En alles; twee woorden waarvan men denkt dat de inhoud ervan direct begrepen wordt, twee simpele woorden maar je kunt er soms niets mee. 'Mijn buurman moest naar het ziekenhuis voor controle, hij moest allerlei onderzoeken ondergaan en alles'. Je kunt natuurlijk allerlei handelingen bedenken die de buurman ging doen, maar als je daar mee bezig gaat, kun je het gesprek niet meer volgen. Als het een zeer oninteressant gesprek is, kun je je gedachten lekker laten gaan. Stiekem niet meer luisteren en afdwalen. Af en toe 'ja' en 'oh' zeggen en eens een keertje  knikken wil ook nog wel eens helpen. Mocht je per ongeluk toch vragen: 'Wat bedoel je met 'en alles'?', dan krijg je daar meestal meteen spijt van. Je wil een luisterend oor zijn, maar ondertussen denk je: waarom moest ik dat nu per se vragen? Had ik maar gewoon geknikt.

De meest oninteressante gesprekken moet je soms voeren, maar ook aanhoren. Natuurlijk wil je dat niet, maar je ontkomt er niet aan. De gesprekken die mensen voeren per gsm wil je niet horen. Niet op straat, niet in de trein, niet in de supermarkt en zeker niet op je werk als je achter de balie zit. Tegenwoordig zie je ook de ouderen – lees zestig plus – met een mobieltje aan hun oor gekluisterd. De meest vreemde beltonen hoor je en je vraagt je af bij wie zo’n beltoon toch zou horen. Met verbazing zag ik pas nog een oudere dame met een mooie wit gekapte coupe, leesbril op het puntje van haar neus,  voor mijn balie komen terwijl ze net haar gsm opnam. 'Ja met mij. Oh hoi …. ja prima hoor. Ja met Jan ook. Jahaa,  ik ben op het gemeentehuis, ik moet een nieuw rijbewijs en alles ….  Hè wat zeg je? Ik kan je niet verstaan, het is hier zo rumoerig.'

Terwijl ik mijn geduld probeerde te bewaren, echt niet nieuwsgierig hoe het gesprek verder zou gaan, zag ik de rij klanten achter mevrouw langer  worden. Aangezien ik opgevangen had dat zij een nieuw rijbewijs nodig had, gaf ik haar maar een volgnummer en ben gewoon de mensen die achter haar stonden gaan helpen. Mevrouw ging onverstoorbaar door met bellen. Ik moest over haar heen praten, want ze bleef voor de balie staan.  Toen ze dat merkte, keek ze achterom, daarna verontwaardigd naar mij en vervolgens schoof zij toch heel langzaam, voetje voor voetje, opzij totdat er eindelijk plek was voor andere mensen. Misschien was ze beledigd, dat zou kunnen, maar op dat moment wist ik even niet hoe ik het anders had moeten doen. Ik zag de gezichten van de mensen die achter haar stonden.

Terwijl mevrouw zestig plus het gesprek aan de telefoon voortzette, ging ik verder met mijn werk. Glimlachend mijn werk doen en alles …..