Catherine.nl

Het is natuurlijk geen wedstrijd, wat erger is dan wat. Maar ik snap wel wat hij bedoelt. Alles wat je kinderen aandoet is afschuwelijk en ontoelaatbaar, maar een blauwe plek ís er wél echt. Daar kun je naar kijken. Anderen zien dat ook, dus het bestaat. Wekelijks hoor ik verhalen van vrouwen die voor hun leven beschadigd zijn. Niet alleen de verhalen die in de krant komen, over mishandeling, maar dus ook die over emotionele verwaarlozing. Het ongrijpbare, onzichtbare van emotionele verwaarlozing maakt het ook tot een soort sluipmoordenaar. Het heeft een verwoestende werking op een kind, op een mens. Je draagt het je leven lang met je mee. Blijft altijd een overgevoelige plek.

Het kan heel goed zijn dat alles er aan de buitenkant goed verzorgd uitziet. Niemand zal zich daarom druk om je maken. Keurig, aangepast meisje, die redt het wel. Je hebt geen idee wat een uitputtingsslag het voor een kind is om zich op die manier staande te houden.

Je wordt aan je lot overgelaten, krijgt veel te veel verantwoordelijkheid. Er wordt niet echt naar je omgekeken, er is niemand die zich jouw belang aantrekt, het voor je opneemt, op wie jij kan vertrouwen. Niemand die echt naar jouw behoeften luistert, op wie je kunt rekenen. Dan krijg je vanzelf het gevoel dat je er niet toe doet. Jij bent niet de moeite waard om je in te verdiepen. Je bent niets waard. Je krijgt zo geen bodem, geen wortels. Dan kun je ook nooit uitgroeien naar een volwassen, tevreden mens.

Zoals Marja, die als oudste dochter voor de andere kinderen moest zorgen omdat haar ouders altijd aan het werk waren in de winkel beneden. Of Francine, die dacht dat ze zoveel verkeerd deed omdat haar vader vaak zomaar boos op haar werd, en zij nooit wist wanneer en waarom. Annelies, die heel gestudeerde ouders had en die nooit een complimentje kreeg als ze een negen kreeg op school, omdat het eigenlijk óf normaal was, óf het een tien had moeten zijn. Samantha, van wie de ouders altijd druk waren met vrijwilligerswerk en veel mensen over de vloer hadden, maar hun eigen dochter vergaten. Die redde zich immers wel.

Dus ook als je te vrij gelaten wordt kan dat een groot gevoel van onveiligheid geven. Ik weet nog dat ik loog tegen vriendinnetjes dat ik niet naar buiten mocht van mijn moeder, omdat ze bang was dat ik ziek zou worden. Zo gaf ik mezelf een gevoel dat ik het waard was om beschermd te worden. De regels die ik mezelf oplegde toen ik jong was, waren strenger dan die op de strengste kostschool. Want ik wist zeker dat als er iets gebeurde met me, dat er niemand zou zijn om me te redden, dat zou ik echt zelf moeten doen.

Een ding was zeker: Jij deed er niet toe. Het ging niet om jou. En niemand zag dat je je best deed en dat je zo graag lief gevonden wilde worden. Hoe weet je dan wie je bent, waar je grenzen liggen, wat het iemand kan schelen wat jij voelt, en wat voel je eigenlijk?? Besta je eigenlijk wel?

Vrouwen in onze groep kennen heel goed het gevoel dat ze nu eindelijk wel eens gered willen worden. Hun diepste wens is dat er iemand komt, een lieve, sterke man, die hen eindelijk eens ontslaat van al die verantwoordelijkheid en dat werk, iemand die zomaar hun diepste wensen kan lezen en vervullen. Ze willen uit de box gehaald worden en op schoot genomen, beschermd en gekoesterd.

Die behoefte is hardnekkig en schreeuwt om aandacht en hij gaat nooit meer weg. Het is ontzettend moeilijk om onder ogen te zien dat er geen helderziende, almachtige man op een wit paard komt aangesneld, zonder eigen behoeften of eigenaardigheden, die er alleen maar is om jou in alles gelukkig te maken.

Die tijd komt nooit meer. Dat had nou moeten gebeuren toen je klein was. Zo’n man bestaat niet, die komt ook nooit, en dat moet ook niet. Voor eens en voor altijd ben jijzelf degene die aan je eigen behoeften moet voldoen.

Maar wat zijn je eigen behoeften eigenlijk? Wat zijn je grenzen? Wat is ‘normaal’?
Dat heb je van huis uit niet meegekregen.

Vaak komen er dappere, jonge meisjes naar de Norwood groep. Die nu al inzien dat er een patroon is in de jongens die zij uitzoeken. De loverboys, stoer, met geld, status. Maar het zijn vrouwen van alle leeftijden die zich realiseren dat hun leven niet door kan gaan, dat er iets totaal moet veranderen in hun leven, omdat ze al zo lang ongelukkig zijn. Voor die vrouwen heb ik enorme bewondering. Zij moeten leren dat zij èn voor hun eigen geluk moeten zorgen en tegelijkertijd toch dat van hun kinderen voor moeten laten gaan. Alleen dan kan het probleem dat van generatie naar generatie wordt doorgegeven, stoppen. Een waanzinnige klus en een eenzaam werkje, zei iemand me laatst, maar wel een waar je straks enorm trots op zult zijn.

Bron afbeeldingen: sxc.hu