Op weg naar de beurs vertelt een taxichauffeur ons dat er dit jaar een record aan private-jets op vliegveld Maastricht is geland: 63! „Ze wisten niet meer waar ze ze moesten laten,” zegt de chauffeur tevreden, want veel gasten is veel werk. Het was weer een feest om de beurs te bezoeken.

Alleen de entree al, hoge witte wanden met om de tien centimeter een echte witte roos. Er hing daardoor een verrukkelijke geur. En dan alle lopende kunstwerken.

Het hoogtepunt van het beursbezoek is te gaan zitten en al die mensen voorbij te zien komen. Tjonge, dan zie je pas wat een geld er wordt verdiend door de plastisch chirurgen. Zoveel „van voren lyceum, vanachter museum”-figuren gezien. Maar vooral de mislukkingen natuurlijk, want die vallen op. Scheve monden, hangende oogleden.

Er wordt wat gesneden, gespoten en gezogen in Nederland. Sommige mensen herken je niet meteen. Die vriendin die er vorig jaar nog uit zag als een goede zestiger en nu ineens een uitgeruste veertiger is, je wordt er zenuwachtig van. En de weelde.

Ik ben zeker al tien keer op de TEFAF geweest, ik geniet er elke keer, maar tegen zoveel rijkdom valt niet op te werken. Ik heb er nog nooit wat gekocht, en daar baal ik eigenlijk van. Dit keer zag ik een leuk klein schilderijtje, dat moet toch te doen zijn, dacht ik nog. 45.000 euro.

Hoogtepunt voor de vrouw is wat mij betreft de stand van Graff, een juwelier die ringen, armbanden en broches verkoopt die je nog nooit van je leven hebt gezien. Enorm grote stenen, je denkt dat kan toch haast geen briljant of diamant zijn, maar het is het wel.

Ik betrap een vriendinnetje terwijl ze een ongelooflijk mooie broche in de vorm van een pauw opspelt. Ik vind hem geweldig, maar kan niet laten naar de prijs te vragen. Ze kijkt gekwetst, met een blik van „zoiets vraag je niet.” 300.000 euro. Wie kan dit toch betalen, denk ik alsmaar. Een bonte stoet bezoekers trekt voorbij.

Dames in sjieke Chanel pakjes, jonge vrouwen in leggings, heren in drie-delig grijs, maar ook spijkerbroeken en sjabbie truien. Een man die eruit ziet alsof hij net onder een Maastrichtse brug vandaan is gehaald blijkt een schilderij van acht ton gekocht te hebben. Kleren maken ook niet meer de man.

O, nu weet ik weer waarom ik aan de Franse Revolutie moet denken. Het aantal hard-werkende zzp-ers dat hun auto moet verkopen om de elektriciteitsrekening te kunnen betalen groeit gestaag. Dan treft zo’n broche van 3 ton je extra hard.
221 jaar na het motto van de Franse Revolutie: vrijheid, gelijkheid, broederschap. Nog niet veel van terechtgekomen.