name head

5 december 2018 | Door Catherine Keyl | back

Sinterklaas

Of ik nou AVRO’s Service Salon, de 5 uur show of Catherine maakte, altijd tegen half november kwam de discussie: wat doen we met Sinterklaas dit jaar ?
En altijd weer was er een groep redacteuren die dat Sinterklaasgedoe maar ouderwets vond. Het was toch veel internationaler om alleen Kerst te vieren. Daar is de redactie nooit mee weg gekomen: ik ben altijd een Sinterklaasfanaat gebleven. Sinterklaas is typisch Nederlands, zo typisch dat ik zelfs na jaren mijn buitenlandse partner niet goed kan uitleggen wat het eigenlijk voor ons betekent.

Dit jaar heb ik langs de kant weer eens de intocht staan bekijken. En mijn 40+ vriendin zei precies wat ik ook voelde: "Spannend,he?"  Dat is niet uit te leggen aan buitenstaanders.
Die opgewonden kinderen, de hoempaband, de versierde wagens en alle leuke dingen voor in de schoen: marsepeinen iPhones, de traditionele varkens, letters in allerlei kleuren en maten, pepernoten, speculaas. En dan zijn er nog mensen die zeggen dat het feest niet bij onze cultuur hoort...

Nu is er weer een discussie gaande of je wel tegen je kind mag liegen over Sinterklaas’ bestaan. Nou, eerlijk is eerlijk, ik was ook in shock toen mijn vader me vertelde dat hij niet bestond. Ik weet nog precies de plek waar dat was. Maar ben ik daardoor gaan denken dat mijn ouders niet eerlijk tegen mij waren? Tuurlijk niet, ik snapte ook wel dat het een soort gezelligheidsleugen was. En later, de gedichten en de surprises: wat heb ik niet gelachen om keurige mensen die tot hun ellebogen in de smurrie van hun surprise moesten om hun cadeautje te pakken krijgen. Of om de geweldige gedichten die iedereen dan zomaar ineens blijkt te kunnen maken.

Het beste bewijs dat Sint iets echts Nederlands is, blijkt uit het volgende verhaal. In 1989 werd RTL opgericht en wij werkten daar met z’n allen keihard. Dus bedachten we dat het leuk was een Sinterklaas met snoepgoed te laten strooien op de verschillende afdelingen. We huurden een Sinterklaas in die door de NOS gedumpt was. Vooral de jongens en meisjes van het nieuws reageerden zoetzuur, maar vonden het toch wel leuk. Toen was Sint aan de directiekamer toe. De directeuren in die tijd kwamen uit Luxemburg. Sint bonkte op de deur zoals het hoort en ging zonder wachten naar binnen. De twee aanwezige Luxemburgers vielen op hun knieën en kusten de ring van Sinterklaas.
Wij kwamen natuurlijk niet meer bij van het lachen, toen we het verhaal achteraf hoorden. Ze hadden blijkbaar geen idee van Sinterklaas en dachten dat het een echte bisschop was.
Nergens werd beter geïllustreerd dat Sint een puur Nederlandse traditie is. We hebben er al zo weinig, laten we die dan toch in ere houden.

Reageren?

 

 

 

cc

column

 

 

 

 

 

pakjesavond