Op het verjaardagsfeestje zijn altijd dezelfde mensen. Iedereen zit in een kringetje op gammele stoelen, dicht op elkaar. Je kunt eigenlijk alleen maar praten met de personen die links en rechts naast je zitten, en als je met iemand wil praten die helemaal aan de overkant zit, ben je gedwongen harder te gaan praten. In het begin van zo’n feestje valt het nog wel mee, maar halverwege de avond heb je het gewoon gehad. De gesprekken worden steeds luider en het niveau daalt door al het alcoholgebruik. Het enige wat je wil is weg! Naar huis, even met de oppas praten, bij de slapende kinderen kijken, een glaasje wijn drinken en naar bed. En als de vrouw dan eindelijk vraagt of ze zo naar huis gaan, drinkt hij er nog eentje. Okay, eentje dan, denkt de vrouw. Maar dat laatste glas bier - als de man tenminste zo fatsoenlijk is en bier uit een glas en niet uit de fles drinkt – raakt maar niet leeg.

Er is duidelijk genoeg gedronken, je merkt het aan het gelal, hij heeft gewoon genoeg gehad, maar ja, het is niet stoer om het te laten staan. En de vrouw wacht maar, zij kijkt eens een keer met dwingende ogen naar haar man en naar zijn bier, maar hij begrijpt het niet. Zij denkt aan de oppas die ook naar huis wil en hij denkt nergens aan. Hij zit wijdbeens met de buurman te praten over voetbal, auto’s of computers. Eindelijk is het zover, het biertje is achterover geslagen, ze gaan. Onderweg in de auto zegt zij niets. Ze weet dat alles wat zij nu zegt toch niet blijft hangen. Je mag nog blij zijn dat hij wakker blijft.

Als hij thuis in bed ligt, slaapt hij binnen tien tellen. De vrouw moet nog altijd een beetje klungelen; aan de oppas vragen of alles goed is gegaan met de kinderen en misschien de vaatwasser nog uitpakken of de wasmachine nog aanzetten , haar gezicht reinigen en dat soort dingetjes. Als zij dan ook eindelijk in bed ligt, gaat ze liggen denken terwijl ze moet luisteren naar heftig gesnurk. Met als gevolg dat de slaap niet wil komen. Het gaat altijd zo, bij elk feestje. Elke keer weer opnieuw. Als de vrouw de volgende ochtend voorzichtig over het feestje begint te praten en vraagt of hij de volgende keer misschien eens wat minder wil drinken of wil rijden, kijkt hij haar sullig aan. Waar heeft ze het over, het was toch hartstikke gezellig? Zelfs als zij uitlegt waarom zij zo baalt van altijd maar weer diezelfde feestjes, en dat ze het gezellig vindt om na het feestje samen nog even na te kletsen met een glas wijn, snapt hij het niet. Zucht!! Waarschijnlijk zal het bij het volgende feestje weer precies hetzelfde gaan. Er gaat namelijk heel wat tijd inzitten om zo’n man bij te schaven. Het kan jaren duren. Sommige mannen leren het nooit . Als hun moeders hun zonen dit van jongs af aan geleerd zouden hebben, dan zag de wereld van de mannen (en zeker van hun vrouwen en vriendinnen) er heel anders uit.

Ik kijk niet eens, maar in mijn ooghoeken zie ik het toch. Zit ik net lekker op een terrasje te genieten van de zon met een kopje koffie en daar staat hij … de zakkenkrabber. Met een stel andere 'stoere' mannen druk in gesprek midden voor mijn neus. Ongegeneerd krabbend aan zijn kruis. Niemand die er iets van zegt. Heeft zijn moeder hem nooit verteld dat je niet moet zakkrabben in gezelschap? Op zakkenkrabbers zit echt geen vrouw te wachten. Ook niet op neuspeuteraars. Dat zie ik ook zo vaak bij mannen, vooral als ze staan te wachten voor een rood verkeerslicht. Erg stoer met één arm hangend uit het raampje zodat je goed zijn wazige groenige tatoeage kunt zien, je hoort de keiharde muziek uit de boxen en dan zie ik het alweer… de vinger gaat in het neusgat, een paar tellen draait de vinger rond en ja hoor dan wordt het snot tussen duim en wijsvinger tot een balletje gerold en even later weggeschoten. Waar blijft dat balletje? Tegen het raam of op de bijrijderstoel waar later weer iemand op gaat zitten? Ik wil het niet zien maar elke keer weer gebeurt het voor mijn ogen. Walgelijk.

Je hebt ook van die mannen die van die vieze rochelgeluiden maken. Als ik dat hoor, gaan mijn haren recht overeind staan. Een klodder snot in de keel wordt flink naar achteren gehaald met zo’n goor schrapend geluid en het schijnt niet uit te maken dat iedereen het hoort. Er is duidelijk een steekje blijven hangen in de opvoeding. Vreselijk. Spugen is ook zoiets. Er wordt wat rondgespuugd door mannen. Niet alleen op de sportvelden, maar ook gewoon zo op straat. Het maakt niet eens uit of ze alleen zijn of met een groep. Het wordt normaal gevonden. Overal zie je klodders rondvliegen. Stoer hoor. Verschrikkelijk.

Lichamelijke verzorging vind ik heel erg belangrijk. Niet alleen de dagelijkse douche, maar ook zeker het haar. En dan bedoel ik niet alleen het haar op zijn hoofd, maar vooral ook het lichaamshaar. Als de man wat ouder wordt – laten we zeggen zo rond de veertig – dan begint het haar overal te groeien waar je het niet wil zien. Niet alleen de wenkbrauwharen gaan ineens hun eigen weg leiden, in de oren en in de neus zie ik bij sommige mannen ook hele bossen. Een compleet oerwoud kan daar tevoorschijn komen. En het nadeel van zo’n jungle in de neusgaten is, dat je de snotjes er zo in ziet hangen, daar word je niet vrolijk van. Gelukkig zijn er van die leuke kleine apparaatjes verkrijgbaar; de neustrimmertjes. Maar het lijkt wel of mannen niet weten dat die trimmertjes te koop zijn.

Als ik zo’n man zie met haar uit neus en oren, dan heb ik de neiging om er wat van te zeggen. Ik moet me echt bedwingen. Ik begrijp ook niet dat hun vriendin of vrouw er niks van zegt. Ik spreek nog niet eens over borst- en rughaar, daar kun je bij sommige mannen ook zo op afknappen. Ben ik de enige die zulke dingen ziet?