Het is een onbekend thema voor mij: nee zeggen. Nee tegen anderen gaat nog wel, daar ben ik goed in geworden de laatste tijd. Nee tegen iedereen die wat van me wil etc, dat gaat al stukken beter dan vroeger, maar nee zeggen tegen mezelf, dat vond ik te ver gaan, veel en veel te ver. Niet om weer over m'n verleden en opvoeding te beginnen, maar mijn opvoeding was te sober, te calvinistisch en dat heb ik niet getrokken, ik heb het woord NEE te vaak gehoord, vaker dan het woord JA en dat heeft mijn ziel, mijn geest beschadigd en zoals dat gaat bij elke beschadiging, je slaat door naar de andere kant. Wacht maar, dacht ik bij mezelf: als ik op mezelf woon, dan haal ik alles in, dan wordt elke NEE JAAAAA, maar ja, in hoeverre is dat te realiseren, zeg nou zelf!!!

In hoeverre gaat dat inhalen zonder dat dat weer schadelijk wordt voor mezelf? Maar daar denk je dan niet over na, nee alles beter dan die zure, calvinistische gezichten weer voor me te zien, die sombere, schuldbewuste gezichten waar elk zondenbesef van af te leven is. Zondenbesef, sorry hoor, zijn we daarom op deze wereld, om ons elke dag schuldig te voelen, over alles wat we doen, wat we denken, wat we zijn, dat gaat me echt te ver. Ik kon dat niet, het zit niet in mijn aard en ik geloof ook niet dat iemand dat van ons vraagt en al vraagt iemand dat wel van me, dan zal ik me daar niet aanhouden. Ik geloof daar gewoon niet in, in zonden, in schuld, in straf, in punishment... nee, daar word je niet gelukkig van, maar waar word je dan wel gelukkig van. Van alles maar uitleven, alles doen waar je zin in hebt?

Nee, daar word je ook niet gelukkig van. Vandaar dat ik vandaag mijn bestelde pakjes terugstuur omdat ik de bestelde spullen niet nodig heb en dat vind ik een hele overwinning.