Haar man werkte namelijk zo ontzettend hard, hij nam geen tijd voor zichzelf, hij ging maar door. Daarom ging ze iedere ochtend de deur uit, liep naar de bakker, kocht lekkere verse, knapperige broodjes, vers beleg en altijd een verrassinkje.  Ze liep dan naar zijn kantoor, legde het pakketje op zijn bureau neer, en als hij er niet was dan vond hij het later wel.

Op een keer dat ze de lunch af kwam leveren liep er een hond rond op het kantoor, dus ze dacht, ja, ik kan dat brood niet op het bureau neerleggen. Ze deed daarom een la open, en wat zag ze....ongelogen....: al die beeldig ingepakte lunchpakketjes van wekenlang lagen daar weg te rotten.

Toen ik dat hoorde dacht ik dat ik gek werd.   Maar zij vond het wel schattig. Hij had het immers altijd zo druk, geen tijd gehad om te eten natuurlijk, en helemaal niet meer aan gedacht! Had ie daar almaar met honger gezeten!  En hij lunchte ook wel met relaties, en dan vond ie het lullig om tegen haar te zeggen dat ze niet hoefde te komen!

Hoe slecht kun je soms naar de realiteit kijken he.... zo las ik in een Glossy een dubbelinterview met Patricia Paaij en Yolanthe, Zij zetten zichzelf neer als Lieve Vrouwen, ouderwets goed, zeg maar.  (Quote: ‘ zo zie je ze niet veel meer hoor’): altijd in dienst van hun man, alles voor hem doen, veel voor hem opgegeven. En Yolanthe, toen nog vers door Jan bedonderd,  maakte zich nota bene nog zelfs zorgen over Jan, of hij wel goed voor zichzelf zou eten nu hij alleen was...!!

Op zich niets mis met je om iemand bekommeren, en bepaalde verantwoordelijkheden op je nemen,  maar laten we uitkijken voor onbeperkt over andere volwassenen te gaan moederen, dan word je een soort Gerda Smit, die ook niet meer weet waar haar grenzen liggen en waar normale mensen de slappe lach van krijgen.

Onze mannen zijn immers in principe volwassen, niet lichamelijk of anderszins gehandicapt en zij kunnen prima voor zichzelf zorgen.  Moeilijk he, loslaten...!