Soms overlijden er bekende Nederlanders die op de een of andere manier betekenisvol zijn geweest in je leven. Voor mij zijn dat o.a. Frans Halsema, Jan Wolkers en nu dus Ramses Shaffy. Als ik ze zie of hoor, raken ze een dieper gelegen snaar en is het alsof ik ze herken. Ze smelten samen met een gevoel in mij dat ik niet beter kan omschrijven dan als het zachtjes ruisen van de zee.

Van Ramses ging ik steeds meer houden naarmate hij ouder werd. Zijn liedjes kregen een extra dimensie en de puurheid ervan kwam zó uit zijn tenen, dat het me telkens weer ontroerde. Een van de laatste dingen die hij opnam met de band Alderliefste en Liesbeth List, was mijn lievelingsnummer ‘Laat me!’ De oude Ramses zit te stralen in de opnamestudio en zijn oude stem klinkt met een kracht die je amper meer voor mogelijk hield, zo breekbaar als hij soms oogt.

In de prachtige documentaire van Fleury, zingt Ramses het lied ‘Het is stil in Amsterdam’. Hij komt er nauwelijks meer uit, de tranen biggelen over zijn wangen en zijn stem breekt keer op keer. Voor mij vat het alles samen waar zijn leven voor stond.
Inderdaad Ramses, het is stil in Amsterdam. Stil zonder jou, ook al zullen je liedjes voortleven en de herinneringen aan jou nog lang niet vervagen. Laten we ons maar vasthouden aan jouw levensmotto:

Leef de dag van vandaag!

Dag Ramses! Dag ouwe dibbes!

Bron afbeelding: Nu.nl