Ik kende ook de monteurs, zodat ik persoonlijk met ze kon communiceren en goed kon uitleggen wat de problemen waren, waarna ze efficiënt en adequaat aan de slag gingen en ik aan het eind van de dag uit de eerste hand kon horen hoe de staat van mijn auto was. God zag dat het goed was…

Toen kwamen de grote jongens
Toen kwamen de grote investeerders. Ze bouwden nieuwe bedrijven, met een immense showroom, waarin ook plaats was voor de duurdere off road-modellen. Er kwam een mooie receptie, veel kantoorruimte en vitrinekasten met overbodige, maar dure producten. Vanaf dat moment werd het wachten verzacht met een kop koffie, kon ik bij een mevrouw aan de receptie mijn verhaal doen, die het niet begreep, maar het  toch opschreef en het papier overhandigde aan een mij onbekende meneer, die vervolgens achter in de werkplaats (waar ik zelf nooit meer kwam) de instructies overbracht aan een monteur, die ik daarna nooit meer sprak. Bij het ophalen van de auto ('ik zal u bellen als hij klaar is', hetgeen in werkelijkheid nooit gebeurde) vond ik naast de forse rekening, steevast een pepermuntje als zoenoffer. Soms moest ik de volgende dag terug, omdat een vrouwelijke stagiaire de halogeenlampen aan de voorkant achterstevoren had gemonteerd. Maar daar kon ik niet boos om worden, want zij immers moest het vak nog leren. De kleine garage bij mij om de hoek, had inmiddels de deuren moeten sluiten.

Toen kwam de crisis
Het nieuwe bedrijf overleefde de kredietcrisis niet. Het merk ging vrijwel failliet. Het deerde me niet, want hoe lekker de koffie ook was , hoe verleidelijk de fourwheeldrives in de showroom en hoe mooi de accessoires in de blinkende vitrinekast: ik verloor mijn affiniteit met het merk omdat het me niet beviel dat glitter en glamour in de plaats kwamen van de degelijkheid, waar ik het merk juist zo om waardeerde. Ik stapte dus over op een stoere andere auto.  Het loste mijn probleem niet op.

Water uit de interieurverlichting
Dezer dagen kwam er water uit mijn interieurverlichting, vermoedelijk door een lekkage in het opendak. Daarom vervoegde ik me bij de nieuwe garage, waar bij de ingang chique dames zitten, waarvan mij de functie ontgaat. Bij de balie 'personenauto’s' zat één meneer achter een computer te tikken, terwijl er 3 klanten stonden te wachten. Hij was bezig met het maken van een rekening voor een andere klant, hetgeen mij tot de conclusie leidde dat hier de administratie werd gedaan in mijn tijd.

Er stonden verschillende medewerkers passief toe te kijken. Een net geklede jonge medewerkster van het automobielbedrijf vroeg de tikkende collega of hij haar kon helpen. 'Zie je niet hoe druk ik het heb', zei hij. Bedremmeld droop ze af. Ze kwam niet op het idee om de wachtende klanten te helpen. Ik wist niet of ik op voorhand vertrouwen kon hebben in de reparatie. Want eerst was ik door een mevrouw doorverbonden naar een andere mevrouw die mijn klacht op papier zette en dat formulier waarschijnlijk via de servicemanager zou overhandigen aan de chef van de werkplaats, die het vermoedelijk met de monteur zou bespreken.

Lek gedicht….
Toen ik mijn auto kwam ophalen was de lekkage verholpen, maar bij het 'nat'testen was het navigatiesysteem gesneuveld. Per mail liet de servicemanager mij weten, dat een beroep zou worden gedaan op de 'coulance regeling', omdat de garantietermijn nog maar net een maand was verstreken. Toen ik de auto dinsdagochtend voor de deur zette, deed het navigatiesysteem het overigens nog wèl. 'Het is de druppel, die de emmer doet overlopen', zei de servicemanager, die overigens een vriendelijke en bereidwillige indruk maakte. 'Begrijp jij nou, dat zo’n bedrijf met zoveel mensen nog kan bestaan?', zei mijn echtgenote oprecht verbaasd. Dat niet, maar ik ga wel steeds meer begrijpen van de kredietcrisis.

Bron afbeelding: automotiveschools.com