Catherine.nl

“Ik ben een 39-jarige moeder van 2 jonge kinderen. Na mijn tweede bevalling heb ik meer en meer last van ongewild urineverlies. Met name bij hoesten of een lachbui en bij het sporten. Ik durf de deur niet meer uit zonder inlegkruisjes. Wat kan ik hier nog meer aan doen ?”
P.G. uit E.

De klacht die u beschrijft past het beste bij wat we noemen stress-incontinentie. Dit betekent dat u op momenten van inspanning bij met name hoesten,niezen, persen of sporten ongewild enkele druppels tot grotere hoeveelheden urine verliest. Veel vrouwen gebruiken hiervoor inlegkruisjes wat soms tot huidirritatie kan leiden. De klacht kan zulke vormen aannemen dat vrouwen niet eens de deur meer uit durven gaan of zelfs minder gaan drinken. De oorzaak kan liggen aan het minder goed werken van de bekkenbodemspieren of een verzakte urinebuis. Soms is het probleem van tijdelijke aard bijvoorbeeld kort na een bevalling. Het is een klacht waarvan het zeker niet nodig is om ermee te moeten leren leven zoals veel vrouwen denken.

Ongewild urineverlies is steeds beter te behandelen zodat vrouwen weer optimaal en zonder beperkingen van het leven kunnen genieten. Verder is het zeker geen oude-vrouwen kwaal en komt het veel op jongere leeftijd voor. Naast diverse incontinentie materialen is fysiotherapie een belangrijke behandeling. Hierbij wordt door speciaal opgeleide bekkenbodem fysiotherapeuten geleerd de bekkenbodem spieren beter onder controle te krijgen. Indien de oefeningen niet voldoende helpen kan een operatie ook een goede optie zijn. Tegenwoordig wordt er op grote schaal gebruik gemaakt van diverse soorten ondersteunende bandjes die met behulp van een eenvoudige operatie onder de urinebuis worden geplaatst. Dit is een vaginale ingreep die meestal in dagbehandeling plaatsvindt. Let wel: er zijn nog andere soorten van ongewild urineverlies waarbij een andere vorm van behandeling nodig is bijvoorbeeld met medicijnen. Daarom is het zaak goed uit te zoeken welke vorm van urine incontinentie iemand heeft. Dit kan alleen worden uitgezocht door er in eerste instantie over te praten met uw huisarts of gynaecoloog.

De klacht bespreekbaar maken is vaak al een eerste goede stap om het urineverlies weer onder controle te krijgen. Nog steeds lopen te veel vrouwen onnodig lang rond met deze klacht in verband met schaamte om erover te praten. Dat is dus echt niet nodig.