen om mee hierheen te komen.’

Het verhaal van Chloe
'Ik vind het heel erg', zegt Chloe, 'dat mijn moeder zich zoveel zorgen over mij maakt, maar het  hoeft helemaal niet. Ik heb haar beloofd om te stoppen met die laxeertabletten. Ik was er op een bepaald moment mee begonnen omdat ik zo’n opgeblazen buik had. Als ik meer moet eten dan ik wil, dan voel ik me niet fijn. Mijn buik voelt dan heel hard en bol. Als ik dan naar het toilet kan, is dat een opluchting. Ik wil trouwens best stoppen met lijnen als ik mijn streefgewicht bereikt heb. Ik wil onder de vijftig kilo wegen, 48, dan voel ik me het prettigste. Maar doordat ik gestopt ben met die pillen ben ik nu weer wat zwaarder en dat wil ik echt niet. Ik vind zelf  helemaal niet dat ik te mager ben. Ik ken best veel meisjes die nog dunner zijn. Ik vind dat mooi. Ik vind ook niet echt dat ik anorexia heb. Ik geef niet over en ik hoef ook niet nog magerder te worden dan die 48 kilo, maar ik wil wel op dat streefgewicht blijven. Ik heb er last van als ik zo zit zoals nu en ik voel dan al die vetribbels hier op mijn buik. En ik vind gewoon dat ik dikke bovenbenen heb. Daar ben ik nu voor aan het trainen. Als ik hard gelopen heb voel ik me ook beter. Mijn moeder zegt dat ik daar te moe van word, maar ik krijg dan juist meer energie. Ik vind het wel vervelend dat mijn ouders steeds zeuren over dat ik moet eten en dat ik te mager ben. Daardoor ben ik er ook veel te veel mee bezig. Ik ben steeds aan het nadenken of ik nu iets kan nemen, of dat ik beter kan wachten omdat ik straks aan tafel moet gaan eten. Ik zou liever alleen eten, op mijn eigen tijd, nadat ik hard gelopen heb bijvoorbeeld, maar dat komt dan weer niet uit met de maaltijden in ons gezin.

Ik zou het wel fijn vinden als ik er niet zo bij zou hoeven nadenken steeds, maar ik weet zeker, als ik dat niet zou doen, dat ik dan hartstikke veel zou aankomen. En dat wil ik niet. Als ik boven de 50 kilo weeg voel ik me echt verschrikkelijk. Bij mij gaat dat ook meteen hier zitten op mijn buik en mijn bovenbenen. Als ik op mijn manier kan eten zoals ik dat wil, dan geeft me dat het idee dat ik controle heb over mijn leven. Bovendien vind ik ook echt dat ik dat zelf mag bepalen. Ik hoef anderen toch niet te laten beslissen wat ik moet eten en hoe ik er uit moet zien. Mijn moeder wil het liefste dat ik naar een kliniek ga, maar dat doe ik echt niet. Ik heb daarover gelezen, maar dan kan ik mijn eindexamen niet doen en moet ik echt heel veel gaan aankomen en dat wil ik niet. Als ik daaraan denk kan ik echt in paniek raken. Dan kom ik nog liever hier naar toe, als dat hun gerust stelt.’

De therapie
Chloe vertoont alle symptomen van Anorexia Nervosa, een ernstige eetstoornis waarvan we de oorzaak nog altijd niet exact weten. Allereerst is ze veel te dun. Om te beoordelen of iemand een gezond gewicht heeft, wordt gebruik gemaakt van een rekensommetje, de Body Mass Index. (BMI) Het gewicht in kilo’s wordt gedeeld door de lengte in meters in het kwadraat. Voor een 17-jarig meisje hoort de uitkomst te liggen tussen de 18 en de 25. Bij Chloe komt de BMI uit op 16,5. Een tweede kenmerk is haar grote angst om zwaarder te worden. Ze ziet zich zelf niet als mager, maar ze vindt nog steeds dat ze te dik is. Als ze zichzelf in de spiegel ziet, neemt ze dus een ander meisje waar dan het broodmagere meisje dat anderen zien als ze naar haar kijken. De laatste maanden menstrueert Chloe niet meer. Hoe lang precies weet ze niet, omdat ze naar eigen zeggen al langer onregelmatig ongesteld was. Opvallend is tenslotte, dat ze voortdurend probeert te compenseren voor wat ze naar haar idee te veel gegeten heeft. Ze deed dat door te laxeren en nu ze dat niet meer durft door extreem te sporten. Tenslotte is typerend voor alle eetstoornissen dat eten een soort van obsessie wordt. In gedachten is Chloe er altijd mee bezig. Ze piekert over wat ze gegeten heeft, wat ze zou willen of moeten eten en hoe ze dat onder controle kan houden. Ze vecht daarbij tegen zichzelf en tegen haar omgeving.

Chloe wil wel in therapie, omdat ze denkt dat ze haar moeder hiermee enigszins gerust stelt, maar ze wil niet aankomen. Toch zal de behandeling (ook) daarop gericht zijn. Sterker nog: andere problemen kunnen eigenlijk pas behandeld worden als Chloe in een betere lichamelijke conditie is. Extreme vermagering is niet alleen slecht voor je lichaam het heeft ook gevolgen voor je psychisch functioneren. Je kunt niet meer goed denken en voelen en dat is wel nodig om te kunnen profiteren van psychotherapie. De volgorde van de behandeling is dus: eerst herstel van een gezond gewicht en een normaal eetpatroon, een positiever lichaamsbeeld krijgen en daarna werken aan eventuele andere problemen. Het lijkt in dit stadium nog niet noodzakelijk om Chloe op te nemen. Zij zelf wil het ook graag eerst via een poliklinische behandeling proberen. Voordat die behandeling kan starten moet er nog veel voorwerk gedaan worden: Op dit moment weet Chloe namelijk nog niet echt of ze wel in behandeling wil vanwege het schrikbeeld dat ze dan wel moet aankomen. Ze zal afspraken moeten maken over hoeveel ze per week wil/moet aankomen en haar gewicht zal gecontroleerd worden. We zullen dus eerst tijd moeten besteden aan het onderzoeken van haar motivatie. In een aantal gesprekken zullen we de voor- en nadelen van het lijnen inventariseren en de voor en nadelen van het herstel. Want Chloe hongert niet voor niets. Ze is gehecht aan haar honger omdat het haar een gevoel van controle geeft waar ze zich fijn bij voelt. Ook vindt ze het heel belangrijk dat haar lichaam zo dun blijft. Pas als ze zich realiseert welke gevolgen dit op den duur heeft voor haar lichamelijke en psychische gezondheid zal ze (mogelijk) de keuze maken om gezond te durven worden. Ik hoop dat ik haar kan helpen om dit besluit te nemen en ik hoop dat ze het nu neemt en niet pas over jaren , als de eetstoornis nog meer dan nu haar leven bepaalt en haar gezondheid beschadigt.