Catherine.nl

Heeft hij nooit gedaan. De opvoeding van de kinderen was mijn taak. Nicky heeft nooit kwaad kunnen doen bij hem. Als ze van mij iets niet mocht ging bij hem klagen en dan kreeg ze negen van de tien keer haar zin. Ik was volgens Bart te streng, maakte me druk over onbenullige dingen. ‘Laat dat kind toch’, dat was zijn standaardreactie als ik haar gedrag niet accepteerde. Voordat wij uit elkaar gingen was er al geen land met haar te bezeilen, maar toen Bart ons in de steek liet werd het natuurlijk alleen maar erger. Vanaf dat moment gooide ze me regelmatig naar het hoofd dat het mijn schuld was, omdat ik altijd zat te zeuren. Terwijl Bart bij mij weg wilde, omdat hij een andere relatie had. Maar Nicky heeft nooit iets negatiefs over haar vader willen horen. Dus toen ze voor de zoveelste keer tegen mij schreeuwde dat ik haar leven verpeste en dat ze naar haar vader ging, heb ik inderdaad een keer gezegd: ‘Dat lijkt me een goed idee.’ Ik heb haar in de auto gezet en daar afgezet Toen Bart belde dat ze overstuur was en voorlopig bij hem bleef heb ik dat goed gevonden. Maar het is nooit mijn bedoeling geweest om haar uit huis te zetten, dat hebben Nicky en haar vader er achteraf van gemaakt. Ik dacht dat een time-out van een paar dagen ons goed zou doen. Maar toen ze eenmaal aan de vrijheid bij haar vader had geproefd wilde ze natuurlijk niet terug.

Zij noemt het vrijheid, maar het is natuurlijk verwaarlozing. Er is geen enkele controle op wat ze uitvreet of hoe laat ze thuis komt. Ik denk dat hij zelf ook vaak weg is. Laatst was hij zelfs in het buitenland en was ze alleen thuis. Ze is 14, een kind van die leeftijd kun je toch niet de hele week alleen laten. Ik kwam er achter omdat de school belde dat ze niet was komen opdagen maandag, zonder bericht. Haar cijfers blijken enorm achteruit gegaan. Als het zo doorgaat mag ze zelfs niet op het vwo blijven. Haar vader zou daar van af weten, maar die vindt het niet nodig om mij op de hoogte te stellen. Hij weet dat ik altijd erg op haar huiswerk heb toegezien. Nicky is intelligent, maar ze vindt het al snel goed. Ik zie mijn kind afglijden en ik kan niks doen. Als ze al een keer bij mij langs komt en ik durf iets te zeggen, dan is ze meteen vertrokken. En in Nederland mag een 14-jarige kennelijk van de rechter zelf kiezen of ze bij haar vader of bij haar moeder gaat wonen.

Het verhaal van Bart. 
‘Ik heb van mijn ex-vrouw gehoord dat u een gesprek met ons beiden zou willen hebben,’ zegt Bart. ‘Ik ga dat niet doen, maar bel zelf maar even om u uit te leggen waarom ik daar niets voor voel. Met mijn vrouw valt namelijk niet te praten. Zij kent alleen haar eigen waarheid en daar is ze niet vanaf te brengen. Daarom leek het me goed om u wel wat achtergrondinformatie te geven. Misschien kunt u daar uw voordeel mee doen, want mijn vrouw geeft nogal een eenzijdig beeld van de situatie. Tussen haar en Nicky gaat het al niet goed sinds Nicky op de middelbare school zit. Chantal is namelijk iemand die alles onder controle wil houden en die de kinderen  weinig ruimte laat. Ze heeft mij vaak verweten dat ze er in de opvoeding alleen voor stond. Maar wanneer ik probeerde om mijn mening over iets wat de kinderen betrof te geven, dan leidde dat tot een geweldige escalatie. Omwille van de kinderen heb ik me daarom lang op de achtergrond gehouden. Tot ik zag dat het echt uit de hand ging lopen.

