Mijn eettafel is altijd al een vergaarbak geweest van spullen die even nergens anders naar toe konden. Of ik was te lui om ze daar te leggen waar ze hoorden. Mijn grote meneer was daar nog veel beter in dan ik en dus werd de verzameling gestaag groter en de plek om te eten steeds kleiner. De eerste jaren van de kleine meneer leverden nog niet veel op, behalve een grotere tafel. Maar eenmaal naar de peuterklas, begon ook hij zijn aandeel van de tafel op te eisen.

Ik deed nog wel eens pogingen om onze verzamelwoede in goede banen te leiden door de aanschaf van bakjes voor de post, mapjes voor peutertekeningen, en het inbrengen van een ladekastje. Dat ging een tijdje goed. Tafeldekken was een fluitje van een cent want je was niet een kwartier bezig de tafel te ontruimen. Maar een mens hecht aan zijn gewoontes. Binnen de kortste keren raakten de postbakjes overvol, want de post werd weliswaar geopend maar niet verder verwerkt. Kleine meneer produceerde zo’n enorme hoeveelheid tekeningen en plakwerkjes, dat ook de mapjes begonnen uit te puilen. Het ladekastje sprong zowat uit zijn voegen vanwege alle spullen die hij te verwerken kreeg. Want u begrijpt dat ik nogal eens de tafel opruimde door eenvoudigweg de hele pakkelarrie naar het ladekastje te verplaatsen. Kastje dicht, niks meer van te zien.     

Inmiddels bezit ons huishouden twee flinke postbakken, vier kleine postbakjes, een enorme tijdschriftenmand, die niet meer te tillen is, een brievenstandaard, diverse kasten en ladekasten en twee schuren met opbergruimte. Onze tafel is van een fiks buitenmodel waar je met acht man aan kan zitten tafelen zonder elkaar met de vork te prikken. Maar om nu te zeggen dat wij verlost zijn van het probleem, nou nee.

Onlangs heb ik alles weer eens opgeruimd. De kerst kwam eraan en ik wilde een stemmige krans op tafel met waxinelichtjes. De krans heeft drie avonden gebrand. Daarna raakte hij bedolven onder de krant, het voetbalkrantje en diverse reclameaanbiedingen voor wild en gebraad. Verder lagen er drie mobiele telefoons en diverse opladers, een stapel geopende en ongeopende post, werkende en niet meer werkende pennen, Lego-onderdelen, oortelefoontjes, een plantenspuit, een leeg kauwgumstripje en een vol stripje paracetamol, twee agenda’s en een adresboekje, een rekenmachine, topografie- en rekentoetsen, een proefverpakking hondensnoepjes, drie monsters van Yves Rocher, een nagelknipper en een schaar, voetbalkaartjes, een kapot armbandje, een stuk of drie boeken, flessendoppen van een niet nader te noemen biermerk, een gebruiksaanwijzing van de TomTom en niet te vergeten de TomTom zelf. In de fruitschaal lagen, behalve een paar vergeten mandarijnen en een kwijnende appel nog wat knikkers en een bosje postelastieken en de haarclip die ik al dagen kwijt was. En om het onszelf helemaal gemakkelijk te maken, hebben we onlangs een laptop aangeschaft, die ook al zijn eigen plek op de tafel heeft verworven.

Ik heb het allemaal opgeruimd, gisteren. Als ik nu om me heen kijk en de tafel aanschouw zie ik alweer…

Nee, u wilt het niet weten. Tafelmanieren, we zullen het nooit leren!