name head

2 mei 2018 | Door Catherine Keyl | back

Amalia

Soms gebeuren er dingen in het nieuws die je gaat betrekken op je eigen leven. Je had het je eigenlijk nooit zo gerealiseerd, maar ja, als ik nu terugkijk was de tijd tussen mijn tiende en mijn vijftiende wel de moeilijkste.
Ik kreeg borstjes en in het begin deed ik alles om dat te verbergen. Strakke truitjes eroverheen zodat ze lekker plat bleven. Ze hoorden niet bij mijn lijf tot dan toe, ik voelde me ongemakkelijk. Op een gegeven moment was er geen houden meer aan: een bh. Vreselijk vond ik dat. En ongesteld worden, ook zoiets. Het gedoe met tampons en maandverband. Mijn ouders vonden het juist fijn voor me, het was een teken dat ik volwassen werd. Ik zag dat niet zo.
Jongens begonnen een rol te spelen. Opgegroeid in een gezin met alleen maar zussen waren dat intrigerende wezens die heel anders reageerden dan vrouwen. Maar ze maakten het leven niet eenvoudiger, want als je eens stiekem met zo’n interessant wezen kuste werd je al snel een hoer genoemd.
En kleding, wat een lijdensweg was dat. Ging ik met m’n moeder iets kopen (zij betaalde en bepaalde dus)... pakte ze een afschuwelijke jurk uit het rek: ’Meisje, is dit niet iets voor jou?’
Het ingewikkelde gevoel dat zich van je meester maakte. Mijn moeder bedoelt het goed, maar hoe kan ze zo’n afgrijselijke jurk uitzoeken?

Er zal wel veel veranderd zijn, maar de periode tussen kind zijn en volwassen, zo mooi in het Nederlands aangeduid als tussen tafellaken en servet, zou ik niet graag overdoen.
En dan moet je je voorstellen dat je moeder, of nog erger, iemand van de hofhouding, jou dwingt een kledingstuk aan te trekken waar je van moet kokhalzen. Maar ja, je moet met je vader en moeder, die toevallig koning en koningin zijn, een hele dag in die outfit rondlopen. Vriendelijk blijven, aardig zijn. Je mag nooit eens roepen: ’Zeg klootzak, wie denk je wel dat je bent?’ want dan ben je arrogant.
Iedereen mag wel over jóu zeggen wat ze vinden. Alsof je een aangeklede pop bent en geen mens word je becommentarieerd op Twitter. Zoals gebruikelijk komt op Twitter het donkerste uit de mens los. Waren ze niet bezig majesteitsschennis af te schaffen? Toen ik erover hoorde dacht ik: ja, waarom niet. Nu denk ik: misschien maar even in stand houden die wet. Al die mensen die grenzeloos los gingen op een kwetsbaar, veertien jarig meisje gewoon lekker straffen.

Wat erg dat Amalia Koningin wordt van een volk dat meedogenloos, hardvochtig, zonder enig gevoel voor een ander en ongelooflijk bot is. Nergens in de wereld reageren mensen zo hard als in Nederland. Ik word er niet blij van.

Reageren?

 

 

 

cc

column