Catherine interviewt Colette Cloosterman

Elke dag hebben 2,5 miljoen klanten met haar te maken: Colette Cloosterman. Ze is directeur van de Jumbo. Een directeur die elke maand nog een dag zelf achter de kassa zit. 

Wie: Colette Cloosterman-Van Eerd, directeur van 217 Jumbo-supermarkten, Vrouwelijke Manager van het Jaar 2006. In haar Jumbosupermarktketen werken in totaal 30.000 mensen. Elke week opent zij persoonlijk een nieuwe Jumbo.
Waar: In de Jumbo natuurlijk! (in Veghel)
Waarover spraken zij: Schoolfoto’s van de kinderen, de beste zijn en zelf jam maken.
Opvallend: “Mannen hebben nogal eens de neiging om met hun handen in de zakken door de zaak te lopen. Ik pak meteen een karretje en probeer mijn lijst met boodschappen af te werken. Zo kom je vanzelf allerlei ergernissen tegen.”


En ja hoor: daar is blunder nummer één. Aangekomen bij de kassa’s van de supermarkt staat er een meisje een nieuweling te instrueren. Ik vraag haar waar ik mevrouw Cloosterman vind. De nieuweling kijkt op en zegt: “Hier.” 

Mevrouw Cloosterman zit zelf achter de kassa, om feeling met de werkvloer te houden, vertelt ze.
En ik word meteen ook door haar uitgenodigd. ‘Ga eens zitten, dan weet je wat het is.’ Zodat ik gevoel voor de supermarkt krijg. Het moet niet gekker worden: ik ga daarna ook nog vakkenvullen. Valt tegen, vooral als de echte vakkenvullers misprijzend commentaar geven op mijn tempo.
 
Omdat ik net uit een enorme file kom, moet ik dringend naar de wc. Colette, CEO van Jumbo-supermarkten, Vrouwelijke Manager van het Jaar 2006, 89 op de lijst van de Quote 100, wijst me de wc, maar niet zonder eerst de bril af te nemen met een doekje.
“Zo, nu kun je gerust gaan zitten”, zegt ze.
Typerend voor haar mentaliteit: je nergens te goed voor voelen. Meteen gaan ook de appelflappen in de oven, voor gezellig bij de koffie.
 
Gelukkig had ik Colette al eens eerder ontmoet bij opnamen voor een RTL-kookprogramma. Toen viel ze me op omdat ze zo zorgzaam was voor de ploeg.
Vandaag heb ik tijd om wat uitgebreider met haar te praten. Ze studeerde economie in Rotterdam, schreef een scriptie over onder andere Albert Heijn en Unigro, en was trainee bij de HEMA. Maar dit is ook Colette: ze loste vrachtwagens en draaide met de anderen sjekkies. Alles om te ontdekken wat er beter kon aan de logistiek.
Eigenlijk had ze geen zin om bij haar vader te gaan werken als dochtertje van de baas. Maar toen het uit was met een vriendje besloot ze toch terug te gaan naar Veghel, zowel haar als Jumbo’s thuisbasis.
 
Colette is getrouwd met Raymond en ze hebben vier kinderen van twaalf, elf, negen en vijf jaar oud.
“Ik was hier vanmorgen wat later dan half negen, want de jongste drie moesten een schoolfoto laten maken. Ik had al kleding voor ze klaargelegd, maar bij nader inzien wilden ze toch iets anders aan, iets wat meer sprankelend op de foto zou overkomen. Dat kostte even wat extra tijd, want ja, die schoolfoto’s vind ik belangrijk.”
Ze ontmoette haar man bij een brainstormsessie van Unilever, op het moment dat ze dacht nooit meer aan een man te beginnen. Toen Raymond binnenkwam, werd ze aangetrokken door zijn positieve manier van in het leven staan, door zijn energie.
“Toen ik bij hem thuis kwam, stond het vol met Unileverproducten met spotjes erop. Hij droeg zelfs een Dove-vest, ik dacht: Wat een rare is dat.
Maar later vond ik hem enorm leuk. Ik had in een of ander blaadje gelezen dat als je iets wilt, je er zelf achteraan moet gaan. Dus ik stuurde hem een kaartje: Zullen we eens gaan golfen? Maar hij reageerde niet. Toen dacht ik: Wat kan mij het schelen? Ik bel hem gewoon, of hij mee uit eten gaat. Nu zijn we al zestien jaar samen, veertien jaar getrouwd.”
 
Raymond Cloosterman werkte in die tijd bij Unilever. Tien jaar geleden startte hij het merk Rituals – verzorgingsproducten voor het lichaam, gezicht, make-up en thee.  Rituals heeft honderdvijftig winkels in Nederland, België, Spanje, Portugal, Duitsland en Engeland. Samen hebben Colette en Raymond dus 367 winkels.
 
