name head

12 december 2018 | Door Catherine Keyl | back

Hes

‘Hoe durf je?’ vraagt iemand als ik vertel dat ik een stedentripje Parijs heb geboekt. Ach, Parijs is zo enorm, als het op de Champs Elysees rommelt, merk je verder niks in de stad. Dacht ik.
Waarom ga ik elk jaar naar Parijs? In een ver verleden studeerde ik Frans en daardoor heb ik nog steeds iets met de taal. Als ik Frans spreek voel ik me anders dan als ik Nederlands spreek, maar dat schijnt heel gewoon te zijn, hebben ze ooit eens uit een onderzoek gevonden.
Dus verzin ik elk jaar een smoes om naar de Lichtstad te gaan. Soms zijn het tentoonstellingen, dit jaar was het omdat ik het boek TLV had gekocht. Een fantastisch kookboek dat tegelijkertijd een warme reisgids is, maar ook een geweldige anti-dosis  depressie. Als je dat boek leest word je helemaal blij. In sommige recepten zitten ingrediënten die ik niet zo gemakkelijk in Nederland kan krijgen. Zoals za’atar.  Goede reden om naar Parijs te gaan toch? Mijn vaste route gaat via de smikkelafdeling van de Galeries Lafayette en de Grande Epicerie de Paris, oftewel de grote kruidenier van Parijs. En dan zie je het verschil. In Nederland vragen ze: ‘Wat zoekt u, za’atar? Nooit van gehoord.’ In Parijs vragen ze: ‘Wilt u het in een blikje, een potje of los?’
Langzamerhand weten we in Nederland ook wat lekker is, maar daar liggen ze nog steeds mijlen voor.

Nadat ik mijn hart heb opgehaald aan alle bijzondere etenswaren, kruiden, wijnen, worsten en kazen, loop ik terug naar het hotel. In de Marais wip ik een leuke-dingetjes winkel binnen.
De verkoopster begroet me hartelijk. ‘Fijn dat u er bent,’ zegt ze,’ en dat u zich niet heeft laten afschrikken door de hesjes.’ Als ik vraag of ze het met de hesjes eens is, zegt ze: ’Iedereen is het er mee eens. Kijk naar mij, ik heb vanochtend een uur in de trein gezeten, straks weer een uur terug om hier te kunnen werken. En dan krijg ik netto 1200 euro per maand. Na de huur heb ik 300 euro over om van te leven, en dan werk je je kapot.’ Er komen meer vrouwen bij staan en voor ik het weet is er een opstootje. Ze vertellen allemaal hoe hard ze werken en hoe weinig ze overhouden. En dat een cappuccino al overal 7 euro kost.
‘Maar jullie waren toch zo weg van Macron?’vraag ik.
‘Toen wisten we nog niet dat hij gestoord is,’ antwoorden ze. ’We hoopten dat er een andere tijd aan zou breken.’
Inmiddels is Macron tegemoet gekomen aan veel van de wensen van de hesjes. Benieuwd of de dames nu iets meer over houden in hun portomonnaie.

Reageren?

 

 

 

cc

column