Het moeilijkst waren de boeken. Het aller-moeilijkst natuurlijk de kinderspullen, maar die zitten al lang achter schotten op zolder, dus die kunnen niet eens weg, gelukkig. Maar goed, boeken dus. Kastenvol herinneringen vlogen me om de oren. De hele boekenlijst van de Middelbare Meisjes School, nostalgische kinderboeken en gebonden jaargangen van Margriet, veilig naast elkaar. Nederlandse literatuur en gemakkelijke flutboeken, Engelstalige boeken die lekker-weg-lezen en boeken uit de begintijd van de vrouwenbeweging waarin wij een praatgroep hadden(!): opruiende lectuur van Uitgeverij De Bonte Was  en prachtige boeken van Anja Meulenbelt, Doris Lessing, Fay Weldon, ja, die moet ik toch eigenlijk voor mijn dochter bewaren, dat hoort nog bij haar opvoeding, ook al is ze al bijna 23! Een openbaring waren die boeken! Meiden nu zouden ze ook weer moeten lezen. Sisterhood, vrouwen die samen sterk waren, echtgenoten die die boeken verscheurden (!).... wat een tijd.

En dan kom ik bij een boek dat het begin is geweest van mijn transformatie: ik weet nog precies waar ik het zag. Ik was voor werk op bezoek bij een uitgeverij. Midden in een periode waarin ik op mijn doodongelukkigst was: een onwillige vriend die me maar niet begreep en niet voor me koos en waar ik aan sjorde en trok, lag daar bovenop de stapel een pocket: Laat Die Mannen Toch Met Rust! “Neem maar mee hoor”, zei de uitgeefster, “ dat boek verkoopt van geen kant”. Nee logisch niet, dacht ik toen. Dat is toch geen manier om je Zusters aan te spreken! Wij vrouwen moeten elkaar steunen, elkaar gelijk geven, en je mag mannen nooit, nooit in wat dan ook gelijk geven!

Het boek mag dan geen bestseller geweest zijn, het opende keihard mijn ogen. Ook ik moest die man met rust laten. Hij wilde niet wat ik wilde, kennelijk ging het niet, jammer maar helaas. Zo eenvoudig was het eigenlijk. En toch zo moeilijk te aanvaarden. Er kwam ongeveer stoom uit mijn oren van kwaadheid en verongelijktheid tijdens het lezen, maar ergens had ik kennelijk nog iets gezond-verstand-achtigs waardoor ik door ging met lezen. Ik heb de voltallige boekenlijst aangeschaft die de schrijfsters aanraadden en zo kwam ik vanzelf bij Robin Norwood, Melody Beattie en de hele trits wijze dames en heren daarna,  plus een hele spirituele rondgang, als toetje.
Als ik kijk naar de data die ik in de boeken gezet heb, wanneer ik ze gekocht heb, dan moet ik iedere week wel een boek gelezen hebben. Als een spons zoog ik ze op, tijdens het aardappel schillen, in de file naar mijn werk, tijdens het televisiekijken, in de speeltuin op het bankje, altijd, altijd las ik, want kennelijk was ik eindelijk klaar voor die grote verandering die me zoveel gebracht heeft.