Waarom heb je zo’n enorme drive om met die supermarkten bezig te zijn? Je zou ook gewoon lekker thuis kunnen blijven.
“Ja waarom? Na m’n vierde kind dacht ik: Ik stop ermee. Maar na drie maanden begon het al weer te kriebelen.”
(Aarzelend:) “Ik denk dat ik gewoon de beste wil zijn qua supermarkt. Bereiken wat niemand voor mogelijk houdt: lage prijs en goede kwaliteit. Ze komen nu vanuit de hele wereld kijken hoe wij dat doen. Daar ben ik wel enorm trots op. En er valt nog zo veel te verbeteren, je hebt geen idee.”
 
Hoe inspireren Raymond en jij elkaar?
“We zijn heel kritisch. In het begin ging het echt van: Wat vind jij van dit geurtje? Nu hebben we natuurlijk officiële marktonderzoekers. Bij Jumbo zijn we erg bezig met ons huismerk. DE-koffie of Jumbo-koffie? Het is ongelooflijk belangrijk dat die Jumbo-koffie top is. Koffie is vaak een graadmeter voor de kwaliteit van de supermarkt.”
 
Wie winkelt er bij de Jumbo?
“We hebben onze doelgroepen: Caroline, Marjolijn en Ellis. Caroline houdt van tradities, Marjolijn woont buiten de grote stad en heeft haar eigen moestuin en Ellis werkt.”
 
Dat is makkelijk, jij bent dus een Ellis. Zeker vaak een pizza in de oven?
“Nee, niet vaak. En als ik een Ellis ben, dan wel in combinatie met een gezonde salade. We zijn bezig om programma’s te ontwikkelen waarbij we mensen helpen met gezondere keuzes te maken. Ik ben trouwens een Ellis in combinatie met Caroline, want ik vind het ook leuk om mijn eigen jam te maken.”
 
Ga me niet vertellen dat je daar ook nog tijd voor hebt!
“Jazeker, dat vind ik leuk.”
 
Maar daarnaast geen tijd meer om te sporten natuurlijk?
“Ik sta elke morgen om half zeven op om mijn zoon op de fiets te krijgen, en soms ga ik daarna nog even trainen voor de marathon. Dat geeft zo’n kick, dat je begint met trainen en dat je nog geen twee kilometer kunt lopen, en dat ik hem nu na een paar weken helemaal uitloop. Ik ga hem niet winnen hoor, maar het is gewoon heerlijk om te doen.”
 
Wat je vaak hoort is dat het bijna onmogelijk is om vakkenvullers te inspireren. 
“En toch kan het. Wij hebben een Jumbo-academie voor ons personeel en een Jumbo-leerplein. Je kunt daar thuis op inloggen en van alles over het bedrijf leren, zoals de zeven zekerheden. Euro’s goedkoper, service met een glimlach en voor al uw boodschappen. Ouders vinden het leuk dat we er aandacht aan besteden.”
 
Is een vrouw in de leiding van het bedrijf bepalend?
“Nou, mannen hebben nogal eens de neiging om met hun handen in de zakken door de zaak te lopen. Ik pak meteen een karretje en probeer mijn lijst met boodschappen af te werken. Zo kom je vanzelf allerlei ergernissen tegen. De vorm van de winkel, het muziekje … De zorg voor de klant worden bij ons dus wel door vrouwelijkheid bepaald.”
 
Jullie doen veel aan fairtrade en biologisch, is dat mode of overtuiging?
“Wij streven ernaar dat boeren beter betaald worden en we zijn natuurlijk principieel tegen kinderarbeid. Je merkt ook dat de klanten door de recessie bewuster gaan kopen. Er wordt minder in restaurants gegeten en daar profiteren wij weer van.”
 
Je bent inderdaad een enorme positivo. Betekent dat dat je nooit teleurstellingen in je leven hebt gehad?
“Nou … van de week nog. Wij hadden bedacht dat het een extra service voor de klant zou zijn als we helpen met inpakken aan de kassa. Heb ik een bespreking met filiaalmanagers, vraag ik wie dat al doet in de praktijk. Twee van de honderd. Ik dacht: Ik ga weg, wat is dit? Ik voelde me niet serieus genomen, en dat is heel erg.”
“Maar ja, dan denk ik daarna: Hoe peuter ik ze nu aan het verstand dat dit belangrijk is? En daar ligt dan weer de nieuwe uitdaging. Zo gaat het maar door.”

4x Colette Cloosterman

Wat is je ongezondste gewoonte?
“Frikandel speciaal en koekjes eten. Altijd koekjes.”
 
En je gezondste gewoonte? 
“’s Morgens een glas warm water drinken en trainen voor de marathon.”
 
Wel eens op dieet? 
“Soms het eiwitdieet.”
 
Gezondste voorbeeld?
“Erica Terpstra, altijd positief en ze heeft lef om dingen te doen.”
 


Lezers van Catherine.nl kunnen nu heel voordelig kennismaken met dit boeiende tijdschrift: 4 nummers gezondNU voor maar € 9,-


(dit proefabonnement stopt automatisch).

Tekst: Catherine Keyl
Fotografie: Timo Sorber

Reactie plaatsen

Image CAPTCHA
Voer de code van de bovenstaande afbeelding in.