name head

14 maart 2018 | Door Catherine Keyl | back

Oneerlijk

Leuk filmpje op Facebook. Een kamer vol zachtroze en lichtblauwe ballen. Aan een jongetje en een meisje van een jaar of zes wordt gevraagd de ballen op kleur te sorteren, zodat één glazen vaas vol roze en één met blauwe ballen ontstaat.
Als ze klaar zijn, krijgen ze snoep als dank. Het jongetje twee keer zo veel als het meisje.
‘Nou,’ zegt het jongetje,’ dat vind ik niet eerlijk. Waarom krijg ik twee keer zo veel snoep als zij?’
‘Omdat jij een jongetje bent,’ zegt de interviewer.
‘Maar zij heeft net zo hard gewerkt als ik!’ zegt het jongetje.
En dan volgt de commentaarstem: ’als zelfs kleine jongetjes dit al door hebben, waarom onze werkgevers dan niet?’
Mooie manier om ongelijke beloning nog eens duidelijk te maken.

Het blijft maar doorzieken met die ongelijke beloning in de samenleving. Van de week vond Deloitte dat jongens al meer zakgeld krijgen dan meisjes. Waarom eigenlijk? Ik maakte me er op school al woest over en dat is toch lang geleden. Argument was: een jongen moet een meisje mee uit kunnen nemen. Ik mag toch hopen dat dat tegenwoordig ouderwets is.
Ongelijkheid in belonen gaat zelfs door tot na je pensioen.
Ik schrijf deze column nu bijna tien jaar en ik heb nog nooit een eigen voorbeeld gebruikt, maar nu wel.
Drieentwintig jaar heb ik voor de Nederlandse Omroep gewerkt, om precies te zijn voor de NCRV en de AVRO. Ik werkte daar gewoon in een cao. De meeste mensen denken dat bij de omroep  alleen maar mensen werken die tonnen verdienen, maar 98% van de medewerkers heeft gewone salarissen, net als iedereen. Toen ik aan de pensioengerechtigde leeftijd kwam, vond ik het pensioen wel heel erg laag uitgevallen en ik ging eens informeren bij collega’s. Eigenlijk had iedereen meer. Omdat ik niet snapte hoe het zat, belde ik met het pensioenkantoor.
‘U heeft tien jaar lang geen pensioen betaald omdat u getrouwd was en in die tijd betaalden getrouwde vrouwen niet mee aan hun pensioen.’
Hier heb ik allemaal nooit om gevraagd, ik wist het niet eens, maar er moeten duizenden vrouwen zijn zoals ik. Kan dat eigenlijk allemaal zo maar? Dat je na een vervelend huwelijk ook nog via de ouderwetse regelgeving daar aan herinnerd wordt.
Gelukkig heb ik na mijn cao-tijd nog geld kunnen verdienen, maar veronderstel nu eens dat je alleen dat pensioen hebt om van rond te komen, dan word het wel heel erg krap allemaal. Het is een restant van een samenleving waar mannen het voor het zeggen hadden, die met een vanzelfsprekendheid over jouw toekomst beslisten, terwijl jij van niks wist.

Wie weet geeft het jongetje van zes ons nieuwe hoop voor de toekomst.

Reageren?

 

 

 

cc

column