Gewoon is het dan voor jou dat jij zegt dat het mooi geschreven is, gewoon is het dan dat het mijn eigen woorden zijn en dat er hielenlikkers zijn die het altijd met de sterkste meute eens zijn. Als ik mij geboycot voel, dan ben jij degene die mij de relatieve kortzichtigheid van die zogenaamde slimme mensen in laat zien. Ze hebben een mening net als ik en laten merken dat mijn mening bij de lagere klasse hoort. Dat noemt zij hielenlikkers. Ik lees dan diverse stukken terug van diezelfde hielenlikkers en verrek, zij heeft nog gelijk ook.

En daar maakt zij mij weer sterker mee. Gewoon omdat ik zoveel van haar houd dat ik door het vuur ga voor haar, maar ik sta al in vuur en vlam, dus ik hoef niet door het vuur voor haar, zij loopt er zelf wel doorheen en pakt mijn hand om de angst voor het vuur niet te voelen. Wij zijn aaneen geplakt als een stelletje postzegels. Gewoon omdat wij soulmates zijn.

Gewoon een vrouw die hard werkt, altijd haar best doet voor haar medemens, en die ik zelden of nooit hoor klagen over de pijn die zij heeft als zij met vochtig weer haast niet kan lopen van de pijn. Artrose in het hele systeem en dat doet zeer. Het is geen reuma, maar valt wel onder die groep. Ik kan haar verwarmen met een warmtekussen, een deken over haar heen, een lekker bakkie thee en de rust van een heerlijke film. Zo lekker samen op de bank nog steeds elkanders hand vasthoudend, alsof ze nooit van mij weg kan gaan.

De realiteit is anders.

We hebben het er over gehad, haar familie is niet blij met haar ( zij is nou eenmaal een ouwe hippie met een hoge opleiding en altijd overdwars gebakken, en nog een halfzus ook van een heel stel half zussen en broers die overal en nergens wonen, dus niet echt contact). Ik had een familie, maar die gaan achter elkaar dood, dus haar verdriet is niet alleen de mijne.

‘Ik dacht er een familie bij te krijgen met ons trouwen, maar ik heb er verdorie al drie weg moeten dragen!’ Ja liefste, dat weet ik, maar dat is niet mijn schuld. Je bent gek met dat beetje familie dat ik nog heb, dat stemt mij gelukkig. Kan ik je toch iets geven dat je geluk brengt. De lach van een stelletje limoentjes in de familie die kunnen lachen om alles wat er in en om ons leven gebeurt en jij weet dat dit niet altijd leuke dingen zijn. Liefde is vaak zo soms onuitgesproken, liefde is een vreemd ding; De keren dat wij ruzie hebben, is het na 10 minuten al uitgesproken, omdat wij weten dat er nooit een morgen zou kunnen zijn voor één van ons. Je bent allemaal een mens van een minuut.

Daarom geniet ik nog elke dag van jou, elke dag is een feest met of zonder goede bui, je bent er, jouw aanwezigheid is altijd voelend en horende, Een dag niet tegen elkaar zeggen : ‘Ik hou van je’ is de andere dag dubbel inhalen, maar gelukkig gebeurt dat niet vaak. Als je doodziek van de griep ligt, dan nog is het  ‘Ik hou van jou.’

En met Ronald Giphart kan ik uit de grond van mijn hart zeggen: ‘Ik ook van jou’