name head

26 september 2018 | Door Catherine Keyl | back

Gastvrij?

We weten natuurlijk allemaal dat we redelijk gastvrij zijn tegenover buitenlanders die hier naar toe willen. Maar hoe zit het eigenlijk met Nederlanders die terug willen komen nadat ze in het buitenland hebben gewerkt?

Dit is het verhaal van Irene. Ze woonde en werkte op Curaçao. Ze is Nederlands van geboorte, maar kon een paar jaar geleden daar een prachtige baan krijgen. Dus besloot ze de oversteek te wagen. Ze heeft er twee kinderen gekregen. Op een gegeven moment slaat een erfelijke oogziekte toe. Blefaritis. Nederland is het enige land dat  een apparaat heeft waarmee deze erfelijke aandoening is te behandelen. Dus, hoewel ze het verschrikkelijk vindt om Curaçao te verlaten, besluit ze terug te gaan naar Nederland, met haar twee kinderen. Ze moet namelijk één keer per maand behandeld worden.
Omdat ze gewoon een Nederlands paspoort heeft, denkt ze dat ze zeker in haar oude woonplaats kan gaan wonen. Nou, niet. Overal wachtlijsten, in de plaats waar ze vandaan kwam: 14 jaar.
Haar moeder zit in een verpleeghuis en verplaatst zich per rolstoel.
Uiteindelijk kan ze bij kennissen terecht, op een onverwarmde zolder. De vraag is hoe ze de winter gaat doorbrengen.
Ze kan niet anders  dan voorlopig een uitkering aanvragen. Maar daarvoor heb je een vast woonadres nodig en dat heeft ze (nog) niet. Zo kom je in een wanhopige kip/ei situatie terecht.
Uiteindelijk moet ze het van de hulp van een wildvreemde Surinaamse vrouw hebben, die ook in deze situatie heeft gezeten. Zij biedt het gebruik van haar woonadres tijdelijk aan.
Als Irene behandeld wordt kan ze weer aan het werk en gewoon voor haar gezin zorgen zoals ze altijd gedaan heeft.
Nu is ze hier beland met twee kinderen die Nederland helemaal niet kennen en van de ene verbazing in de andere vallen. Koeien! Gras! Treinen! Allemaal nieuwe dingen. En een school waar ze aan hen vragen hoe het met ze gaat, een nieuwe ervaring.

De familie van Irene is behoorlijk wanhopig. Ze kunnen niet zo veel doen. Een vrouw met twee kinderen opvangen, daar moet je ruimte voor hebben. Nu heeft haar broer iets bedacht: hij koopt een rubberbootje, gooit haar met de kinderen  een paar kilometer buiten IJmuiden in zee en laat haar lekker ronddobberen. Als ze wordt opgepikt met een schip, krijgt ze misschien wél hulp.
Andere suggestie van een kennis: schrijf een brief aan de gemeente in het Arabisch, dan word je wel geholpen. Die ervaring had hij al eens met een ander geval. Nederland is de weg totaal kwijt.
Maandagavond zei Buma bij Pauw dat we iets aan de overbevolking moeten doen. Klopt.
Maar ik hoop dan wel dat Nederlanders gewoon in Nederland kunnen blijven, en ook terug kunnen komen als ze even weg zijn geweest.

Reageren?

 

 

 

cc

column