'Bedankt voor het sturen van alle bestanden. Ik heb alleen nog een opmerking over de portretfoto. Ondanks dat we deze foto hebben gebruikt voor je eerste boek, wil ik je vragen een andere foto aan te leveren. Deze is net wat onscherp en de achtergrond leidt een beetje af. Misschien kun je een foto maken in de stijl van de cover? Dan vormt het een mooie eenheid.'

Ai!

Gelukkig leven we in het tijdperk van de digitale camera en de Pc. Een foto is zo gemaakt, toch?
Dat blijkt tegen te vallen deze ochtend. In de spiegel zie ik een uitermate vermoeid en verkreukeld gezicht. Vol goede moed begin ik met het smeren van dagcrème, het aanbrengen van een 'foundation die versmelt met je huid', een poeder tegen de glimplekjes. Ik veeg een subtiele rouge op de jukbeenderen, breng nog wat highlights aan en volmaak het geheel met een zachtrode lippenstift. In de spiegel zie ik nog steeds een vermoeid en verkreukeld gezicht. Wie weet trekt het nog een beetje bij straks, denk ik hoopvol, tegen beter weten in.

Dan moet mijn haar de aandacht maar afleiden. Ik borstel, ga in de weer met de krultang, heb daar vervolgens helemáál geen geduld voor en modelleer het vervolgens uit de losse pols met een beetje haarlak tot een goedvallend geheel. Helaas, het haar leidt niet af van mijn wallen, die er vanochtend zo bijhangen dat ik er in de Middeleeuwen stadsrechten voor had kunnen krijgen. Geef mij een Mari of Jari of desnoods Leco!! Hoe dóen die BN’ners dat?

Ik heb nog één troef; het decolleté. Ik trek mijn diepst uitgesneden jurk aan en daaronder mijn Marlies-Dekker-look-a-like-BH. Vooruit, zo moet het maar. En nu nadenken. Een foto in de stijl van de cover…mmm. De cover heeft zwart en rood als hoofdkleuren, er staat een viool op en een rode roos. Mijn haarkleur komt overeen met de kleur van de viool, dat is al weer winst. Een roos heb ik ook, mijn jurk is zwart en een van onze zitbanken is rood. Kat in ’t bakkie!

Het zit ons niet mee. Het licht valt verkeerd, er komt teveel op de achtergrond. Ik kijk te arrogant of juist te treurig. De foto is bewogen of te korrelig. Bij elke volgende foto voel ik mijn glimlach verder verstrakken tot een grimas. 'Je hebt je ook veel te veel opgemaakt! Dát is het! Je bent helemaal egaal. Waarom heb je dat gedaan?' roept de fotograaf, die tevens mijn echtgenoot en allerliefste is. Oh jee, nou gaan we het krijgen. Ik voel tranen prikken. Het is ook niks gedaan, 's morgens om negen uur een portret laten maken, terwijl je na dik drie maanden - want in de overgang - weer eens in een halve ongesteldheid bent beland.

'Kom, we gaan naar buiten, daar is het licht veel mooier!' roept de echt-fotograaf. Hij maakt een foto tegen de achtergrond van gele blaadjes. Ik geef het op. Er zit vast wel iéts goeds tussen. Hoopvol zet ik ze zelf op de computer. Ach, kijk…als ik hier een beetje bijsnijd en daar de kleur een beetje aanpas en die ene stadswal kan ik nog wel een béétje vervagen…

Een half uur later heb ik twee foto’s voor de afdeling vormgeving waar ik niet ontevreden over ben. Kunnen ze nog kiezen ook. Zo, en nu koffie!