Alle geluiden doen pijn. De trillingen zijn niet te harden. Waarom moest dit gebeuren? Heb ik dit verdiend? Ik heb altijd goed mijn best gedaan. Heb hard gewerkt. Ben een goede moeder. Een liefdevolle echtgenote. Natuurlijk ben ik ook wel eens ondeugend geweest. Het heeft geen zin om te piekeren. Stilte. Dat is het enige wat ik nog verdragen kan. Elk geluid giert door mijn hoofd. Ik houd mijn hoofd vast om het niet te hoeven voelen.

Ik zou mijn hoofd er af willen draaien. Eventjes. Van mij mag het leven in stilte verder gaan. Het lentezonnetje schijnt nog steeds op de ramen. De vertraagde opname duurt voort. Het gepeins vervaagt. Normaal gesproken ga ik er op uit. Loop ik naar het meer.

Geniet van de geluiden. Voel de tranen van de wind. Kwetterende eenden. Blaffende honden. Spetterende sponzen. Voetstappen. Draaiende wielen op het asvalt. De mensen ontwaken uit hun winterslaap. De kieviet vliegt met een hoop kabaal door de lucht. Zijn eieren beschermend. Het prachtige voorjaargevoel. De prachtige geluiden. Nee. Die hoef ik niet meer te horen. Ik wil niet meer leven. Zo veel pijn. Het is niet eerlijk. Laat mij hier maar zitten. Langzaam aan sterven. Niets meer voelen. Niets meer zien. Leven met pijn is onmogelijk. Het is een eenzame strijd. Niemand kan je helpen. Niemand begrijpt het. Je doet toch alles? Ja. Wat moet je anders? Dag in dag uit.

Het gestommel van de buren dringt door de muren. Gedempte stofzuigergeluiden. Het metalen geluid van een ladder. Druppels water verdwalen langs mijn raam. Vaag doet me het denken aan poetsgevoelens, die in het voorjaar beginnen te kriebelen. Met de ramen open, frisse lucht naar binnen stromend. De radio kei hard aan. Arbeidsvitaminen. Met zweet op het voorhoofd het huis stofmijtvrij maken. En 's avonds met een voldaan gevoel tussen de frisse lakens snel in slaap vallen.
Verleden tijd. De kracht is er niet meer. De pijn overheerst alles. Oh..God. Bidden. Ik heb gebeden. Dag in dag uit. Elke seconde. Genieten? Mag ik niet meer genieten? Waarvoor word ik gestraft?

Het voorjaarzonnetje begint te verzwakken. Langzaam verdwijnt het achter de horizon. Ik word koud. Ik blijf zitten. Wanneer worden mijn gebeden gehoord?
Ik wil mijn benen wel inleveren. En dan de pijn kwijt? Of mijn armen? Neem alles maar. Je mag alles hebben. Niets is belangrijk meer. Als de pijn maar verdwijnt.
Ik val in slaap. Even niets voelen. Even niets horen. Geluid is onvermijdelijk. Geluid geeft kleur. Geluid lever je niet in. Ondanks alles is het er. Ik droom. Ik loop langs het water. Ik hoor de vogels. Ik zie de kleuren. Ik voel de zon op mijn wangen. Ik dans het voorjaar in. Voel geen pijn. Ik zing een lied. Een boer komt voorbij op zijn landfiets. Hij lacht. Ik lach terug. De kikkers zwijgen. Ze zijn blij . Blij met mij. Ze zien me niet meer zo vaak. Daar worden ze stil van. Dag kikkers. Fijn hè? Droom maar verder. Het leven is mooi. Om nooit meer wakker te worden.