Nicky is een temperamentvolle dame met duidelijke meningen. Ze is slim, loopt echt niet in zeven sloten tegelijk en ze accepteerde niet langer dat haar moeder haar zo voortdurend op haar nek zat. Normaal lijkt me voor een puber maar Chantal kon daar niet mee omgaan. Mijn zoon loopt daar ook tegenaan, maar die is strategischer. Hij praat met zijn moeder mee en gaat intussen zijn eigen gang. Nicky is eerlijker. Ik weet dat het voor haar verschrikkelijk was toen onze relatie stuk liep. Volgens Chantal was dat omdat ik een vriendin had. Ik heb mijn kinderen uitgelegd dat de oorzaak veel dieper zit. Onze relatie stelde al heel lang niet veel meer voor. Wij leefden naast elkaar. Anders overkomt het je toch ook niet dat je gevoelens krijgt voor een ander. Dat ik niet eerder ben weg gegaan heeft te maken met de kinderen. Nicky is naar mij toe gekomen omdat ze dezelfde problemen had met haar moeder als ik. Ze heeft me gesmeekt of ze niet bij mij mocht wonen en ik heb dat goed gevonden. Het was duidelijk dat Chantal het niet meer aankon. Ze heeft Nicky gewoon bij mij voor de deur afgezet, niet eens wetend of ik thuis was en vervolgens moest mijn dochter weer terugkomen, want anders zou het helemaal mis lopen met Nicky. Ik geef mijn dochter inderdaad meer vrijheid. Ik heb er vertrouwen in dat ze dat aankan. Ik weet dat ze af en toe gespijbeld heeft. We hebben daarover gesproken en ik vertrouw erop dat het niet meer gebeurt. Chantal maakt daar een heel drama van, net als van het feit dat ze van mij uit mag gaan. Ik maak afspraken met haar. Als er iets aan de hand is praten wij dat uit. Ze is voor iemand van bijna 15 behoorlijk zelfstandig. Dat moet ook, want ik ben voor mijn werk veel weg en dan moet ze voor zichzelf zorgen en het huis op orde houden. En dat doet ze. Kortom, het gaat goed met Nicky, dat heeft ze ook op de rechtbank gezegd, toen ze gehoord werd. Ze is gelukkig bij mij en ik denk dat haar moeder daar heel veel moeite mee heeft. Ze gunt mij mijn dochter niet, daar komt het eigenlijk op neer.’

De therapie
Als ik me probeer in te leven in het meisje dat ik niet ken, (en ook niet mag leren kennen van haar vader, ‘omdat zij niet gek is als haar moeder’) dat meisje van wie mij van twee kanten zo’n verschillend beeld wordt geschetst, dan wens ik haar in stilte heel veel moed en sterkte. En meer wijsheid dan haar ouders. In dit soort zaken is het moeilijk en zinloos om een verantwoordelijke aan te wijzen, ook al doen beide ouders hier al jaren hun best voor. Er is geen schuldige, ook al is er wel een slachtoffer, Nicky.  
Nicky’s ouders hebben ooit heel veel van elkaar gehouden en na een aantal jaren is er iets mis gegaan. Zij had het gevoel dat hij zich steeds verder van haar terugtrok. Hij zag haar pogingen om met hem te praten over de groeiende afstand tussen hen als zeuren. En dat werd het ook steeds meer. Als ze zijn aandacht kreeg,. praatte ze alleen maar over alles waarin hij tekort schoot tegenover haar en de kinderen. Dus ging hij die gesprekken uit de weg. Zij voelde zich alleen, hij voelde zich falen als partner, miste het meisje dat ooit zo lief en gelukkig was bij hem. Af en toe probeerde hij dat meisje te bereiken, door zijn armen om haar heen te slaan en de fysieke intimiteit van vroeger terug te vinden. Want toen vrijden ze de sterren van de hemel. Maar zij kon niet meer vrijen met de man die zo weinig aandacht had voor haar problemen en gevoelens. En dus werd de afstand steeds groter en de boosheid ook. Het conflict over de opvoeding, of over geld of over zijn moeder ging eigenlijk niet daarover. Het ging over afwijzing en eenzaamheid. Na de scheiding ging de strijd gewoon door. En omdat er niet meer veel gemeenschappelijke zaken waren, was nu Nicky het belangrijkste onderwerp. Maar eigenlijk is het thema nog steeds hetzelfde.

Arme Nicky die lijdend voorwerp is van zoveel emotioneel geladen gesprekken. Ik hoop dat haar moeder zich vergist, dat ze niet te veel drinkt en blowt, maar alleen maar een keer uit dwarsheid of experimenteerlust heeft geëxperimenteerd. Ik hoop dat haar vader het goed ziet, dat ze al zoveel verantwoordelijkheid aan kan. Ik hoop het, maar ik heb geen idee en nauwelijks invloed. Ik heb mijn uiterste best gedaan om haar ouders uit te leggen dat ze hen allebei nodig heeft . En omdat alleen haar moeder met mij wilde praten, heb ik met haar besproken dat het verdriet over de afwijzing door de vader van haar dochter heel begrijpelijk is, maar dat ze nu de opvoeding noodzakelijkerwijs aan hem moet overdragen. Ten opzichte van haar dochter moet ze vooral haar liefde tonen, door regelmatig tekenen van leven te geven en belangstelling te tonen.