name head

4 april 2018 | Door Catherine Keyl | back

Puntenslijper

Hoe het komt, ik weet het niet, maar bij elke reis vergeet ik altijd wel iets in te pakken. Bijvoorbeeld tandpasta, hoe kun je dat nou vergeten, je hebt het elke dag nodig! Of een kam, ook zoiets. Of dan ben ik al op reis en dan denk ik: ai.. geen pen bij me. Nou, dat regel ik onderweg wel. Alsof de duvel er mee speelt, altijd zijn er overal pennen, maar natuurlijk niet als jij hem vergeet.
De laatste reis ben ik m’n puntenslijper vergeten. Niet om schrijfpotloden mee te scherpen, maar oogpotloden. Blijkbaar weten ze bij de oogpotloodfabrikanten al dat het een probleem is, want als je een nieuw potlood koopt zit er meestal een puntenslijper bij. Dus ik heb wel zes puntenslijpers thuis. Ze zijn niet zwaar, dus geen reden om ze thuis te vergeten.
De eerste week dacht ik: ik ga het redden zonder die puntenslijper, maar na twee weken zat ik met het hout op m’n ogen en dat kan niet de bedoeling zijn. En eerlijk, ik ga liever zonder bh de straat op dan zonder oogpotlood.

Nou, dan ga je gewoon naar de winkel en koop je een nieuw, zou je denken. Maar ik ben op de Seychellen. We zijn de vorige avond aangekomen en de volgende morgen vertrekken we weer, met een schip. Belangrijk dus om nu elke mogelijkheid aan te grijpen een puntenslijper te kopen.
Helaas spreekt niemand die ik tegenkom op het eiland Engels. Ik maak dus een draaiende beweging met m’n ene hand en doe alsof ik er iets in stop met m’n andere. Ze snappen het meteen, maar nee, ze hebben geen puntenslijper. Misschien in de winkel hier tegenover? Ik stap een zaak vol plastic spullen binnen. Ik doe de gebarentaal tegen de jongen achter de kassa. Hij loopt met me mee. Ja hoor, een puntenslijper. Maar ik heb geen Seychellengeld bij me. Hou maar, gebaart de jongen, zo aardig, ik ben hem dankbaar.

Op de boot gekomen blijkt het potlood te dun voor het gat in de puntenslijper. Useless.
De volgende stop is pas na een paar dagen, in Colombo, Sri Lanka. Daar moet het lukken.
Drie shoppingmalls verder (echt waar, nergens zelfs maar een make-up winkel als Ici Paris of Douglas) ziet het er naar uit dat ik voor mijn gevoel naakt door het leven moet. Dan bedenk ik ineens dat een van de andere vrouwen aan boord vast een puntenslijper bij zich heeft. En ja hoor. ‘Voor jou,’ zegt ze,’ik heb er nog wel zes.’

Hierna is het leven weer te dragen. Wel erg dat make-up zo belangrijk is, dat je stemming er totaal door wordt verpest. Toch daardoor dingen gezien die ik anders niet gezien zou hebben.

Reageren?

 

 

 

cc

column