Catherine.nl

Je hoort de prachtige poëtische zinnen van Shakespeare: “Het beste dat hij in zijn leven deed, was sterven” en “Maar laat gebeuren wat het oog niet durft te zien”, maar het is de toon die afwijkt van elke eerdere bewerking. Het wordt namelijk verteld met een hiphop sausje, momenten rappen ze het verhaal voor je, door die afwisseling blijf je de gehele voorstelling met volle aandacht kijken. Er zit behoorlijk wat vaart in, met af en toe dans ,een Haags accent, oude kledij in combinatie met trainingspakken  en dus blijf je geboeid kijken naar wat er nog meer komen gaat. 

Soms worden er rare keuzes gemaakt. Een stukje mime en dans na het bekendmaken van een dode is daar een voorbeeld van. En het afhakken van een piemeltje dat getoond wordt aan de zaal is niet nodig.  Te makkelijk. Maar de acteurs zijn goed, zeker Urmie Plein weet in uiteenlopende karakters te overtuigen met prachtig gebalanceerd spel. En als je na enige tijd toch de draad even kwijt bent, wordt er in een rap een synopsis van het voorafgaande gegeven.

 

De pubers zitten ademloos te kijken, de mobieltjes die je hoort trillen in hun tassen worden er niet bij gepakt. Enkele keren  giechelig bij een kus, maar verder volle aandacht. Dat zegt wel wat over de toon van dit stuk. Zo afwijkend dat dit meest tragische stuk van Shakespeare erg toegankelijk is en geen moment saai wordt. Met vlagen verassend en een goede manier om kennis te maken met Shakespeare.

 

Gezien: Macbeth, ZEP op 11 Oktober Theater Bellevue Amsterdam.

Regie: Peter Pluymaekers en nog te zien t/m 15 december 2011 in heel Nederland.

Beeldmateriaal: Serge Ligtenberg