Wat zijn de kleuren, durft iemand een bontrandje aan of een paar fel gekleurde veren? We zullen het zien.
U begrijpt het al, ik heb het niet over de troonrede zelf. Die is meestal weinig verrassend. Nee, het gaat over de hoeden der dames. Daar ga ik ieder jaar eens goed voor zitten. En ieder jaar verbaas ik mij weer over de wanstaltigheid van sommige hoofddeksels. Er zijn vrouwen die het dragen van een uitgewoond vogelnestje blijkbaar het toppunt van elegantie vinden. Anderen gaan de winkel niet uit voor zij een hoed hebben aangeschaft die met een beetje goede wil voor het ontwerp van een supermodern museum door zou kunnen gaan. En dan zijn er natuurlijk nog de Ik-moet -nu-eenmaal- een -hoed-op-hoeden.

Dit zijn meestal een soort veredelde ijsmutsen of kekke baretjes, in het meest gunstige geval - of het minst gunstige, het is maar hoe je het bekijkt - opgeleukt met een corsage of een veertje. Ik vergeet nog de Ik-zie-er niet-uit-als-een-hoed-maar-ben-het-wel-hoed. Dit is doorgaans een spiraalvormig dingetje met tule dat op lumineuze wijze om het hoofd wordt gedrapeerd maar het kan ook een enorm soort speld zijn waar lange sprieten of veren uitsteken die aan de zijkant van het hoofd wordt gedragen. Dan de grootte van de hoed. Die wordt vrijwel altijd verkeerd gekozen. Vrouwen met een groot, dik gezicht dragen kleine pothoedjes wat hun het uiterlijk geeft van een treurig clowntje en vrouwen met een spichtig kopje verbergen dat ook nog eens onder een enorme hoed waardoor je enkel een mantelpakje ziet lopen.

Er zijn slechts enkelen die een hoed weten te drágen. Die de juiste toon weten te treffen in vorm en volume. Die vrouwen hebben óf een heel goede smaak en gevoel voor stijl, of een zeer goede adviseur. Van die andere vrouwen vraag ik me altijd af waar en hoe ze hun hoeden aanschaffen. Ik zie daar beelden bij. Dat ze voor de spiegel staat met zo'n Engelse-drop-hoed en dat zo'n hoedenhomo kirt; "Oh, enig lieve schat! Dit is het hélemáál!" Ze gaat opgelucht naar huis met haar nieuwe hoed - het is ieder jaar weer een bevalling - en draagt hem op Prinsjesdag onwennig edoch trots. s'Avonds ziet ze zichzelf terug bij het late journaal. Door de manier waarop ze in beeld is genomen komt ze zuchtend tot de conclusie; Wéér de verkeerde hoed gekozen......verdorie!

Kortom, ik zet mij straks met koffie en een taartje voor de buis en ga genieten van het gebodene. Ik heb mijn hoed al op!