Catherine.nl

Het eerst dat opvalt wanneer je de stad binnenkomt, zijn de vele fietsen die hier rondrijden. Nederland is er werkelijk niks bij. Dat de tweewieler hier een favoriet vervoersmiddel is, is goed te begrijpen. De stadsmuur die de stad 250 jaar geleden nog bescherming bood, heeft namelijk plaatsgemaakt voor een rondweg voor fietsen, met diverse uitvalswegen en prachtige routes die je van de binnenstad naar de fietsrijke groene omgeving leiden. Er is geen stad in Duitsland waar meer gefietst wordt dan hier, je kunt je fiets hier zelfs laten wassen.

Dat de mensen die hier wonen wat conservatief zijn is wel te merken. Zo hebben ze 20 jaar gedaan over een besluit om een oud parkeerterrein om te bouwen tot een nieuw winkelcentrum. Toen het eenmaal gerealiseerd was, wonnen ze er direct een architectuurprijs mee en inmiddels vindt iedere inwoner het prachtig. In deze stad gaat oud-en-nieuwbouw prima samen, er worden hier niet te pas en te onpas historische panden gesloopt. De panden die in de oorlog zijn gebombardeerde (91% van de totale stad) zijn zorgvuldig gerestaureerd, nagebouwd of vervangen door panden in dezelfde stijl. Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren.

Wonder boven wonder is de eyecatcher van de stad gedurende de oorlog heel gebleven. De kerktoren van de Lambertikerk, die vanuit elke straat goed te zien is pronkt nog steeds hoog boven de stad uit. Er wordt tot op de dag van vandaag in gewerkt door een torenwachter, die het hoogste kantoor van de stad heeft. Dagelijks blaast hij ieder half uur (behalve op dinsdag) tussen 21:00 uur en middernacht op zijn hoorn, om de stad de tijd te laten weten. Dat de stad een bijzondere en rijke geschiedenis kent is aan deze toren nog goed te zien. Ooit zijn er namelijk 3 lichamen in kooien die hangen aan de kerktoren opgesloten. Dat kwam zo, in 1534 verjoegen de inwoners haar eigen bisschop Frans van Waldeck. De nieuwe leider van de stad werd Jan Matthijs, die van mening was dat inwoners van de stad alleen gedoopte geborenen mochten zijn, diegenen die dat niet waren werden verdreven. In de tussentijd stelde de verjaagde bisschop van Waldeck een leger samen van protestanten en katholieken, die een jaar later de inmiddels door de stad zelf benoemde nieuwe leider Jan van Leiden grepen en terechtstelden. Deze man werd gedood en opgesloten in één van de drie kooien aan de Lambertikerk. De inmiddels lege kooien hangen nog steeds aan de toren. De lichamen zijn er echter nooit uit verwijderd, dus of de beenderen zijn vergaan of er uit zijn gevallen, wie zou het zeggen.

We hebben geluk, want net wanneer wij de stad bezoeken wordt de “Tag der international Hanse” gevierd. Dit jaarlijks terugkerende evenement moet bewustzijn onder de inwoners creëren, over het Hanzeverbond dat ze eeuwen geleden hebben gesloten. De winkeliers van de binnenstad toveren de bekende Prinzipalmarkt om tot een groot openlucht restaurant, waar een honderd meter lange tafel feestelijk is gedekt en waar iedereen plaats kan nemen voor een hapje en drankje. Onder andere burgemeester Markus Lewe serveert de Westfaalse broodspecialiteiten belegt met vlees en kaas en een kleine pretzel bovenop. De bier en wijn vloeien rijkelijk en er heerst een gezellige sfeer.

Münster is vooral bekend vanwege haar vredeszaal uit het jaar 1250. In deze zaal tekende Nederland en Spanje in 1648 een vredesverdrag dat het einde van de geldverslindende 80 jarige oorlog betekende. Een doorbraak in tijden dat onderhandelen nog niet gebruikelijk was. Wat er ook in deze zaal gebeurde was het spreken van recht. Hier nam de burgemeester, achter een grote tafel plaats om uitspraken te doen in allerlei zaken. Het verliep niet altijd even eerlijk, ondanks dat er op het plafond stond geschreven dat het wel werd verwacht van de burgemeester. Helaas voor de verdachte hing er tussen de geschilderde woorden en de burgemeester een enorme kroonluchter, die het zicht tot de tekst doet versperren.

Nog altijd hangt er buiten dit Raadhuis een hand met zwaard. Vroeger was dit het teken van handelsvrijheid en de strenge straf die de stad kende (bij ruzie ging er bijvoorbeeld direct al een hand af). Nu hangt het zwaard slechts nog uit wanneer er kermis in de stad is. Maar ook dit Raadhuis is verwoest in de Tweede Wereldoorlog. Omdat het in 1948 precies 300 jaar geleden zou zijn dat er de vrede van Münster werd getekend, werd dit bijzondere na de Tweede Wereldoorlog snel wederopgebouwd. Die trots moest zeker zijn herrezen tegen de tijd van dit jubileum. Studenten van de stad moesten voordat ze mochten studeren eerst 3 maanden puinruimen. En een fijn detail is dat de Burgerzaal en de hal bekostigd zijn door marktkooplieden, die er geld voor inzamelden.

Op de weekmarkt van de stad vind je de boeren uit de omgeving die hun verse fruit, asperges en andere lekkernijen verkopen. Niet goedkoop, maar van hoge kwaliteit en vol van smaak. Zo kochten wij er bij een kraampje een bakje verse aardbeien en gingen ermee tegen een monumentaal (uitziend) pand zitten, onze gezichten in de zon en uitzicht op de gezellige markt. Dat moment mocht van ons eeuwig duren. De omgeving van Münster staat, vanwege haar zandgrond, bekend om de asperges, deze zijn in de stad dan ook volop verkrijgbaar. Je kunt ze in vrijwel elk restaurant bestellen. En restaurantjes heb je hier op elke straathoek. Men drinkt er graag een glas bier uit de eigen brouwerij, Pinkus Muller. Dit is de laatste brouwerij van de stad, begonnen met brouwen in 1816. De inwoners weten het bier in ieder geval zeer te waarderen, veel hebben zelfs een eigen pul aan de muur van de kroeg hangen, met hun naam in het hout van de pul gebrand.

Münster is een fijne Duitse stad, dicht bij de Nederlandse grens. Je vind er wat je van Duitsland wilt en kunt verwachten, volle terrasjes, gezelligheid en een stijlvol centrum. Münster onderscheidt zich echter door haar goede infrastructuur voor fietsen, die leiden naar groene weiden buiten de stad. Neem je fiets mee en ontdek het. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het schaatsen over de Aasee, dat je kunt doen bij vorst of over de kerstmarkten in de winter. We nemen nog een laatste gebakje in café Kleimann en maken ons klaar weer naar huis te gaan. Niet met de fiets, maar met de trein, want die verbinding is ook uitstekend.