Deze tekst las ik boven een rouwadvertentie die mijn aandacht trok, alleen al door de tekst.
Een vreemd fenomeen, zo een rouwadvertentie. Wie er ook een krant leest, van de 10 zijn er 9 die altijd de rouwadvertenties lezen. In de hoop waarop eigenlijk? Wanneer ik als kind de kans kreeg om de krant van mijn stiefvader af te pikken keek ik al naar de rouwadvertenties, gewoon om te kijken of er geen bekende tussen stond.

Geluk had ik altijd wel, op een jonge leeftijd kom je zelden een bekende tegen. Ik zal een jaar of 14 geweest zijn toen ik schrok en van schrik de krant op de grond liet vallen en gelijk in  tranen uitbarstte. Een vriendinnetje van school die al weken ziek was, van wat wij allen dachten de griep, was overleden. Mijn moeder had het nieuws al gehoord, maar wilde wachten met het mij te vertellen totdat ik in een goede stemming was.

Voor dit soort berichten kun je geen stemming verzinnen. De waarheid is hard en koud en als 14jarige onbegrijpelijk, temeer daar haar zusje een jaar geleden daarvoor door een auto-ongeluk om het leven was gekomen. Die moeder had wat te verstouwen, zeg. Er was nog maar één dochter over in dat eens zo gelukkige gezin. Een vader was er ook al niet meer, die overleed pal na zijn derde spruit aan een acute hartaanval.

Zit ik laatst tv te kijken, zie ik Hart van Nederland, omdat ik toevallig op een ander programma zat te wachten. Komt me daar die moeder voorbij van mijn oude schoolvriendin. Zij vertelde het verhaal in de voorkamer die ik nog zo goed kende over haar laatste dochter die vermoord was door haar man. Ik schrok, zag de foto's van haar andere dochters op het dressoir staan en keek wezenloos naar het beeld. Even werd alles zwart voor mijn ogen.

Was dit een grap? Een moeder die al haar kinderen verliest door ziekte en geweld? Was dit niet te gek voor woorden? Ik vertelde mijn vrouw het verhaal en huilde. Ik had wel in de kranten een verhaal gelezen over een vermoorde vrouw in Den Haag die door haar jaloerse man de nek was open gesneden (wie doet dat nou), maar doordat de initialen niet te lezen waren, had ik de link niet kunnen leggen naar de moeder die zoveel leed en verdriet in haar leven op haar pad kreeg.

Wist zij wel wat geluk was? Ik had er zo mijn twijfels over en zeker na het overlijdensbericht dat ik pal daarvoor nog gelezen had. Ironie en verdriet is het leven, je krijgt alles maar, of neemt het gewoon. Maar dit was voor mij ook persoonlijk even niet te verteren, zo'n stukje jeugd weer weg alleen door jaloezie en een moeder achterlatend die niets meer had. Ja, alleen de foto's nog die haar herinnerde aan gelukkigere tijden in een ver, ver verleden.