name head

17 oktober 2018 | Door Catherine Keyl | back

Justine

Een lieve collega, Justine Pelmelay, zangeres. We komen elkaar tegen bij de presentatie van een boek waar we allebei aan meegewerkt hebben. Na een hoop ellende in haar leven gaat ze alles weer een positieve wending geven.
Ik ken haar natuurlijk uit de studio’s. In 1989 was ze al deelnemer aan het Europees Songfestival en ook in de jaren daarna was ze bij ons een graag geziene gast. Altijd vriendelijk en op de achtergrond, een niet vaak voorkomende karaktertrek bij artiesten.
Bepaald veel geluk heeft ze niet. Twee keer gescheiden, problemen met haar kinderen, sinds 2012 een beenmergziekte, in datzelfde jaar zat ze op de Costa Concordia. Het rampschip dat verging door de geiligheid van de kapitein die zijn vriendinnen belangrijker vond dan de veiligheid van zijn passagiers. Daar kan hij nu zestien jaar over nadenken, want zo lang moet hij de gevangenis in.
Justine dacht dat ze haar traumatische ervaringen na al die jaren aardig verwerkt had, maar toen ze van de week aan een documentaire over de ramp meedeed, had ze het veel moeilijker dan ze dacht, zes jaar later.
Toch probeert ze haar aandacht nu aan andere dingen te geven, zodat ze weer een doel in haar leven heeft.
‘Sinds ik die beenmergziekte heb ben ik me gaan verdiepen in stamceldonaties,’ zegt Justine,’ want vandaag of morgen zal ik misschien zo’n stamceldonatie nodig hebben. En weet je dat ik iets bijzonders ontdekte? Voor mensen zoals ik, een Indo, is het helemaal niet eenvoudig zo’n donatie te krijgen.’
Ik heb hier nog nooit over gehoord. Ik vraag wat een Indo precies is.
‘Een Indo is iemand van Indisch-Nederlandse komaf. Nu zijn er overal databanken voor blanke donoren, maar zodra je een mengseltje bent wordt het moeilijker. Dat geldt trouwens ook voor Marokkaanse, Turkse en Surinaamse Nederlanders.’
Ik bel met Bert Elbertse, van de Stichting Matchis, een organisatie die er voor zorgt dat patiënten met  bijvoorbeeld leukemie zo snel mogelijk een best passende donor krijgen. Ik vraag hem  hoe het zit.
‘Ook voor witte mensen is het af en toe moeilijk om stamcellen te vinden,’ zegt hij. ‘Soms blijkt er generaties geleden een niet-wit familielid te zijn geweest en dan gaat de stamceldonatie al niet lukken. Het luistert dus nogal precies.’
Justine is vastberaden om dit probleem op te lossen.
‘Ik ga een gala organiseren waarbij we dan zoveel geld ophalen dat we een databank voor de doelgroep waar we het nu over hebben kunnen oprichten. Dus voor patiënten met een kleurtje. Het zou wel te gek zijn als dat lukte, want daarmee zouden heel veel mensen geholpen zijn.’
Prachtig hoe iemand die het zelf niet makkelijk heeft  dan toch een groter doel nastreeft. Het zou fantastisch zijn als het haar lukte.

Reageren?

 

 

 

cc

column