name head

3 oktober 2018 | Door Catherine Keyl | back

Pensioen

Natuurlijk is pensioen iets voor ouwe sokken. Geen haar op mijn hoofd die nadacht over de consequenties toen ik rond de dertig was. Ik werkte hard en pensioen…dat was pas over vijfendertig jaar, toen nog.
Achteraf heb ik spijt van die denkwijze. Ik zal jullie vertellen waarom.

Ik werkte als enige vrouwelijke verslaggever in een team van allemaal mannen. Prima, veel van hen geleerd en veel van de omroep waar ik werkte opgestoken. Het heeft m’n leven ongelooflijk verrijkt.
Na een poosje begon het me te irriteren dat al mijn mannelijke collega’s meer verdienden dan ik. Niet uit jaloezie, maar uit rechtvaardigheidsgevoel. Ik maakte elke week goede reportages, velen werden naar het buitenland verkocht. Bij de omroep-cao werd toen gewerkt met ‘klassen’. De mannen zaten zonder uitzondering(ook degene die meestal te dronken was om z’n werk te doen) in de klassen 11 en 12. Ik zat jarenlang in klasse 10. Dus ik dacht: ik stap naar de Ondernemingsraad, misschien kunnen zij wat voor me doen. Na een jaar (!)wachten kreeg ik de mededeling: ik hoefde niet omhoog in klasse, want ik was getrouwd. Mijn man verdiende al genoeg.
Zelden heb ik me zo onrechtvaardig behandeld gevoeld. Maar nu komt het: die lage klasse had dus ook gevolgen voor m’n pensioenuitkering. Indertijd geen seconde bij stil gestaan. Inmiddels ben ik alweer een heel leven gescheiden. Ik heb nooit enige alimentatie van mijn man gekregen, terecht vond ik, want ik werkte en kon best in m’n eigen onderhoud voorzien.
Toen kwam het moment van de pensioenuitkering. Ik werd 65. Ik had achttien jaar in vaste dienst van de omroep gewerkt en ik kreeg 700 euro bruto per maand. Dat leek me wel heel weinig. Dus het pensioenfonds gebeld.
‘Mevrouw, U was tien jaar van die achttien jaar getrouwd en dus krijgt u over die jaren geen pensioen uitgekeerd. En U zat maar in klasse 10.’
Wat?! Drie keer onrechtvaardig. Eerst discriminatie omdat ik geen salarisverhoging kreeg. Dan discriminatie omdat ik getrouwd ben geweest, waar ik verder geen enkel voordeel van had. En dan ook nog gekort worden op je pensioen!

Ik vraag mij af hoeveel vrouwen dit is overkomen, en als het er veel zijn of we niet over kunnen gaan tot actie voor herstelbetalingen.
Sorry, maar dit is voor het eerst in de bijna tien jaar dat ik deze column schrijf dat ik mezelf als voorbeeld neem. Dat komt omdat steeds meer mensen als ik hen dit vertel onthutst zijn over dat zoiets kan in Nederland. Maar het komt misschien ook omdat wij oudere vrouwen zelf het idee hebben van: laat maar zitten, geen zin in gezijk. Ik neem dus maar een voorbeeld aan al die jonge vrouwen die gewoon voor zichzelf opkomen. Nooit te oud om te leren!

Reageren?

 

 

 

cc

column